Արևիկ Ավագյանց
Բարև հարգելի ընթերցող…մեծ սիրով շատ կպատմեի իմ մասին, բայց կարճ լինելու համար նշեմ մի քանի բան. մասնագիտությամբ հոգեբան եմ: Ավարտել եմ Գործնական հոգեբանության և սոցիոլոգիայի «Ուրարտու» համալսարանը: Մասնագիտական դաշտում ինձ առավել հետաքրքրող ոլորտներն են` հոգեթերապիան, սոցիալական հոգեբանությունը, տարիքային հոգեբանությունը: Բոլորին հաճելի ընթերցում եմ մաղթում:
«խնդիրները և Ես»
Մեզանից յուրաքանչյուրն օրվա ընթացքում կարող է բախվել է ինչ-որ խնդիրների, խոչընդոտների, նույնիսկ` ընդհարումների: Կան մարդիկ, ովքեր նմանատիպ իրավիճակներում արագ կողմնորոշվում են և անմիջապես ռազմավարություններ մշակում` ինչպես հաղթահարել դա: Այս մարդկանց ճկունությունը մյուսների կողմից կարող է որակվել «խորամանկ է», «հաջողակ է», «բախտը բերեց», «նա այդպիսին է» և նմանատիպ այլ արտահայություններով: Այնինչ, երբ հերթը հասնում է սեփական խնդիրներին, մենք «պարտաճանաչ» կերպով մեզանից հեռացնում ենք վերոնշյալ պիտակները, թե` «ի սկզբանե մեզ վիճակված չէ այդպիսին լինել», «ես անկարող եմ լուծել այս խնդիրը», «թող իրավիճակը փոխվի»` նույնքան բարեհաջող կերպով խուսափելով պատասխանատվությունից:
Խնդրի լուծման գործընթացում ամենաարդյունավետ սկիզբն այն է, երբ մարդն ի սկզբանե վերցնում է սեփական խնդրի լուծման պատասխանատվությունն իր վրա, և ոչ` ուրիշների վրա բարդում: Իրատեսական գտնվելու համար նշեմ, որ արտաքին իրադրությունները ևս, իհարկե կարող են ունենալ իրենց ազդեցությունը, սակայն դրանք գերագնահատելը էֆեկտիվ չէ: Մարդն ազատ է իր ընտրության մեջ, հետևաբար ազատ է նաև խնդրի լուծման կամ խոչընդոտի հաղթահարման համար առավել արդյունավետ ուղիների ընտրության մեջ` տվյալ իրավիճակին համապատասխան: Իսկ ահա յուրաքանչուր հոգեկան հատկություն, հմտություն, վարքի արդյունավետ ձև, եթե կարիքը կա, անձը կարող է ձևավորել սեփական Ես-ի մեջ:
Սիրված աֆորիզմներ
Հենց այնտեղ, որտեղ մենք անօգնական ենք ու հուսալքված, ի վիճակի չլինելով փոխել իրադրությունը, ահա այստեղ է, որ մենք անհրաժեշտություն ենք զգում, կոչված ենք փոխվելու ինքներս (Վիկտոր Ֆրանկլ):
Կյանքը պետք է ապրել հենց հիմա. այն չի կարելի անվերջ հետաձգել (Իրվին Յալոմ):
Հոգեթերապիայի նպատակը հոգու առողջացումն է, իսկ ահա կրոնի նպատակը` հոգու փրկությունը (Վիկտոր Ֆրանկլ):
Մեր մտքերը փոխելով, մեզ ենք փոխում: Հոգեբանական շատ դժվար խնդիրներ կարող ենք լուծել, եթե հոգեբանի մոտ վազելու փոխարեեն, փորձենք անկեղծորեն կիսվել մեր հետ, փորձենք օգնել մեզ: Ախր մեզ տրված երկու ձեռքերից մեկը մեզ օգնելու համար է տրված… Հոգեբանը օգնում է մեզ՝ մտերմանալու մեր հետ, ինչը մենք չենք անում… Լինենք մեր ընկերը, կարեկցողը, օգնողը: Դա նշանակում է լինել մեր հոգեբանը: