Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողակ մարդիկ

Ուոլտ Դիսնեյ. մանկական երազանքից մինչև միլիոններ

Հաճախ հայտնի և հաջողակ մարդիկ ունենում են ոչ երջանիկ մանկություն: Միգուցե դա է պատճառը, որ չնայած բոլոր դժվարություններին, նրանք հետագայում ձգտում են հասնել հաջողության, որպեսզի լրացնեն իրենց կյանքի սկզբնամասում բաց թողնվածը: Ուոլտ Դիսնեյը բացառություն չէ: Նա ընտանիքի հինգերորդ երեխան էր: Ուոլտի հայրը խիստ մարդ էր և անընդհատ ծեծում էր երեխաներին: Ընտանիքը աղքատ էր ապրում և երեխաները միշտ էլ խաղալիքների պակաս էին զգում: Փոքրիկ Ուոլտը սիրում էր նկարել, որի համար նրան հաճախ պատժում էր հայրը, քանի որ բոլոր նկարիչներին համարում էր “անբաններ”: Բայց ցանկությունն ու երազանքը ամենից ուժեղն են: Այդ պատճառով, չունենալով թուղթ և մատիտ, 4-ամյա Ուոլտը փայտով և ածուխով տուն է նկարում իրենց տան պատին: Դա միգուցե նրա առաջին նկարն էր:

Ավելի շատ Ուոլտը ցանկանում էր նկարել այնպիսի նկարներ, որոնք հանդիպում էին ծաղրանկարներում: Սակայն դրա համար նրա մոտ ազատ ժամանակ չէր մնում: Բայց մի անգամ, երբ նա ժամանակ է գտնում թղթի կտորի վրա նկարել հարևանի ձիուն, նմանությունը այնքան մեծ է լինում, որ հարևանը 25 ցենտ է վճարում նկարի համար: Իսկ արդեն 40 տարի անց նրա նկարները հազարավոր դոլարներով վաճառվում էին աճուրդներում: Բացի այդ Դիսնեյը մանկուց ուներ ևս մեկ երազանք: Նրանց ֆերմայի հարևանությամբ, ցանկապատից այն կողմ, գտնվում էր գեղեցիկ մի առանձնատուն: Այդ ժամանակ էլ Ուոլտը որոշում է, որ անպայման կկառուցի մի մեծ տուն, որտեղ կլինեն տարբեր զվարճանքներ երեխաների համար: Ինչպես արդեն գիտեք, իր այդ երազանքը Ուոլտը իրականացրեց:

Ուոլտ Դիսնեյը ծնվել է 1901 թվականի դեկտեմբերի 5-ին, Չիկագոյում: Աշխատել սկսել է մանուկ հասակում: Ութ տարեկանից սկսած նա արթնանում էր առավոտյան 3:30 և թերթեր բաժանում, իսկ ստացած ողջ գումարը տալիս էր հորը: 15 տարեկանում նա դադարում է թերթեր բաժանել և սկսում է զբաղվել ժելեի արտադրությամբ: Հենց դրանով էր զբաղվում նրա հայրը, որը երկար ժամանակ գտնվում էր աղքատության մեջ: Ուոլտը մեծ հաճույքով էր անում իր գործը: Բայց նրա ամենամեծ հոբին մնում էր ամենատարբեր նկարներ նկարելը: 1920 թվականին նա ավարտում է Չիկագոյի արվեստի համալսարանը: Այդ ժամանակ էլ սկսնակ նկարիչ Ուոլտի առջև հարց է ծագում` որտե՞ղ աշխատել: Սկզբում նա աշխատանք է գտնում ռեստորաններից մեկում, որտեղ պահանջվում էին ուրախ գովազդային նկարներ: Տնօրենը դժվարությամբ է աշխատանքի ընդունում Ուոլտին և բացի այդ վճարում էր ընդամենը 50 դոլար շաբաթական:

Սկսելով լրջությամբ հետաքրքրվել անիմացիաներով` Ուոլտը որոշում է հեռանալ աշխատանքից և ճանապարհ է ընկնում դեպի Հոլլիվուդ: Սակայն գալով Հոլլիվուդ` նա բախվում է բազմաթիվ այլ խնդիրների: Ընդհանրապես տեղեր չկային սկսնակ կինոգործիչների համար, էլ ինչ ասել սովորական նկարիչ-անիմատորի մասին, որը նոր էր եկել համաշխարհային կինոարտադրության կենտրոն և ինչ-որ բան էր պահանջում: Բայց Ուոլտը չէր պատրաստվում հանձնվել: Նա սկսում է այցելել տարբեր Հոլիվուդյան “գործակալություններ” և ընկերություններ, անում ամեն ինչ, միայն թե գտնի նորմալ աշխատանք: Եվ մի անգամ, լրիվ պատահական, նա հանդիպում է անկախ գործակալ Մաքս Ֆլեյշերին, որը զբաղվում էր տարբեր ֆիլմեր հոլիվուդյան “առաջին շարքեր” դուրս բերելով: Ուոլտը նրան առաջարկում է փոխշահավետ համագործակցություն, բացատրելով, որ նրանից պահանջվում է միայն այնպես անել, որ իր մուլտիպլիկացիոն նկարները հասանելի դառնա հասարակությանը: Ընդ որում, եկամուտի հիմնական բաժինը ստանալու էր գործակալը:

Ուոլտը, հետաքրքրվելով Մաքս Ֆլեյշերի մուլտիպլիկացիոն նկարներով, նկատում է, որ Ֆլեյշերը բավականին հետաքրքիր մեթոդ է կիրառում` համատեղելով մուլտիպլիկացիան իրական նկարահանումների հետ: Այսինքն, մուլտիպլիկացիոն հերոսը ասես հայտնվում էր իրական աշխարհում: Բայց նա չի օգտագործում Ֆլեյշերի նորարարական միտքը: Ուոլտը ամեն ինչ այլ կերպ է անում` նա մտցնում է ԻՐԱԿԱՆ հերոսին մուլտիպլիկացիոն աշխարհ, որն իրականում ավելի դժվար էր:

Առաջին հերթին պետք էր ընտրել սցենար: Ուոլտը մանկուց սիրում էր “Ալիսան հրաշքների աշխարհում” գիրքը, այդ պատճառով էլ որոշում է նկարահանել մուլտֆիլմ այդ կերպարի մասնակցությամբ` փոքրիկ աղջնակ Ալիսայի: Մուլտֆիլմի ստեղծումը պահանջում էր անընդհատ լարված աշխատանք: Ուոլտը չէր կարողանում գիշերները երկար քնել, այդ պատճառով էլ վարձում է երկու սկսնակ նկարիչների: Դա նրա ընկերներն էին, որոնք սովորել էին նույն գեղարվեստի դպրոցում, որտեղ ժամանակին Ուոլտը: Հետագայում նրանք դառնում են “Բոսկոյի արկածները”, “Բարնի արջը” և “Բերկրալի հարմոնիա” մուլտիպլիկացիոն շարքերի հեղինակները: Դիսնեյը բացատրում է տղաներին իր պահանջները մուլտիպլիկացիոն կինոնկարի վերաբերյալ և աշխատանքը սկսում է եռալ: Ալիսայի մասնակցությամբ մուլտիպլիկացիոն կինոնկարները սկսում են ճանաչվածություն ձեռք բերել հանդիսատեսների շրջանում:

1927 թվականին Դիսնեյը ստեղծում է ուրախ մկնիկ Մորտիմերին, ապագա Միկկի Մաուսին: Նրա մասին առաջին մուլտֆիլմը ձայնային մուլտֆիլմ էր, բայց մուլտֆիլմի ֆոնի վրա ուղղակի հնչում էր սովորական երաժշտություն և վերջ: Սակայն Միկկի Մաուսի մասին հաջորդ մուլտֆիլմը փոխում է բոլոր պատկերացումները ձայնային մուլտիպլիկացիոն նկարների մասին:

1928 թվականին, մուլտիպլիկացիոն վարպետ Ուոլտեր Էլիաս Դիսնեյի գլխավորությամբ, դուրս է գալիս առաջին իսկական ձայնային մուլտֆիլմը: Մուլտֆիլմը ընդունվում է հասարակության կողմից: Սկսվում է Դիսնեյի հաջողության ճանապարհը: Սակայն նա անընդհատ շարունակում էր ինչ-որ նոր բաներ հորինել: Որոշ ժամանակ անց նա ստեղծում է իր առաջին մուլտիպլիկացիոն շարքը: Ապա ստեղծվում է նաև առաջին երկարամետրաժ մուլտֆիլմը: 1953 թվականին Դիսնեյը որոշում է կառուցել Դիսնեյլենդը` ինքնատիպ զբոսայգի երեխաների համար, որտեղ կլինեին նաև Միկկի Մաուսը, նրա կին Միննին և այլ տիկնիկ-կերպարներ: Դիսնեյլենդի բացումը տեղի է ունենում 1958 թվականին: Հազարավոր երեխաների համար այն դառնում է ամենասիրելի վայրը: Այն հարցին, թե ինչու՞ եք դուք բացել այս զբոսայգին, Դիսնեյը պատասխանում է. “Ես ուզում եմ ապացուցել, որ մանկությունը մեր կյանքի ամենահիանալի հատվածն է”: Պատճառներից մեկն էլ, որի համար Դիսնեյը կառուցում է զվարճանքների քաղաքը այն էր, որ նա չէր ունեցել երջանիկ մանկություն և որոշում է այնպես անել, որ մնացած երեխաների մանկությունը չլինի այնպիսին, ինչպես իրենը:

Իր գործունեության ընթացքում Դիսնեյը աշխատել է միլիոններ, սակայն փողը նրա կյանքում միշտ էլ եղել է ընդամենը երազանքներն իրականացնելու միջոց, այլ ոչ թե նպատակ: Նա ֆիլմեր էր ստեղծում ոչ թե դրանց բերած եկամուտի, այլ դրանց բովանդակության համար: Ուոլտ Դիսնեյը կարող էր ողջ միջոցները ներդնել որևէ նախագծի մեջ և անհաջողության մատնվել: Նրա Wolt Disney ընկերությունը շատ անգամ է եղել սննկացման եզրին: Նա 8 անգամ նյարդային ցնցումներ է տարել: Բայց ամեն անգամ նրան կյանքի էր բերում երազանքը և նա շարունակում էր ստեղծագործել` ստեղծելով իր կատարյալ հեքիաթային աշխարհը: Ուոլտ Դիսնեյը վտանգում էր ամեն ինչ իր երազանքներին հասնելու համար: Դիսնեյի հաջողությունը դա նրա կամքի ուժն էր, խիզախությունը և համառությունը: Նա չէր հանձնվում նույնիսկ, երբ պարտությունը անխուսափելի էր թվում: Նա հավատում էր իր գաղափարներին և ընդունում էր խելամիտ որոշումներ: Նրա ստեղծագործությունները միշտ չէ որ հաջողություն էին բերում, սակայն երբ դա լինում էր, արդյունքը լինում էր ցնցող:

Ուոլտ Դիսնեյի մանկական երազանքի իրականացումը «Walt Disney Productions» ընկերության հիմնումն էր, ավելի քան 100 ֆիլմերի ծնունդը, 26 “Օսկար” մրցանակները, աշխարհում առաջին հսկայական “Disnayland” զվարճանքների քաղաքը և նրա մուլտֆիլմների միլիոնավոր երկրպագուները:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»