Երբ սկսեցի այս գիրքը գրել, գլխավոր մտահոգություններիցս մեկն այն էր, թե ինչ կհասկանան մարդիկ՝ «ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» արտահայտությունը լսելով: Այլ կերպ ասած` ի՞նչ է մեզ համար «ոչ ստանդարտ» մտածելակերպը: Եթե հարցնեք ինչ-որ մեկին՝ «Երևակայիր մի բան, որը ստանդարտներից դուրս է», ամենաանհավանական պատասխաններում հավանաբար կլսեք այն մասին, թե ինչպես է մարդը թռչում, պատի միջով անցնում, ճանապարհորդում տիեզերքում, այլմոլորակայինների հետ շփվում, կենդանիների լեզվով խոսում, ջրի տակ շնչում, չորս ձեռք կամ երեք աչք ունի, ուրիշների մտքերն է կարդում, ապրում է առանց սնվելու և այլն, և այլն: Սա է միջին վիճակագրական մարդու մտքի ամենաընդարձակ սահմանը: Իրականում այս մտքերն ու պատկերացումները չի կարելի «ոչ ստանդարտ» անվանել: Մարդիկ, փորձելով մտածել ստանդարտներից դուրս, չեն էլ կռահում, որ շարունակում են մնալ ստանդարտների ներսում:


   


Հաջողության գաղտնիքներ

Ի՞նչ կարող ենք սովորել երեխաներից

Փոքր տարիքում բոլորը գիտեն, թե ինչ են իրենք ուզում: Ցանկացած երեխայի հարցրու, թե ինչ է նա ուզում և միանգամից կլսես պատասխանը: Հիմնականում այդ պատասխանները պարզ են: Ի՞նչ պետք է ուզի փոքրիկ երեխան` քաղցրավենիք, խաղալիքներ, զվարճանքներ: Նա ուզում է լինել ծնողների ուշադրության կենտրոնում, լինել սիրված: Իսկ նույն հարցը տվեք մեծերին` ինչ են նրանք ուզում կյանքում: Եվ հավատացեք, նրանցից շատերը չգիտեն, թե ինչ են իրենք ուզում: Նրանք կարծես ենթագիտակցորեն զգում են, թե ինչ են ուզում, սակայն երբ պետք է հստակ պատասխանել, նրանք լռում են: Ես խորհուրդ կտամ բոլորին մտածել այն մասին, թե ի՞նչ են իրենք ուզում կյանքում: Մտածել երկար և գրել պատասխանը թղթի վրա ու պահել այն: Պետք է նայել այն ամեն երեկո քնելուց առաջ և ամեն առավոտ զարթնելուց հետո: Յուրաքանչյուրը պետք է հստակ պատկերացնի, թե ինչ է ուզում կյանքում: Չպետք է ապրել ուղղակի, առանց հասկանալու: Պետք է ունենալ հստակ նպատակներ, միշտ հիշել դրանց մասին և անել կոնկրետ քայլեր այդ նպատակներին հասնելու համար:

Պարզություն

Փոքր երեխային շատ բան պետք չէ երջանիկ լինելու համար: Նրան կարող է երջանկացնել ամենապարզ մի արարք, փոքրիկ մի նվեր, սիրով լի մի հայացք: Այդ տարիքում մարդիկ զգում են իրենց ավելի թեթև և վստահ: Լինելով ծնողների ուշադրության կենտրոնում, շրջապատված լինելով սիրով և հոգատարությամբ` երեխաները ապրում են առանց մտածելու իրենց շրջապատող խնդիրների մասին: Տեսնելով այն, ինչ անհասկանալի է, նրանք տալիս են հարցեր: Այդ հարցերը լինում են պարզ և կոնկրետ: Եվ նրանք ստանում են պարզ պատասխաններ: Սակայն այդ պատասխանները չեն բավարարում մարդկանց ավելի հասուն տարիքում: Երբ մարդիկ մեծանում են, նրանք սկսում են ավելի շատ, ավելի բարդ մտածել: Այն ինչը պարզ էր նրանց փոքր տարիքում, հիմա այլևս այդքան պարզ չէ: Նրանք սկսում են թափանցել ավելի խորքերը: Ինչքան շատ են թափանցում, այնքան ավելի են խճճվում, այնքան ավելի շատ հարցեր են նրանց մոտ ծագում: Սակայն երբեմն պարզությունն է այդ ամենի լուծումը: Նայելով խնդրին փոքր երեխայի աչքերով, երբեմն հնարավոր է գտնել լուծումը, որն այդքան պարզ էր, իսկ մենք այն չէինք նկատում:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

8 մեկնաբանություն

  • Հրաչ ջան, նրանք ովքեր ինձ ճանաչում են, նմանեցնում են փոքրիկի, որովհետև ես իրոք ամեն մարուքից կարող է ուրախանամ ու տխրեմ, ուզում եմ այն ամենը, ինչ-որ նրանք, սիրված լինել իմ շրջապատում, տալիս եմ հարցեր, երբ մի բան ինձ անհասկանալի է թվում: Ոմանց իմ ներկայությունը բարկացնում է, քանի որ կան “տատիկներ ու պապիկներ”, որոնք կյանքից արդեն հիասթափվել են, և չեն կարող համակերպվել անհոգ երեխայի ներկայության հետ… ստացվում է երեխաների նման ապրողները այս աշխարհում տեղ չունեն?

    • Իհարկե ունեն Գոհար ջան, հակառակը, յուրաքանչյուրի մեջ երեխան պետք է ապրի` երեխայի հետաքրքրությունը, անհոգությունը, խաղը: Բոլորս էլ ժամանակ առ ժամանակ մեզ երեխայի պես ենք պահում, հատկապես, երբ մեզ մարդ չի տեսնում 🙂

      Ընդհանուր գիտես ինչ պետք է անես? եղիր երեխա, բայց քո գործերով ու արարքներով ցույց տուր, որ դու մեծ ես… այսինքն ոչ թե պահվածքով, այլ գործերով: Եվ մարդկանց կսկսի դուր գալ նաև քո պահվածքը և շատերը կսկսեն կրկնօրինակել:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»