Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողության գաղտնիքներ

Ի՞նչ կարող ենք սովորել երեխաներից

Փոքր տարիքում բոլորը գիտեն, թե ինչ են իրենք ուզում: Ցանկացած երեխայի հարցրու, թե ինչ է նա ուզում և միանգամից կլսես պատասխանը: Հիմնականում այդ պատասխանները պարզ են: Ի՞նչ պետք է ուզի փոքրիկ երեխան` քաղցրավենիք, խաղալիքներ, զվարճանքներ: Նա ուզում է լինել ծնողների ուշադրության կենտրոնում, լինել սիրված: Իսկ նույն հարցը տվեք մեծերին` ինչ են նրանք ուզում կյանքում: Եվ հավատացեք, նրանցից շատերը չգիտեն, թե ինչ են իրենք ուզում: Նրանք կարծես ենթագիտակցորեն զգում են, թե ինչ են ուզում, սակայն երբ պետք է հստակ պատասխանել, նրանք լռում են: Ես խորհուրդ կտամ բոլորին մտածել այն մասին, թե ի՞նչ են իրենք ուզում կյանքում: Մտածել երկար և գրել պատասխանը թղթի վրա ու պահել այն: Պետք է նայել այն ամեն երեկո քնելուց առաջ և ամեն առավոտ զարթնելուց հետո: Յուրաքանչյուրը պետք է հստակ պատկերացնի, թե ինչ է ուզում կյանքում: Չպետք է ապրել ուղղակի, առանց հասկանալու: Պետք է ունենալ հստակ նպատակներ, միշտ հիշել դրանց մասին և անել կոնկրետ քայլեր այդ նպատակներին հասնելու համար:

Պարզություն

Փոքր երեխային շատ բան պետք չէ երջանիկ լինելու համար: Նրան կարող է երջանկացնել ամենապարզ մի արարք, փոքրիկ մի նվեր, սիրով լի մի հայացք: Այդ տարիքում մարդիկ զգում են իրենց ավելի թեթև և վստահ: Լինելով ծնողների ուշադրության կենտրոնում, շրջապատված լինելով սիրով և հոգատարությամբ` երեխաները ապրում են առանց մտածելու իրենց շրջապատող խնդիրների մասին: Տեսնելով այն, ինչ անհասկանալի է, նրանք տալիս են հարցեր: Այդ հարցերը լինում են պարզ և կոնկրետ: Եվ նրանք ստանում են պարզ պատասխաններ: Սակայն այդ պատասխանները չեն բավարարում մարդկանց ավելի հասուն տարիքում: Երբ մարդիկ մեծանում են, նրանք սկսում են ավելի շատ, ավելի բարդ մտածել: Այն ինչը պարզ էր նրանց փոքր տարիքում, հիմա այլևս այդքան պարզ չէ: Նրանք սկսում են թափանցել ավելի խորքերը: Ինչքան շատ են թափանցում, այնքան ավելի են խճճվում, այնքան ավելի շատ հարցեր են նրանց մոտ ծագում: Սակայն երբեմն պարզությունն է այդ ամենի լուծումը: Նայելով խնդրին փոքր երեխայի աչքերով, երբեմն հնարավոր է գտնել լուծումը, որն այդքան պարզ էր, իսկ մենք այն չէինք նկատում:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

8 մեկնաբանություն

  • Հրաչ ջան, նրանք ովքեր ինձ ճանաչում են, նմանեցնում են փոքրիկի, որովհետև ես իրոք ամեն մարուքից կարող է ուրախանամ ու տխրեմ, ուզում եմ այն ամենը, ինչ-որ նրանք, սիրված լինել իմ շրջապատում, տալիս եմ հարցեր, երբ մի բան ինձ անհասկանալի է թվում: Ոմանց իմ ներկայությունը բարկացնում է, քանի որ կան “տատիկներ ու պապիկներ”, որոնք կյանքից արդեն հիասթափվել են, և չեն կարող համակերպվել անհոգ երեխայի ներկայության հետ… ստացվում է երեխաների նման ապրողները այս աշխարհում տեղ չունեն?

    • Իհարկե ունեն Գոհար ջան, հակառակը, յուրաքանչյուրի մեջ երեխան պետք է ապրի` երեխայի հետաքրքրությունը, անհոգությունը, խաղը: Բոլորս էլ ժամանակ առ ժամանակ մեզ երեխայի պես ենք պահում, հատկապես, երբ մեզ մարդ չի տեսնում 🙂

      Ընդհանուր գիտես ինչ պետք է անես? եղիր երեխա, բայց քո գործերով ու արարքներով ցույց տուր, որ դու մեծ ես… այսինքն ոչ թե պահվածքով, այլ գործերով: Եվ մարդկանց կսկսի դուր գալ նաև քո պահվածքը և շատերը կսկսեն կրկնօրինակել:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»