Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողության գաղտնիքներ

Ի՞նչ եք պատմելու ձեր թոռնիկներին

Մի պահ պատկերացրեք, որ դուք արդեն 82 տարեկան եք: Նստած եք ձեր տան հետնաբակում և նայում եք ձեր երիտասարդ տարիների նկարները: Մի քիչ այն կողմ վազվզում են թոռնիկները: Նրանցից մեկը վազելով գալիս է ձեզ մոտ, թռնում է ձեր գիրկը և հետաքրքրությամբ սկսում է թերթել նկարները: Հետո խնդրում է ձեզ` պատմել ձեր կյանքի մասին: Եվ քանի որ ձեր թոռնիկը շատ հետաքրքրասեր է, հարցնում է ձեզ` գո՞հ եք արդյոք դուք ձեր կյանքից, ի՞նչ եք հասցրել անել և ի՞նչ ունեք դեռ անելու: Եվ դուք պետք է պատասխանեք: Չեմ ուզի լինի այնպես, որ դուք (կամ ես) մի քանի րոպե մտածելուց հետո չգտնեք այնպիսի բան, որը կարելի է պատմել և ստիպված լինեք թեման փոխել: Բայց հավատացեք, եթե ավելի երիտասարդ տարիքում դուք այդ ուղղությամբ շատ լուրջ չաշխատեք, ապա դա նույնպես հնարավոր կլինի: Իսկ եթե այնուամենայնիվ պատմելու բան գտնեք, ապա բերում եմ այդ պատմության երկու հնարավոր տարբերակներ: Թե դրանցից որ մեկը կլինի ձեր դեպքում, որոշում եք միայն դուք` ամեն օր:

Պատմություն առաջին

Թոռնիկս, պապին շատ լավ կյանք է ապրել: Անվճար սովորել եմ Երևանի պետական համալսարանում: Ավարտելուց հետո միանգամից աշխատանքի եմ անցել բանկում: 50 տարվա ստաժ ունեմ: Բարձր աշխատավարձ էի ստանում: Ամեն շաբաթ խորոված էինք ուտում, քաղաքի լավագույն սրճարաններն էինք այցելում: Շաբաթ ու կիրակի օրերին ընկերներով քաղաքից դուրս էինք գնում: Հիշում եմ` ինչքան էինք ուտու՜մ, խմու՜մ, ուրախանու՜մ: Երբեմն առավոտը նախորդ օրվանից նույնիսկ բան չէի հիշում (ծիծաղում է): Ապրելու և ուտելիքի խնդիր պապդ երբեք չի ունեցել: Մրգերն ու շոկոլադը տանը միշտ լիքն են եղել: Լավ մեքենա եմ քշել: Աշխատանքից հաճույքով էի տուն վերադառնում, պառկում հեռուստացույց էի նայում, իսկ հանգստյան օրերին աշխատում էի լիարժեք հանգստանալ: Սեփական տուն եմ ունեցել, ամառանոց ունեինք Աշտարակում: Պապդ շատ առատաձեռն մարդ է եղել (ժպտում է): Հիշում եմ` ընկերների ու բարեկամների տուն գնալուց միշտ քացրավենիք ու կոնյակ էինք տանում: Ամռանը 3 շաբաթ հանգստանում էինք Սևանում կամ Ջերմուկում: Փողի պակաս ընդհանրապես չենք զգացել: Պապդ երբեք չի խնայել: Ինչի կարիք զգում էինք, միանգամից առնում էի: Ընտիր կահույք ունեինք, հեռուստացույց, լվացքի մեքենա, սառնարան, մի խոսքով ամեն ինչ: Պապդ լավ ծանոթներ ուներ: Քաղաքում շատերն էին ինձ ճանաչում ու հարգում: Միայն տատիկիդ ատամների հարցը այդպես էլ չկարողացա լուծել (ծիծաղում է): Մի խոսքով թոռնիկս… Հիմա արդեն մեծ եմ, ձեզ համար եմ ապրում, ուրիշ ի՞նչ պիտի անեմ, բայց ժամանակին պապդ առոք-փառոք ապրել է:

Առոք-փառո՞ք…

Պատմություն երկրորդ

Թոռնիկս, ես շատ գոհ եմ իմ կյանքից: Չորս տարի սովորել եմ Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում: Ավարտելուց հետո աշխատանքի եմ անցել բանկում: Աշխատեցի 2 տարի: Բայց հետո զգացի, որ դա իմը չէ: Հոգնում էի ու ձանձրանում: Եվ մի օր որոշեցի, որ պետք չէ աշխատել մի վայրում, որտեղ ես չեմ կարողանում իմ ուժերը լրիվ օգտագործել: Դուրս եկա աշխատանքից և սեփական փոքրիկ ընկերությունը բացեցի: Մեկ ու կես տարի աշխատում էի վնասով: Բայց գործիցս հաճույք էի ստանում ու երբեք չէի հուսահատվում: Անցավ ևս մեկ տարի և իմ փոքրիկ ընկերությունը սկսեց շահույթ բերել: Իսկ արդեն 30 տարեկանում ես ֆինանսապես անկախ էի: Մի քանի տարվա ընթացքում ընկերությունս սկսեց ընդլայնվել: Սկզբում մասնաճյուղեր բացեցինք Հայաստանում, հետո անցանք Վրաստան, Ռուսաստան, Եվրոպա, ապա նաև օվկիանոսը` ԱՄՆ, Ավստրալիա, Հնդկաստան: Պապիկիդ հիմնած ընկերությունում աշխատում էին հազարավոր մարդիկ, որոնցից շատերին ես անձամբ էի ճանաչում և մենք մի մեծ ընտանիք էինք: 35 տարեկանում տատիկիդ համար յուրահատուկ նվեր գնեցի` կղզի Միջերկրական ծովում (ծիծաղում է): Ամռանը 2 ամիս անցկացնում էինք այնտեղ: Զբոսնում էինք մեր սեփական զբոսանավով: Տատիկդ, հայրդ և հորաքույրդ շատ էին սիրում ճանապարհորդել: Տարեկան 2 անգամ տարբեր երկրներ էինք այցելում, նոր մշակույթների հետ ծանոթանում: Առանձնատներ էինք գնել այդ երկրներից շատերում: Երբեմն լինում էր այնպես, որ օրինակ, նախաճաշում էինք Ճապոնիայում, իսկ ընթրիքն անում էինք արդեն Թայլանդում (ծիծաղում է): Տատիկիդ հետ բարեգործական հիմնադրամ ստեղծեցինք: Օգնում էինք քաղցկեղով հիվանդ երեխաներին ողջ աշխարհում, դպրոցներ և հիվանդանոցներ էինք կառուցում Աֆրիկայում: Հիմա արդեն 82 տարեկան եմ, բայց անելիքներ դեռ շատ ունեմ: Առայժմ չեմ պատրաստվում ընկերության ղեկը փոխանցել հայրիկիդ (ծիծաղում է): Դեռ շատ պլաններ ունեմ, որոնք պետք է իրագործեմ: Ամռանը ուզում եմ օդապարիկով անցնել Մոնղոլիան և Տիբեթը: Քեզ էլ անպայման կվերցնեմ ինձ հետ (ժպտում է): Դե լավ, հիմա պետք է գնամ, ուզում եմ հայրիկիդ 50-ամյակին անակնկալ անեմ: Որոշել եմ նոր մեքենա նվիրել: Տղաս արժանի է դրան: Չէ՞ որ կյանքը պետք է ամբողջությամբ վայելել (ժպտալով վեր է կենում տեղից և հեռանում):

P.S.
Կարծում եմ` զգացիք տարբերությունը: Մտածեք այդ ուղղությամբ:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

12 մեկնաբանություն

  • Շատ լավն էր, նման է Կիյոսակիի “Հարուստ հայրիկ, աղքատ հայրիկ”-ի սյուժեին: Շնորհակալություն նման գեղեցիկ գրառման համար )))

  • տնտեսապես ու առավել ևս վայելելու տեսակետից ծայրահեղ անարդյունավետ է առանձնատներ գնել տարբեր երկրներում, էլ չեմ ասում, որ ցավում եմ, որ այն մոդելը, որին խարհուրդ է տրվում ձգտել ընդհամենը բենտլի է քշելու 🙁
    Շատ կուզենայի, որ «դրական» հերոսները լինեին առանց ավելնորդ «ճոխությունների» ու ռացիոնալ, այլ ոչ ՛հաստավիզ՛, բենտլիով ու մի քանի անգամ էլ արտասահման «ոտք գցած»:

    • Վարդան ջան մերսի կարծիքի համար:
      Իսկ քո կարծիքով ինչի է բենթլին ու մի քանի առանձնատները ավելորդ ճոխություն? Եթե մարդը կարողանում է աշխատել ու իր համար միլիոնանոց կարողություն ստեղծել, իր խելքի ու մեծ ջանքերի շնորհիվ, ինչը պետք է նրան խանգարի իր կարողության մի մասը վատնել իր վրա ու վայելել? Ու պետք չի բոլոր հարուստներին հաստավիզ պատկերացնել 🙂 hարուստները հիմնականում շատ խելացի մարդիկ են, որոնք կարողանում են ստեղծել: Անխելք մարդը չի կարող կյանքում այդքան առաջ գնալ:

    • Հա Անի ջան 🙂
      Էս հոդվածով ուզում էի ցույց տայի, թե ինչի կարող է հասնել մարդը, բայց ինչի է նա ձգտում: Իսկ թե ով ինչքանով է բավարարվում ու ում ինչ է պետք, դա արդեն ուրիշ հարց է 🙂

  • Շատ լավ պոստ էր իրոք, նամանավանդ դուրս եկավ Աշտարակի ամառանոցն:))) «Գանձեր մի՛ դիզեք ձեզ համար երկրի վրա, ուր ցեց և ժանգ ոչնչացնում են, և ուր գողերը պատերն են ծակում ու գողանում, այլ գանձեր դիզեցե՛ք ձեր համար երկնքում, որտեղ ո՛չ ցեց և ո՛չ ժանգ չեն ոչնչացնում, և ո՛չ էլ գողերը պատերն են ծակում ու գողանում. քանի որ, ուր ձեր գանձերն են, այնտեղ և ձեր սրտերը կլինեն»(Մատթ 6)

  • shat durs ekav [email protected] u aveli shat Luka-i [email protected] harust u hajoxak mardkanc masin. De inch arac, shat qchern en irakanum stanum ed [email protected], vorovhetev es karcum em vor xelaci u hatkapes <> cnvum en u aprac kyanqi @ntacqum drsevorvum, vonc asum en <>. Isk hatkapes patvi arjani en nranq ovqer chen moranum irenc ed [email protected] tvoxin, u irenc srtern el nvirum en voch te gandzerin, ayl irenc ed amen inchov ojtoxin, irenc Ararchin, karcum em 🙂

  • Վարդան ջան այդպիսի դրական կերպարներ միայն ֆիլմերում են լինում,յուրաքանչյուր հարուստ ու լավ մարդ էլ կուզենա լավ ապրել,ու զուգահեռ ունենալ մանկատներ…ինձ շատ դուր եկավ..Շնորհակալություն

  • Դե պապիկներից մեկը հիշեցնում է Կիյոսակիի “աղքատ հայրիկ”-ի կերպարը, մյուսը “հարուստ հայրիկ”-ի:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»