Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Մտորումներ

Պատերազմներում չեն կարող հաղթողներ լինել

Ես դեմ եմ պատերազմներին: Պատերազմներում չեն կարող լինել հաղթողներ: Պատերազմները` դրանք «հետամնացության» դրսևորում են: Դեռևս հին ժամանակներից, վիկինգները կամ քարե դարի մարդիկ, որոնց մոտ դեռ զարգացած չէր քաղաքակրթության զգացումը, ինչ-որ հարց լուծելու, ուտելիք կամ կին «կիսելու» համար, դիմում էին ամենատարրական տարբերակին` կռվում էին իրար հետ: Այսինքն, նրանք տրվում էին կենդանային բնազդին` «հոշոտում» էին իրար և որ «կենդանին» հաղթեր, նա էլ տիրանում էր «ավարին»: Բայց չէ՞ որ մենք կենդանի չենք: Չէ՞ որ մարդը կոչվում է մարդ, որովհետև նա ունի ուղեղ, գիտակցություն: Այդ ուղեղն ու գիտակցությունը պետք է օգտագործել, որպեսզի ցանկացած հարց լուծել առանց կռվի ու պատերազի:

Քարե դարից անցել են հազարավոր տարիներ: Փոխվել է մարդու արտաքին տեսքը, սովորությունները, զարգացել է մտածելակերպը: Բայց իրար հետ կռվելու «կենդանային» բնազդը ցավոք մնացել է: Ուղղակի հիմա դա ստացել է այլ կերպար: Բռունցքներին ու փայտերին փոխարինելու են եկել ինքնաթիռներն ու տանկերը: Բայց չէ՞ որ դա նույն «հետամնացությունն» է, նույն կռիվը, ինչ-որ բան կիսել չկարողանալու «լավագույն» լուծումը: Չգիտեմ կգա մի օր, երբ մարդն այնքան զարգացած կլինի, որ նրա ուղեղը կսկսի այնքան ուժեղ աշխատել ու գիտակցությունը այնքան վեհ կլինի, որ հարցերը այլևս չեն լուծվի կռիվների ու պատերազմների օգնությամբ: Հուսով եմ, որ այդ օրը անպայման կգա:

Հասկացեք, որ ցանկացած պատերազմում չեն կարող լինել հաղթողներ: Ինչպե՞ս կարելի է կոչվել հաղթող, եթե այդ «հաղթանակի» արդյունքում հազարավոր երեխաներ որբ են մնում, հազարավոր մայրեր այրի են դառնում, ավիրվում են գյուղեր ու քաղաքներ, ավիրվում է այն, ինչը մարդը ստեղծել է տարիներով` խաղաղ ու ստեղծագործ աշխատանքի արդյունքում: Եվ ինչ կապ ունի, թե ինչ ազգության են նրանք, ինչ կրոնի կամ մտածելակերպի: Փաստը մնում է փաստ: Եթե լինում են զոհեր, լինում են տուժածներ և դժբախտանում են մարդիկ, չի կարելի խոսել հաղթանակի մասին: Մենք կենդանի չենք, մենք վայրենի չենք, մենք ՄԱՐԴ ենք:

P.S
Ամենացավալին այն է, որ ինչքան էլ ուզում ես դեմ եղիր, բայց երբ քո վրա հարձակվում են, ստիպված պետք է պաշտպանվես, այլ տարբերակ չկա: Բայց դրա մասին կարելի է նախօրոք մտածել: Չպետք է թողնել, որ այդ պահը հասունանա:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

3 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»