Գրքեր անձնային աճի մասին

Այս գրքերը ծնվեցին այն փոփոխությունների արդյունքում, որոնք տեղի ունեցան մի մարդու ներսում: Առաջին փոփոխությունը կապված էր կյանքի հանդեպ վերաբերմունքի, երկարաժամկետ նպատակները հասկանալու հետ: Փոփոխությունն ամփոփվեց «Փոխիր Կյանքդ» գրքում: Երկրորդ փոփոխությունը կապված էր բնավորության հետ. կամ մենք ղեկավարում ենք մեր բնավորությունը, կամ այն ղեկավարում է մեզ: Փոփոխության արդյունքում ծնվեց «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» գիրքը: Երրորդ փոփոխությունը կապված էր աշխարհայացքի ընդլայնման հետ: Մեր մտածողությունը սահմանափակվում է այն միջավայրով, որում մենք ապրում ենք, որը գիտենք: Երբ կտրվում ես այդ միջավայրից, հնարավորություն ես ձեռք բերում աշխարհն այլ կերպ տեսնել, այլ կերպ մտածել: Մտածողության աճն ամփոփվեց «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքում: Դեռ փոփոխություններ կան առջևում…


   


Մտորումներ

Պատերազմներում չեն կարող հաղթողներ լինել

Ես դեմ եմ պատերազմներին: Պատերազմներում չեն կարող լինել հաղթողներ: Պատերազմները` դրանք «հետամնացության» դրսևորում են: Դեռևս հին ժամանակներից, վիկինգները կամ քարե դարի մարդիկ, որոնց մոտ դեռ զարգացած չէր քաղաքակրթության զգացումը, ինչ-որ հարց լուծելու, ուտելիք կամ կին «կիսելու» համար, դիմում էին ամենատարրական տարբերակին` կռվում էին իրար հետ: Այսինքն, նրանք տրվում էին կենդանային բնազդին` «հոշոտում» էին իրար և որ «կենդանին» հաղթեր, նա էլ տիրանում էր «ավարին»: Բայց չէ՞ որ մենք կենդանի չենք: Չէ՞ որ մարդը կոչվում է մարդ, որովհետև նա ունի ուղեղ, գիտակցություն: Այդ ուղեղն ու գիտակցությունը պետք է օգտագործել, որպեսզի ցանկացած հարց լուծել առանց կռվի ու պատերազի:

Քարե դարից անցել են հազարավոր տարիներ: Փոխվել է մարդու արտաքին տեսքը, սովորությունները, զարգացել է մտածելակերպը: Բայց իրար հետ կռվելու «կենդանային» բնազդը ցավոք մնացել է: Ուղղակի հիմա դա ստացել է այլ կերպար: Բռունցքներին ու փայտերին փոխարինելու են եկել ինքնաթիռներն ու տանկերը: Բայց չէ՞ որ դա նույն «հետամնացությունն» է, նույն կռիվը, ինչ-որ բան կիսել չկարողանալու «լավագույն» լուծումը: Չգիտեմ կգա մի օր, երբ մարդն այնքան զարգացած կլինի, որ նրա ուղեղը կսկսի այնքան ուժեղ աշխատել ու գիտակցությունը այնքան վեհ կլինի, որ հարցերը այլևս չեն լուծվի կռիվների ու պատերազմների օգնությամբ: Հուսով եմ, որ այդ օրը անպայման կգա:

Հասկացեք, որ ցանկացած պատերազմում չեն կարող լինել հաղթողներ: Ինչպե՞ս կարելի է կոչվել հաղթող, եթե այդ «հաղթանակի» արդյունքում հազարավոր երեխաներ որբ են մնում, հազարավոր մայրեր այրի են դառնում, ավիրվում են գյուղեր ու քաղաքներ, ավիրվում է այն, ինչը մարդը ստեղծել է տարիներով` խաղաղ ու ստեղծագործ աշխատանքի արդյունքում: Եվ ինչ կապ ունի, թե ինչ ազգության են նրանք, ինչ կրոնի կամ մտածելակերպի: Փաստը մնում է փաստ: Եթե լինում են զոհեր, լինում են տուժածներ և դժբախտանում են մարդիկ, չի կարելի խոսել հաղթանակի մասին: Մենք կենդանի չենք, մենք վայրենի չենք, մենք ՄԱՐԴ ենք:

P.S
Ամենացավալին այն է, որ ինչքան էլ ուզում ես դեմ եղիր, բայց երբ քո վրա հարձակվում են, ստիպված պետք է պաշտպանվես, այլ տարբերակ չկա: Բայց դրա մասին կարելի է նախօրոք մտածել: Չպետք է թողնել, որ այդ պահը հասունանա:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

3 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»