Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողության գաղտնիքներ

Ովքե՞ր են լիդերները

Օզեոլա Մակկարտին ծնվել է 1908թ.-ին, ԱՄՆ-ի Միսիսիպի նահանգում: Նա հասարակ աֆրոամերիկացի աղջիկ էր,ով մանկուց երազում էր մեկ բանի մասին` դառնալ բուժքույր և ընդունվել Հարավային Միսիսիպիի համալսարան: Բայց հիվանդ մորաքրոջ մասին հոգ տանելու համար վեցերորդ դասարանում նա ստիպված թողնում է դպրոցը և այնտեղ այևս չի վերադառնում:

Օզեոլան ընդունվում է աշխատանքի որպես լվացարարուհի: Նա ստանում էր օրեկան ընդամենը մի քանի դոլար իր ծանր աշխատանքի համար: Օրերից մի օր, գալով Միսիսիպիի Ազգային բանկ, նա խնդրում է իր համար խնայողական հաշիվ բացել: Նա սկսում է ամեն օր աշխատանքից հետո գալ բանկ և իր հաշիվը համալրել 1-1,5 դոլարով: Երբ նրան հարցնում էին, թե ինչի համար է նա խնայում, նա պատասխանում էր` տատիկիս ծերության համար: Նրա տատիկը մահանում է 1944 թվականին, բայց Օզեոլան, սովորության համաձայն, շարունակում է փոքրիկ գումարներ ավելացնել իր հաշվին: 70-ական թվականներին մահանում են նրա մայրն ու մորաքույրը: Բանկերը միաձուլվում էին, փակվում և բացվում և նրա հաշիվներն անցնում էին մեկից մյուսը:

75 տարի շարունակ Օզեոլան աշխատում է որպես լվացարարուհի, ապրում է միայնակ` հին, փայտե տան մեջ և օգնում է մարդկանց: 1995 թվականին բանկի աշխատակից Պոլ Լոգլինը նկատում է, որ վերջին շաբաթվա ընթացքում Օզեոլան բանկ չի գալիս և որոշում է այցելել նրան ճաշի ժամանակ: Օզեոլան հայտնում է, որ հիվանդացել էր, բայց հիմա արդեն իրեն լավ է զգում և մյուս շաբաթվանից շարունակելու է աշխատել, հետևաբար նոր խնայողություններ բերել բանկ: Իր առջև Պոլը տեսնում է հոգնած մի կնոջ` հրաշալի ժպիտով, շագանակագույն և ծանր աշխատանքից ուռչած ձեռքերով: Վերադառնալով բանկ` նա նայում է Օզեոլա Մակկարտիի հաշիվը և ապշում է, տեսնելով, որ դրանում միջոցները գերազանցում են կես միլիոն դոլարը:

Շուտով Միսս Մակկարտին գալիս է բանկ և իմանում է այդ նորությունը: Նա չի հավատում Պոլին` կարծելով, որ իրեն «պտտեցնում են»: Տեսնելով իր հաշվին առկա գումարը` նա ասում է. «Ինչ արած, եթե դուք համոզված եք, որ այստեղ ոչ մի սխալ չկա, ինչում ես շատ կասկածում եմ, ապա թող գումարը մնա հաշվին»: Բանկի աշխատակիցները փորձում են բացատրել նրան, որ նա այլևս կարիք չունի աշխատել, որ հավաքված գումարն ավելի քան բավարար է, որպեսզի ապահովի նրա անհոգ ծերությունը: Բայց Օզեոլան հայտնում է, որ նա չի աշխատում հանուն փողի, որ նրան դուր է գալիս մարդկանց օգուտ տալ:

«Իսկ ի՞նչ անել ձեր կուտակված գումարները», — հարցնում է նրան բանկի աշխատակիցը: Օզեոլան չի իմանում ինչ պատասխանի: Այդ ժամանակ Պոլ Լոգլինը գրպանից հանում է 10-ցենտանոց տաս մետաղադրամ և հարցնում — «Միսս Մակկարտի, ի՞նչ կանեիք դուք այս մետաղադրամները, եթե դրանք ձերը լինեին», — «Մեկը ես կտայի եկեղեցուն, ես միշտ էլ այդպես եմ արել և շարունակելու եմ անել: Մյուս երեքը ես կտայի իմ մնացած երեք բարեկամներին, նրանք լավ մարդիկ են և արժանի են, որպեսզի իրենց մասին հոգ տանեն: Իսկ մյուս վեցը կտայի Հարավային Միսիսիպիի համալսարանին»: Բոլորն ապշած էին նրա որոշմամբ: «Իսկ ինչ եք դուք թողնելու ձեզ», — «Ի՞նձ, — ծիծաղում է Օզեոլան, — ես դեռ կարող եմ հոգ տանել իմ մասին»:

1995 թվականին Հարավային Միսիսիպիի համալսարանում բացվում է հիմնադրամ` 250 000 դոլար գումարով: Հիմնադրամը հնարավորություն էր ընձեռնում Միսիսիպիի աֆրոամերիկացի ուսանողներին ստանալ անվճար կրթություն: Այս նորությունը շուտով տարածվում է ողջ Միացյալ Նահանգներում և մարդիկ սկսում են նվիրատվություն անել հիմնադրամին:

Չնայած որ Օզելոա Մակկարտին ապրում էր Հարավային Միսիսիպիի համալսարանից մի քանի մղոն հեռավորության վրա, որտեղ ժամանակին երազում էր սովորել, նա այնտեղ երբեք չէր եղել: Առաջին անգամ այցելելով համալսարան` նա 30 րոպե չի կարողանում ոչ մի բառ արտասանել` նրան խանգարում էին հարյուրավոր ուսանողների ծափահարությունները, որոնք ողջունում էին նրան ոտնկայս: Երկու օր անց նրան հրավիրում են ֆուտբոլային մարզադաշտի բացման արարողությանը, որտեղ 30 հազար հանդիսատեսի ներկայությամբ նահանգապետը հայտարարում է այդ օրը Օզեոլա Մակկարտիի Օր:

1996 թվականին Օզեոլա Մակկարտին անցկացնում է Օլիմպիական ջահը Միսիսիպի նահանգով: Միավորված ազգերի կազմակերպությունը հանձնում է նրան հատուկ մրցանակ: Հաջորդ 4 տարիների ընթացքում նա ստանում է ևս 300 մրցանակներ և հատուկ պարգևներ, որոնցից մեկը` անձամբ նախագահ Բիլլ Քլինթոնից, որը հիացած էր նրա արարքով: Դրա համար նա ստիպված էր վերջին 50 տարիների ընթացքում առաջին անգամ պատրաստվել հեռավոր ուղևորության: Դրանից առաջ նրա կյանքի միակ ուղևորությունը եղել էր դեպի Նիագարայի ջրվեժ ուղևորությունը:

1999 թվականի սեպտեմբերի 26-ին, 92 տարեկան հասակում, Օզեոլա Մակկարտին մահանում է: Ստեֆանի Բալոկը` հասարակ դպրոց ավարտած 18-ամյա աֆրոամերիկացի աղջիկը, դառնում է Հարավային Միսիսիպիի համալսարանում Օզեոլա Մակկարտիի հիմնադրամից կրթաթոշակ ստացած առաջին ուսանողուհին: Արցունքներն աչքերին նա ասում է, որ կյանքում ամենից շատ ափսոսում է նրա համար, որ Միսս Մակկարտին չապրեց ևս մեկ տարի, որպեսզի տեսնի, թե ինչպես է կատարվում իր վաղեմի երազանքը, երբ աֆրոամերիկացի աղջիկը դուրս է գալիս այս համալսարանի դռներից:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

9 մեկնաբանություն

  • Լուկա ջան շատ հուզիչ և ուսուցանող հոդված էր: Այո, ես էլ եմ կարծում, որ իսկական լիդերները նրանք են, ովքեր հաղթահարում են իրենց ցանկություններն ու բնազդները և գործում հանուն այլ մարդկանց

  • Այո, սա ըստ իս ամենադժվար ճանապարհն է: Նրանք հրաժարվել են իրենց բարեկեցությունից հանուն այլ մարդկանց բարեկեցության: Հիացած եմ: Ակամայից հիշում եմ Պարույր Սևակի խոսքերը “Սուրբը ինչ է որ, եկ դու մարդ դարձիր”: Նրանք իսկական ՄԱՐԴ են եղել` մեծատառով մարդ

    • Շատ դժվար է Զառա ջան: Օրինակ ես համոզված չեմ, որ իմ մոտ կստացվի: Ընդհանրապես մարդկանց օգնելու երկու ձև կա երևի: Մեկն այն է, որ դու քո ամեն ինչը տալիս է հանուն այլ մարդկանց, օրինակ այս կինը: Մյուսն այն է, որ դու հասնում ես մեծ հաջողությունների և այդ բարձունքից ես մարդկանց օգնում, օրինակ Քըրք Քըրքորյանը: Առաջինը հաստատ ավելի դժվար է, բայց չգիտես ինչու ես նախընտրում եմ 2-րդ տարբերակը:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»