Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հոգեբանություն

Տիկնիկը

Հեղինակ՝ Աղաջանյան Ռոզի

Մի պատմություն, որի գրելու կամ չգրելու մասին երկար եմ մտածել: Ուզում եմ ծանոթացնել ձեզ Չիմ-չիմի հետ, որն իմ մշտական ընկերն է, որն իմ կյանքում հայտնվեց պատահական: Նրան ոչ ոք դեռ չի տեսել մինչև այս պահը: Խոսքը տիկնիկի մասին է: Երբևէ չէի մտածի, որ այս տարիքում տիկնիկը կհետաքրքրեր ինձ: Ես առանձնապես տիկնիկով չեմ խաղացել ու հիմա անսովոր է ունենալ մի տիկնիկ, որը քեզ համար ավելին է, քան տիկնիկը: Ես չեմ խաղում տիկնիկով, բայց փոխվել է ինձ համար նրա նշանակությունը: Երբ ամառային արձակուրդներին հոգնում ես առօրյա զվարճանքներից, դասերից, պետք է լինում մի բան, որը քո կյանք նորություն կմտցնի:

Մի օր երեկոյան առանձնապես պլաններ չունեի ու որոշեցի ինչ-որ հետաքրքիր բան պատրաստել: Կոնկրետ ինչ՝ ես էլ չգիտեի: Ամեն դեպքում կարևորը ցանկությունն է: Կտորներ, շատ կոճակներ, ասեղ, գունավոր թելեր և շատ ու անիրականանալի թվացող երազանքներ: Ընդամենը երկու օր էր անհրաժեշտ, որ պատրաստ լիներ այն ժամանակ անհայտ, բայց հիմա արդեն հայտնի տիկնիկը: Մի բան, որ հաստատ գիտեի պատրաստելու ընթացքում այն էր, որ յուրաքանչյուր կոճակը ամրացնելուց մի երազանք, մի միտք կամ ցանկություն եմ պահելու: Ինձ սկզբում շատ զվարճալի էր թվում, բայց հետո ամեն ինչ փոխվեց, երբ հերթը հասավ իմ նվիրական երազանքներին: Մի քիչ վախեցա, մի քիչ ուրախացա, զգացի մեծ պատասխանատվություն:

Ցանկացած կոճակ կարում էի դժվարությամբ ու հիմա եմ հասկանում, թե ինչու: Կոճակները տարբեր էին, տարբեր էին նաև իմ երազանքները: Սկզբում չէի պատկերացնում վերջում ինչ է ստացվելու, բայց ընթացքում պարզ դարձավ: Թվում է մի քիչ շատ էի կտրվել իրական աշխարհից, բայց իրականում ես առաջին անգամ էի ռեալ գիտակցում` ինչ եմ ուզում: Երկու օր և պատրաստ է ներկայիս իմ ամենահարազատ և անդավաճան ընկերը: Շատ երազանքներ արդեն կատարվել են, շատերն էլ դեռ ոչ, շատ երազանքներ ավելացել են, բայց կարծում եմ դրանք այլևս երեխայական երազանքներ չեն, այլ կայուն և հիմնավոր նպատակներ: Ճիշտ է նա տիկնիկ է, բայց նշանակությունը խաղալը չէ, դրա համար էլ առանձնահատուկ է ինձ համար: Իսկ ինչո՞ւ Չիմ-չիմ.. ես էլ չգիտեմ, պատահական ստացվեց, այնքան պատահական, որքան այս «տիկնիկը»:

Հեղինակի մասին

Աղաջանյան Ռոզի

Սովորում եմ ԵՊՀ-ում`Փիլիսոփայության և հոգեբանության ֆակուլտետում:
Տիրապետում եմ (լեզուներ) հայերեն, անգլերեն, ռուսերեն: Բացի հոգեբանությունից զբաղվում եմ (լուսա) նկարչությամբ (սիրողական): Ամուսնացած չեմ:

1 մեկնաբանություն

  • Ինչքաաաաաաաաաաաան երազանքներ ունեք Ռոզի ջան? Աստված տա բոլորը կատարվեն, նույնիսկ նոր ավելացածները, որ չեք կպցրել: Երազանքներն իրականություն են դառնում եթե հավատում և անընդհատ հիշում եք դրանց մասին: Այդ երեկո դուք մեծ հավատով եք սարքել այդ տիկնիկը, իսկ հիմա այն Ձեզ հուշում է, թե ինչ է շուտով լինելու 🙂 հավատացեք սաղ կիրագործվի ու հաճախ ժպտացեք Ձեր տիկնիկին

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»