Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողության գաղտնիքներ

Մոնտիի երազանքը

Սա պատմություն է Մոնտի անունով մի տղայի մասին: Երբ նա 16 տարեկան էր, նրան հանձնարարում են շարադրություն գրել այն մասին, թե ինչ է նա ուզում, երբ մեծանա: Մոնտին երկար է տանջվում շարադրության վրա և շատ ժամեր է անցկացնում իր երազանքը նկարագրելու համար: Նա ուզում էր մեծ ֆերմա ունենալ: Նա գրում է մոտ 10 էջ` ամենայն մանրամասնությամբ նկարագրելով 200 հեկտար տարածքով իր ֆերմայի բոլոր մանրուքները, պատկերում է բոլոր շինությունների, ախոռների, ճանապարհների դիրքը: Նա գծում է նույնիսկ 8000 ք.մ. մակերեսով իր ապագա տան մանրամասն հատակագիծը: Հաջորդ օրը Մոնտին հանձնում է շարադրությունը ուսուցչին:

Երեք օր անց ուսուցիչը վերադարձնում է նրան իր աշխատանքը` վրան նշված հաստ, կարմիր 2: Դասից հետո տղան մոտենում է ուսուցչին և հարցնում, թե ինչու է երկուս ստացել: Ուսուցիչը պատասխանում է. «Նման երազանքն անիրականանալի է այնպիսի տղայի համար, ինչպիսին դու ես, Մոնտի: Քեզ շատ-շատ փող է պետք նման ֆերմա ունենալու համար: Իսկ դու փող ունե՞ս: Չէ՞ որ դու շատ աղքատ ընտանիքից ես: Դու ոչ մի հնարավորություն չունես քո երազանքն իրականացնելու: Դա անհնար է: Ավելի լավ է գնա տուն և նոր շարադրություն գրի: Գրի ավելի իրատեսական երազանքի մասին և միգուցե` ես կփոխեմ գնահատականս»:

Մոնտին վերադառնում է տուն և խորհուրդ է հարցնում հորից: «Ցավում եմ տղաս, բայց ես չեմ կարող քեզ օգնել: Կարծում եմ` դա պետք է լինի քո և միայն քո որոշումը, և ես զգում եմ, որ դա իրոք լինելու է քեզ համար կարևոր որոշում», — պատասխանում է հայրը: Մոնտին մի ամբողջ շաբաթ մտածում է հոր խոսքերի շուրջ: Եվ վերջապես, նա վերադարձնում է ուսուցչին նույն շարադրությունը, ավելացնելով. «Դուք կարող եք թողնել ձեզ ձեր երկուսը, իսկ ես կթողնեմ ինձ իմ երազանքը»:

Անցել են տարիներ: Մոնտին վաղուց արդեն վերջացրել է դպրոցը, դարձել է հասուն տղամարդ: Եվ, պատմելով այս պատմությունը, նա թեքվում է դեպի իրեն լսող մարդկանց խումբն ու ասում. «Ես պատմեցի ձեզ այս պատմությունը, քանի որ հիմա դուք գտնվում եք 1000 ք.մ. մակերեսով իմ տանը, որը գտնվում է 200 հեկտար տարածքով իմ ֆերմայի մեջտեղում, և այն շարադրությունն էլ` շրջանակի մեջ կախված է բուխարիի վերևում: Իսկ այս պատմության ամենահետաքրքիր մասն այն է, որ երեք տարի առաջ, ամռանը, այդ նույն ուսուցիչը բերեց այստեղ 30 աշակերտների և նրանք մեկ շաբաթ մնացին իմ ֆերմայում տեղակայված ճամբարում: Մեկնելուց առաջ նա ինձ ասաց. «Լսիր Մոնտի, այդ մասին ես քեզ կարող եմ ասել միայն հիմա: Երբ քո ուսուցիչն էի, ես, կարելի է ասել, երազանքների գող էի: Բայց հիմա շատ եմ ցավում, որ ժամանակին գողացել եմ մանկական շատ երազանքներ: Ուրախ եմ, որ դու քո մեջ համարձակություն գտար` մինչև վերջ գնալու դեպի երազանքդ»:

Ոչ ոքի թույլ մի տվեք գողանալ Ձեր երազանքները:

Հ.Գ.
Այս պատմությունը հանդիպեցի ռուսական կայքերից մեկում: Չգիտեմ հորինված է այն, թե իրական, բայց շատ գեղեցիկ է:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

17 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»