Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հեղինակային առակներ

Առակ ծիծաղի մասին

Լուսեն օդանավակայանում դիմավորում էր մորը: Արդեն մեկ ամիս էր, ինչ չէին հանդիպել: Մայրը մեկնել էր Ֆրանսիա` փոքր քրոջ հարսանիքին մասնակցելու, և արդեն ժամանակն էր վերադառնալու: Լուսեն անհամբերությամբ սպասում էր. ուր որ է ինքնաթիռը վայրէջք կկատարի: Կանացի բարձր, հնչեղ ձայնը տարածվեց օդանավակայանում. «Ֆրանսիա-Հայաստան չվերթի ինքնաթիռը մի քանի վայրկյան առաջ վայրէջք կատարեց»: Լուսեն ուրախացած վազեց դեպի մուտքը, որտեղ պետք է հայտնվեր մայրը: Ապակե պատնեշից այն կողմ, դիմացի սրահում երևացին ինքնաթիռի առաջին ուղևորները` ճամպրուկներով, բեռներով ծանրաբեռնված, ժպիտը դեմքերին: Մարդկանց շարքերում աղմուկ սկսվեց. երևի դիմավորողները նկատեցին իրենց հարազատներին:

Դուրս եկան առաջին ուղևորները, երկրորդները, երրորդները, բայց մայրը չկար: Լուսեն այլևս չէր դիմանում: Նա վազեց սրահի մյուս ծայրը, ցուցատախտակի մոտ, որպեսզի մեկ անգամ էլ ստուգի. արդյո՞ք ճիշտ չվերթի է ինքը սպասում: Մի քանի վայրկյան անց նա տեղում էր, հայացքը հառած դեպի վերև` ցուցատախտակը. «Ֆրանսիա-Հայաստան, N571 չվերթ». ամեն ինչ ճիշտ էր: Երբ ետ շրջվեց, որպեսզի վերադառնա, սրահի մյուս ծայրում նկատեց մորը, որը ճամպրուկը ձեռքին, ժպտալով, արագ քայլերով իրեն էր մոտենում: Երբ տեսավ մորը, վազեց դեպի նա: Բայց հանկարծ… Չէր էլ հասցրել երկու քայլ անել, երբ ոտքը սայթաքեց ու ընկավ: Իրեն կարողացավ ձեռքերով պահել, գլուխը գետնին չհարվածեց, բայց շփոթված էր: Սրահում մարդիկ սկսեցին ծիծաղել: Ոմանք ծիծաղում էին ուժեղ, մյուսները քմծիծաղ էին տալիս, ոմանք էլ նույնիսկ սկսել էին քննարկել: Ընկած վիճակում Լուսեն նայում էր շուրջբոլորը և տեսնում միայն ծիծաղող մարդկանց դեմքերը. ինչի՞ վրա էին մարդիկ ծիծաղում: Հենց այդ պահին հասավ մայրը, օգնեց աղջկան բարձրանալ, հարցրեց, թե արդյոք ոչինչ չի՞ պատահել, թափ տվեց շորերը, ձեռքը գցեց ուսին և մայր ու աղջիկ դուրս եկան օդանավակայանից:

Կան պահեր, երբ պետք չէ ծիծաղել…

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

5 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»