Երբ սկսեցի այս գիրքը գրել, գլխավոր մտահոգություններիցս մեկն այն էր, թե ինչ կհասկանան մարդիկ՝ «ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» արտահայտությունը լսելով: Այլ կերպ ասած` ի՞նչ է մեզ համար «ոչ ստանդարտ» մտածելակերպը: Եթե հարցնեք ինչ-որ մեկին՝ «Երևակայիր մի բան, որը ստանդարտներից դուրս է», ամենաանհավանական պատասխաններում հավանաբար կլսեք այն մասին, թե ինչպես է մարդը թռչում, պատի միջով անցնում, ճանապարհորդում տիեզերքում, այլմոլորակայինների հետ շփվում, կենդանիների լեզվով խոսում, ջրի տակ շնչում, չորս ձեռք կամ երեք աչք ունի, ուրիշների մտքերն է կարդում, ապրում է առանց սնվելու և այլն, և այլն: Սա է միջին վիճակագրական մարդու մտքի ամենաընդարձակ սահմանը: Իրականում այս մտքերն ու պատկերացումները չի կարելի «ոչ ստանդարտ» անվանել: Մարդիկ, փորձելով մտածել ստանդարտներից դուրս, չեն էլ կռահում, որ շարունակում են մնալ ստանդարտների ներսում:


   


Հաջողության գաղտնիքներ

Լռելու արվեստը

Իր կյանքի վերջում հանճարեղ Բենջամին Ֆրանկլինը գրում է իր «Ինքնակենսագրականը»: Դրանում նա թվարկում է 13 հատկանիշներ, որոնք պետք է ունենա յուրաքանչյուր մարդ, ով ձգտում է կատարելության: Այդ հատկանիշները, ըստ Ֆրանկլինի, չափազանց կարևոր են և դրանցից յուրաքանչյուրի վրա պետք է աշխատել առանձին: Հատկանիշների մեջ երկրորդ տեղը զբաղեցնում է հետևյալը.

ԼՌՈՒԹՅՈՒՆ. ասեք միայն այն, ինչն օգուտ է բերում շրջապատին կամ ձեզ. խուսափեք դատարկ խոսակցություններից:

Երիտասարդ տարիքում Բենջամին Ֆրանկլինը ինքնավստահ մարդ էր, ով փորձում էր խոսել բոլորից շատ: Նա սովորություն ուներ հայտնել մարդկանց իրենց սխալները` մինչև նրանք չսկսեցին անցնել փողոցը, միայն թե չհանդիպեին նրան: Նրա ընկերներից մեկը հայտնում է նրան բնավորության այդ վատ գծի մասին և համոզում նրան փոխվել: Կես դար անց, երբ Ֆրանկլինը 79 տարեկան էր, նա իր «Ինքնակենսագրական»-ում գրում է.

«Հաշվի առնելով, որ խոսակցության ընթացքում գիտելիքները ձեռք են բերվում ավելի շուտ ականջների, քան լեզվի օգնությամբ, ես դրեցի լռությունն այն հատկանիշների երկրորդ տեղում, որոնք ես որոշել եմ իմ մեջ զարգացնել»:

Եթե Բենջամին Ֆրանկլինն էր գիտակցում լռելու կարևորության մասին, ինչու մենք չենք անում դա: Ինչու մենք ձգտում ենք ավելի շատ խոսել, քան լսել: Ինչու է խոսող մարդը մեզ մոտ ավելի լավ տպավորություն թողնում, քան լսողը: Ինչ է ստանում խոսողը, որ չի ստանում լսողը: Հիշեք` դիմացինին ուշադիր լսելն այնքան կարևոր է, որքան առավոտյան լվացվելը: Լռելն ուժ է, որը քչերն են գիտակցում: Սովորեք լռել, երբ ասելիք չունեք: Եվ հիշեք Ֆրանկլինի խոսքերը. կարողացեք լռել, երբ ձեր խոսքերը շրջապատին կամ ձեզ ինչ-որ օգուտ չեն բերում: Խուսափեք դատարկ խոսակցություններից:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

9 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»