Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Անձնային աճ

Մրցույթի ամփոփում. ինչպես փոքրիկ տղան անցավ սարը

Նախ, ովքեր տեղյակ չեն, տեղեկացնեմ, որ հայտարարված էր փոքրիկ մրցույթ՝ շարունակել պատմությունը: Դրա մասին կարող եք կարդալ այստեղ: Իսկ այժմ կարդացեք հաղթող պատմությունը:

Սարից այս կողմ, սովորական մի ընտանիքում, մի փոքրիկ տղա էր ապրում: Ծնողները շատ էին սիրում նրան, խաղում էին նրա հետ, փայփայում, գուրգուրում: Փոքրիկ տղան տեսնում էր, թե ինչպես է հայրն ամեն օր գնում սարի մյուս կողմը և երեկոյան վերադառնում` իր հետ բերելով փայտ և ուտելիք: Փոքրիկ տղային հետաքրքիր էր, թե ինչ կա սարի մյուս կողմում: Բայց հայրը նրան խստորեն զգուշացրել էր` երբեք չփորձես հեռանալ տանից, հատկապես սարի կողմ: Բայց մի օր, երբ հայրը տանը չէր, մայրն էլ դուրսը լվացք էր անում, փոքրիկ տղան իրեն միայնակ զգաց: Նա որոշեց պարզել, թե ինչ կա սարի մյուս կողմում` ուր է հայրն ամեն օր գնում: Նա վերցրեց իր հետ երկու խնձոր, մի կտոր հաց, ձեռքի մի փայտ և ծածուկ հեռացավ տանից:

Նա գնում էր գնում, երբեմն հետ էր շրջվում, որպեսզի տեսնի` արդյոք չի գալիս մայրը իր ետևից, ապա կրկին, ուրախ առաջ էր շարժվում` իրեն մեծ զգալով: Երբ փոքրիկ տղան հասավ սարին, նա արդեն հոգնել էր: Նաև մթնում էր. հավանաբար հայրն արդեն հետ էր վերադարձել և հիմա իրեն էին փնտրում: Փոքրիկ տղան մի պահ վախեցավ: Մթություն, բոլորովին միայնակ, տանից հեռու, հեռվից լսվող ոռնոցներ ու վիթխարի մի սար: Նա փակեց աչքերը…

Նրա հոգում ամեն ինչ խառնվել էր իրար, նա վախենում էր ամեն ինչից` ձայներից, մթությունից, մենակությունից: Փոքրիկ տղան հիշեց մոր հեքիաթները, հեքիաթների հերոսներին, որոնք միշտ հաղթանակած էին դուրս գալիս բոլոր փորձություններից, հիշեց հայրիկի երգը քաջ զինվորի մասին, որին միշտ ցանկացել էր նմանվել: Հավաքեց իր բոլոր ուժերը, բացեց աչքերը, հանդիսավոր տեսք ընդունեց և մի քանի անգամ բարձրաձայն ասաց.
– Ես խոստանում եմ իմ սիրելի հերոսներին, որ չեմ վախենա և կբարձրանամ սարը, որ նրանք երբեք չնախատեն ինձ, երբ նորից հանդիպեմ նրանց իմ երազներում:

Փոքրիկ տղան խորը շունչ քաշեց, նայեց շուրջը, ինքն իրեն քաջալերելու համար բարձրաձայն սկսեց երգել հայրիկի երգը և սկսեց բարձրանալ սարն ի վեր ձգվող ճանապարհով:

Բավական ժամանակ անցավ, մինչ փոքրիկը բարձրացավ: Լուսինը վառ լուսավորում էր շրջակայքը: Սարից այն կողմ ձգվում էր լայնարձակ ու անտառապատ մի հովիտ, որը տեղ-տեղ հատված էր, իսկ բլրի կենտրոնում երևում էր մի մեծ շինություն…
Փոքրիկը հոգնածություն զգաց մարմնում, պառկեց տափակ մի քարի և շուտով քնեց:

Արթնացավ, երբ ինչ որ մեկը բարձրացնում էր իրեն: Հայրիկն էր` հուզված ու անհանգիստ դեմքով: Տղան ժպտաց հորը և մանկական անմեղությամբ ասաց.
– Հայրիկ գիտես ինչու են լինում հերոսներ, որովհետև նրանք չեն վախենում և հավատում են, որ կհաղթեն:
Հայրը ժպտաց, համբուրեց որդուն և ասաց.
-Գիտեմ որդիս, իսկ հիմա գնանք տուն, մայրիկը շատ է անհանգստանում:

Հ.Գ.
Շնորհակալություն եմ ուզում հայտնել բոլոր հեղինակներին՝ գեղեցիկ պատմությունների, հետաքրքիր սցենարների և իրենց ժամանակի համար: Կային առնվազն երեք-չորս պատմություններ, որոնցից շատ դժվար էր ընտրել հաղթողին (մեր կարծիքով): Կային պատմություններ, որոնց միտքը շատ լավն էր, պարզապես որպես պատմության շարունակություն, առանց փոփոխությունների, դա հնարավոր չէր տեղադրել: Ամեն դեպքում, կարծում եմ դուք հաճույք ստացաք ստեղծագործելուց: Իսկ Գայանեին շնորհավորում եմ հաղթանակի առթիվ և ուղարկում խոստացված փոքրիկ նվերը:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

10 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»