Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Մտորումներ

Մտորումներ ապագայի մասին

Երբեմն, երբ տեսնում եմ, թե ինչ արագ տեմպերով է փոխվում մեզ մոտ տեխնոլոգիական և ընդհանրապես` շրջապատող աշխարհը, մտածում եմ. իսկ ի՞նչ նորույթներ կլինեն 20, 30 կամ 50 տարի անց, որ հիմա մտքներովս չի էլ անցնում: Ներկայացնում եմ իմ գուշակություններից մի քանիսը:

Երազ կարդացող սարք: Երբևէ հետևել եք մարդուն, ով երազ է տեսնում: Նրա շարժումները, ապրումները… Ապագայում միգուցե ստեղծվի սարք, որի միջոցով մարդիկ կտեսնեն, թե ինչ երազ են տեսնում ուրիշները:

Անձրևանոց: Մեխանիկական անձրևանոցն այլևս չի դիտվում տեխնոլոգիաների զարգացման դարում: Ախր ամեն ինչ շատ պարզ է… Ապագայում միգուցե ստեղծվեն նոր տեսակի անձրևանոցներ, որոնք կպաշտպանեն մարդուն այլ կերպ, ասենք, ինչ-որ անտեսանելի շերտի օգնությամբ:

Ակնոցներ: Կարծում եմ` ակնոցները մի օր անպայման կվերանան: «Ոսպնյակի» միջոցով կարգավորել տեսողությո՞ւնը: Ավելի նոր բան է պետք մտածել: Չէ որ աչքի բիբն այդքան փոքր է, իսկ ակնոցն այդքան մեծ ու արտաքին (իրականում լինզաներ հիմա էլ կան, բայց դրանք դեռ չեն փոխարինել ակնոցներին):

Թոկ շների համար: Փողոցում քայլում է տերը, իսկ նրա առջևում` պարանից կապած վազում է շունը: Պարանը նրա համար է, որպեսզի շունը չփախչի կամ այլ մարդկանց վրա չհարձակվի: Ապագայում միգուցե լինեն երկու փոքրիկ թևնոցներ: Մեկը հագցնում ես ձեռքիդ, մյուսը` կենդանու ոտքին (կամ պարանոցին), և թևնոցիդ էլեկտրոնային էկրանի վրա կարգավորում ես հեռավորությունը, որի շրջանակում շունը կարող է վազել:

Հոսանք: Էլեկտրականությունը հեշտացնում է մարդու կյանքը և առանց դրա ապրելն անհնար է: Բայց միշտ չէ այդպես եղել: Եվ միշտ չէ այդպես մնալու` փողոցում սյուներ, սյուների վրայով անցնող լարեր, տան մեջ մտնող լարեր, էլեկտրահարվելու հնարավորություն: Չգիտեմ ինչպես, բայց էլեկտրաէներգիան փոխանցելու միջոցները կարծում եմ կփոխվեն:

Սա պարզապես բարձրաձայն մտորում էր, առանց ինչ-որ վերլուծությունների և գիտատեխնիկական գիտելիքների 🙂 Ուղղակի հետաքրքիր է` ինչպես ենք մենք պատկերացնում մեր ապագա աշխարհը և ինչպիսին այն կլինի: Ձեր գուշակություններով կարող եք կիսվել մեկնաբանություններում:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

3 մեկնաբանություն

  • Էլեկտրականությունը այլ ձևով փոխանցելու միտքը այնքան էլ նոր չէ, դրանով շատ տարիներ առաջ զբաղվել է Նիկոլո Տեսլան, բայց, կանխատեսելով նաև դրանում թաքնված մեծ վտանգը, դադարեցրել է բոլոր փորձերը և վերացրել դրանց արդյունքները: Հուսով եմ շուտով կգտնենք ավելի անվտանգ միջոցներ, քանզի Տեսլան երազում էր, որ էլեկտրականությունը հասանելի և անվճար լինի ամբողջ մարդկությանը այնպես, ինչպես օդը: Երջանիկ եղեք, անկախ ամեն ինչից 🙂

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»