Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողության պատմություններ

Նա հնարեց «պարկ» բազմոցները. bean bag-ի պատմությունը

Այս պարկանման բազմոցները փաստորեն ԱՄՆ-ում կոչվում են bean bag: Ուզում եմ ներկայացնել դրանց ստեղծման պատմությունը:

1995 թվականի ամառային մի օր 18-ամյա Շոն Նելսոնը բազմոցին պառկած հեռուստացույց էր դիտում, երբ հասկացավ, որ ավելի հարմար կլիներ, եթե բազմոցի փոխարեն լիներ փափուկ պարունակությամբ լցված պարկանման ինչ-որ բան: Որոշեց գաղափարն իրականացնել: Գտավ համապատասխան կտոր և երեք շաբաթ լցնում էր այն ինչով պատահի՝ միայն թե դա լիներ փափուկ: «Պարկ» բազմոցը ստացվեց շատ հարմար: Սկզբում Շոնը ցույց տվեց «գլուխգործոցը» ընկերներին, ապա անցավ հարևաններին, հետո սկսեց որոշ փոքրիկ պատվերներ ստանալ և այդպես անցավ 3 տարի՝ մինչև Շոնը որոշեց վերածել պարկանման բազմոցները լիարժեք բիզնեսի: 1998թ-ին նա գրանցեց LoveSac ընկերությունը:

Առաջին «պարկ»-երը Շոնը կարում էր տանը՝ մայրիկի կարի մեքենայով՝ մինչև այն չփչացավ: Այնուհետև աշխատանքը կատարվում էր ձեռքով և շատ ծանր էր, ուստի Շոնը որոշեց ներգրավել գործընկերներ և հենց տան տարածքում կահավորեց փոքրիկ արհեստանոց: Անցավ ևս մեկ տարի: Շոնը դարձավ Գովազդային Ինստիտուտի անդամ և մի օր հնարավորություն ստացավ թռչել Չիկագո՝ առևտրային ցուցահանդեսին մասնակցելու, որտեղ որոշեց ներկայացնել իր «պարկ» բազմոցը: Եվ որքան մեծ էր ուրախությունը, երբ խոշոր առևտրային կազմակերպություններից մեկը հավանեց LoveSac-ի արտադրանքը, զանգահարեց ընկերության գրասենյակ (որը Շոնի բջջայինն էր) և 12 000 բազմոց պատվիրեց:

Շոնն այդքան բազմոց կարելու կտոր չուներ: Նա մեկնեց հարևան քաղաքի խանութներից մեկը, որպեսզի համապատասխան կտոր ընտրի: Բայց դրա գինը շատ թանկ էր և չէր արդարացնում ծախսերը: Սակայն վաճառողը հավաստիացրեց, որ իրենք հատուկ պայմանավորվածություն ունեն չինական գործարանի հետ և ավելի էժան գնով նա կտոր չի գտնի: Հեռանալիս Շոնի աչքով ընկավ կտորի մի արկղ, որի վրա չինարեն էր գրված: Քանի որ Շոնը շատ լավ գիտեր չինարեն, նա ամեն ինչ հասկացավ և մի քանի օր անց արդեն Շանհայում էր: Այնտեղ նա պատվիրեց կտորը և քանի դեռ այն պատրաստ և կտրատված չէր, վերադարձավ տուն և սկսեց գործընկերների հետ «ավելի լուրջ» արհեստանոց կահավորել՝ ձեռք բերելով համապատասխան սարքավորումներ: Երբ Չինաստանից ժամանեց նաև կտորը, օրեկան 19 ժամ ընկերները քրտնաջան աշխատում էին, կարում, լցնում կտորը կահույքի փրփուրով և 5 շաբաթ անց 12 000 բազմոցները պատրաստ էին: Շոնի ընկերությունը վաստակեց մոտ կես միլիոն դոլար:

Անցավ որոշ ժամանակ և եկավ մի պահ, երբ չկար ոչ պատվիրատու, ոչ փող: Շոնի զարմիկը խորհուրդ տվեց նրան բազմոցները վաճառել խանութներում: Երկար ժամանակ ոչ մի խանութ չէր համաձայնվում վաճառել նման «անհասկանալի» ապրանք, մինչև խոշոր առևտրային կենտրոններից մեկը որոշեց մի ամբողջ սրահ տրամադրել դրանց վաճառքի համար: Դա 2001 թվականն էր: Հենց առաջին օրվանից վաճառքները թափ ստացան: Շոնն անընդհատ ֆրանչայզի առաջարկներ էր ստանում երկրի տարբեր ծայրերից: Պարկանման բազմոցները սկսեցին հայտնվել հեռուստատեսային շոուներում, ֆիլմերում, աստղերի բնակարաններում և առանց ավանդական գովազդի օգնության՝ դրանք ընդունվեցին մարդկանց կողմից: Այսօր գործում են LoveSac-ի տասնյակ խանութներ, ընկերությունն ունի 100-ից ավելի աշխատողներ և աշխատում է տարեկան մոտ 50 միլիոն դոլար:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

8 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»