Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Ստարտափ

Ինչու է երբեմն ավելի լավ վաճառել ստարտափը $20 միլիոնով, քան 200

Վերջերս հետաքրքիր մի հոդված կարդացի, որով անպայման ուզում եմ ձեզ հետ կիսվել: Հոդվածի վերնագիրը կարդալիս ինչ-որ տարօրինակ զգացողություն կարող է առաջանալ, սակայն ամեն ինչ բացատրելի է և դա կհասկանաք հոդվածի հաջորդ հատվածում:

Երբ մենք լսում ենք, որ ինչ-որ մեկը վաճառել է իր ստարտափը տասնյակ միլիոնավոր դոլարներով, դա բավական տպավորիչ կարող է հնչել: Սակայն ԻՐՈՔ տպավորիչ է հնչում, երբ ստարտափը վաճառվում է հարյուր միլիոնավոր դոլարներով: Թվում է, թե հիմնադիրների համար 2-րդ արդյունքն ավելի ցանկալի է: Սակայն մի՞շտ է դա այդպես: Պարզվում է՝ ոչ միշտ: Երբեմն ցածր գնով վաճառքն ավելի ցանկալի է, քան հակառակը:

Եթե կարճ ասենք, պատճառը հետևյալն է. քիչ-գնահատված ստարտափներն ավելի հեշտ է «ընդարձակել» և դրա համար ավելի քիչ վենչուրային կապիտալ է անհրաժեշտ, ուստի վաճառքի դեպքում հիմնադիրներն իրենց ընկերության ավելի մեծ տոկոսը կարող են տնօրինել:

Եկեք դիտարկենք որոշ օրինակներ…

Bleacher Report ամերիկյան մարզական լրատվական ռեսուրսը ստեղծումից 5 տարի անց վաճառվեց Turner-ին ավելի քան 200 միլիոն դոլարով: Բայց 4 հիմնադիրների և ներգրավված 40 միլիոն դոլար ներդրումների հաշվին հիմնադիրներից յուրաքանչյուրին հասավ ընկերության 5-10%-ը: Իսկ դա նշանակում է, որ հիմնադիրներից յուրաքանչյուրը վաճառքից հետո հեռացավ մոտ 10 միլիոն դոլարով:

Այժմ նայեք նկարին: Ձախից աջ պատկերված են Մայքլ Արինգթոնը և Արիաննա Հաֆինգթոնը: The Huffington Post ստարտափի ստեղծումից 6 տարի անց Արիաննա Հաֆինգթոնը մյուս երկու հիմնադիրների հետ միասին վաճառեց իր ստարտափը AOL-ին 315 միլիոն դոլարով: Նրանցից յուրաքանչյուրի մասնաբաժինը ընկերությունում տարբեր էր: Հաֆինգթոնի մասնաբաժինը իր պնդմամբ ավելի քիչ էր, քան 14%-ը և վաճառքից հետո նա հեռացավ 18 միլիոն դոլարով:

Մինչդեռ Մայքլ Արինգթոնը ստեղծումից 5 տարի անց վաճառեց TechCrunch-ը AOL-ին 30 միլիոն դոլարով: Վաճառքի պահին նրան պատկանում էր ընկերության 80%-ը (քանի որ նա չէր ներգրավել ոչ մի վենչուրային կապիտալ), ուստի վաճառքից հետո նա ստացավ 24 միլիոն դոլար՝ ավելին, քան Արիաննա Հաֆինգթոնը:

Եվս մեկ օրինակ…

TechStars աքսելերատորից դուրս եկած ThinkNear ստարտափը (մոբայլ գովազդ) վաճառվեց ստեղծումից 18 ամիս անց 22,5 միլիոն դոլարով: Մինչ այդ պահն այն արդեն հասցրել էր ներգրավել 1,63 միլիոն դոլար: Վաճառքի պահին պատրաստ էր նաև ներդրման հաջորդ ծավալը՝ 4 միլիոն դոլարի չափով: Սակայն ThinkNear-ի հիմնադիր Էլի Պորտնոյի խոսքերով, եթե նրանք հրաժարվեին վաճառքից և մտնեին ներդրումների հաջորդ փուլ, ընկերությունում իր մասնաբաժինը կնվազեր ևս 25-30%-ով:

Այնպես որ, որոշումը ձգտել մեծի, թե մնալ փոքր, ստարտափի հիմնադիրներին այդքան էլ հեշտ չի տրվում: Իհարկե, մեծ ընկերություն ունենալը և հայտնի ներդրողների անունների տակ հանդես գալը գրավիչ է ցանկացած ստարտափի համար, բայց եթե խոսքը գնում է վաճառքի և ֆինանսական հնարավորինս մեծ ելքի մասին, ապա մեծ ներդրումների և ընդարձակվելու արդյունավետությունն այդքան էլ հստակ չէ: Ամեն դեպքում, ստարտափերների մեծ մասը ստեղծում են իրենց ստարտափներն առանց վաճառքի մասին մտածելու: Եվ դա է գլխավոր պատճառներից մեկը, որ նրանք հասնում են հաջողության: Այլապես, ինչպես հնչեց միտք վերջերս կայացած Startup Meetup-ի ժամանակ, ստեղծել ստարտափ 3 տարի անց վաճառելու նպատակով նույնն է, եթե ամուսնանալ ընդամենը 3 տարով:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

1 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»