Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Ստարտափ

Ի՞նչ է վենչուրային կապիտալը: Ի՞նչ են իրենցից ներկայացնում վենչուրային հիմնադրամները

Վերջին ժամանակներս, երբ սկսել ենք բավական շատ գրել ստարտափների մասին, կարող եք հանդիպել «վենչուրային հիմնադրամ», «վենչուրային կապիտալ» և «վենչուրի» հետ կապված նման այլ արտահայտություններ: Սակայն շատերի համար այդ հասկացությունները կարող են այդքան էլ պարզ չլինել, այդ պատճառով էլ այս հոդվածն ամբողջովին նվիրում ենք դրան:

Եթե թարգմանենք անգլերենից, venture նշանակում է «ռիսկ», «ռիսկային ձեռնարկում» (рискованное начинание): Վենչուրային հիմնադրամները դրանք կազմակերպություններ են, որոնք «ռիսկ են անում» և ներդնում են իրենց գումարները սկսնակ ընկերություններում կամ ստարտափներում: Այսինքն, շատ դեպքերում, ստարտափները նույնիսկ դեռ 1$ չեն աշխատել, իսկ նրանց մեջ ներդնում են միլիոններ: Այդ պատճառով էլ ներդրումն իրոք ռիսկային է: Եվ դա միայն խոսքեր չեն: Ստարտափների 70-80%-ը, որոնցում ներդնում են վենչուրային հիմնադրամները, ձախողվում են, իսկ ներդրված գումարները՝ կորում: Սակայն դա շատ լավ հասկանում են հիմնադրամները: Եվ նրանք աշխատում են այն 20-30% ստարտափների վրա, որոնք հաջողության են հասնում և որոնց շնորհիվ աշխատած գումարները ծածկում են բոլոր «անհաջող» ներդրումները:

Վենչուրային հիմնադրամները սովորաբար ներդնում են նորարարական նախագծերում, տեղեկատվական և բարձր տեխնոլոգիաների ոլորտում: Հիմնական ոլորտներից են նաև ինտերնետը, հեռահաղորդակցությունն ու մեդիան, բժշկական ոլորտն ու էներգոարդյունաբերությունը և այլն: Վենչուրային հիմնադրամները իրենց ներդրումները վերադարձնում են 2 եղանակով: Կամ նրանք դառնում են այն ընկերության բաժնետերերից մեկը, որում ներդնում են (այսինքն նրանց սկսում է պատկանալ այդ ընկերության մի մասը) կամ էլ պարտքով գումար են տալիս այդ ընկերություններին՝ որոշակի պայմաններով: Սակայն ավելի հաճախ հանդիպում է առաջին տարբերակը: Թե ընկերության քանի տոկոսին են հավակնում վենչուրային ներդրողները՝ երկրից, միջավայրից և այլ գործոններից կախված տարբեր է: Թվում է, թե ներդրողները պետք է ձգտեն ձեռք բերել ընկերության 50 և ավելի տոկոսը: Իրականում որոշ դեպքերում այդպես էլ կա, հատկապես, երբ ներդրումն իրոք շատ ռիսկային է, սակայն ավելի հաճախ այդ տոկոսն ավելի փոքր է, օրինակ, 10-20: Եվ դա ունի իր բացատրությունը: Ներդրողները հասկանում են, որ «վերցնելով» հիմնադիրներից իրենց ընկերության մեծ մասը, նրանք այդ մարդկանց մեջ որոշ չափով կոտրում են «սեփականատիրոջ զգացումը», հետևաբար նաև ձգտումն ու մոտիվացիան: Իսկ ընկերությունը վերջիվերջո ստեղծում ու զարգացնում են հենց հիմնադիրները՝ նույնիսկ ներդրողների գումարներով, և նրանց «վատ տրամադրությունը» ոչ մեկին ձեռնտու չէ: Ուստի ընկերության բաժանելու հարցում ներդրողները պետք է զգույշ և խելացի լինեն:

Այսքանը վենչուրային հիմնադրամների մասին: Իսկ վենչուրային կապիտալը, ինչպես հասկացաք, այն կապիտալն է (գումարները և ոչ միայն), որոնք տրամադրում են վենչուրային հիմնադրամները: Այդ գումարները միշտ չէ, որ պատկանում են մեկ ընկերության կամ մարդու: Ավելի հաճախ վենչուրային հիմնադրամները դրանք առանձին ներդրողների և ընկերությունների խմբեր են, որոնք միավորում են իրենց միջոցները ընդհանուր նպատակի և ավելի մեծ մասշտաբներով հանդես գալու համար:

Վենչուրային հիմնադրամների և կապիտալի մասին այսքանը 🙂 Եթե լինեն հարցեր, անպայման գրեք մեկնաբանություններում և հաճույքով դրանց կպատասխանենք:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

3 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»