Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողակ մարդիկ

Մուհամեդ Յունուս. մարդ, ով փոխեց բանկային վարկի մասին պատկերացումները

Հիմնականում, Խաղաղության Նոբելյան մրցանակին արժանանում են քաղաքական և հասարակական գործիչները, ովքեր մեծ ներդրում ունեն աշխարհում խաղաղության հաստատման գործում: Տարբեր տարիներին այդ մրցանակը շնորհվել է Թեոդոր Ռուզվելտին, Ֆրիտյոֆ Նանսենին, Բարակ Օբամային, Մայր Թերեզային, Մարտին Լյութեր Քինգին, Նելսոն Մանդելային և միջազգային խոշոր ներդրում ունեցող տասնյակ այլ անձանց: Սակայն 2006թ-ին այդ մրցանակին արժանացավ բանկիր: Եվ ոչ թե ԱՄՆ-ից կամ եվրոպական որևէ զարգացած երկրից, այլ աշխարհի ամենաաղքատ երկրներից մեկից՝ Բանգլադեշից, որը միայն 1971թ-ին առանձնացավ Պակիստանից և հռչակվեց որպես անկախ պետություն:

Իրականում, Մուհամեդ Յունուսին բանկիր անվանելով կարելի է նրա մասին ոչինչ չասել: Նա մի մարդ է, ով հայտնի է աշխարհում աղքատության դեմ մղած իր պայքարով: Նա տնտեսագիտության պրոֆեսոր է, դասավանդել է ԱՄՆ մի քանի համալսարաններում, հանդիսանում է Բանգլադեշի կառավարության տնտեսագիտության գծով խորհրդականը: Իսկ ամեն ինչ սկսվեց 70-ականների սկզբներին, երբ Բանգլադեշի անկախացումից անմիջապես հետո Մուհամեդ Յունուսը ԱՄՆ-ից վերադարձավ հայրենիք (նա ծնվել է 1940թ-ին, իսկ ԱՄՆ մեկնել էր կրթությունը շարունակելու համար): Այդ տարիներին երկրի բնակչության մեծ մասն ապրում էր աղքատության մեջ, իսկ եկամուտի հիմնական աղբյուրը գյուղատնտեսությունն էր: Սակայն միլիոնավոր գյուղացիներ գումար չունեին հումք ձեռք բերելու, արտադրանք ստեղծելու և վաճառելու, մի խոսքով՝ ինչ-որ կերպ ապրելու համար: Իսկ որտեղի՞ց նրանց գումար վերցնել. չէ որ նույնիսկ այդ ժամանակ բանկերը վարկ էին տալիս միայն այն մարդկանց, ովքեր ունեին եկամուտի որոշ չափով կայուն աղբյուր և հիմնականում՝ գրավի դիմաց: Իսկ ո՞վ վարկ կտար աղքատ գյուղացուն, ով ոչինչ չուներ:

Մի օր, գյուղերից մեկում, Յունուսը նկատում է մի կնոջ, ով իր խարխլված խրճիթի դիմաց բամբուկից աթոռներ էր պատրաստում և վաճառում: Նա հետաքրքրվում է կնոջից, թե որտեղից է նա վերցնում հումքը և ինչպես է վաճառքն ընթանում: Պարզվում է, որ կինը գումար է վերցնում տեղի վաշխառուներից՝ մեծ տոկոսներով, և որպեսզի կարողանա փակել պարտքերը, հենց նույն վաշխառուներին էլ չնչին գնով վաճառում է իր աթոռները՝ արդյունքում չկարողանալով դուրս գալ այդ փակ օղակից: Նույն գյուղում Յունուսը գտնում է ևս 41 կանանց, ովքեր գտնվում էին գրեթե նույն կարգավիճակում և նրանց բոլորի պարտքերը փակելու համար անհրաժեշտ էր ընդամենը 27$: Նա տալիս է կանանց այդ 27$-ը՝ հնարավորություն տալով նրանց ազատվել պարտքերից և փորձել եկամուտ ստանալ: Ապա անցնում է հաջորդ գյուղեր… Դրանցում նույնպես նա նկատում է, որ կան շատ մարդիկ, որոնց պետք չեն մեծ գումարներ ոտքի կանգնելու համար, այլ անհրաժեշտ է նախնական փոքր գումար՝ էժան հումք կամ պարզագույն սարքավորումներ (օրինակ կարի մեքենա, հեծանիվ, և այլն) ձեռք բերելու համար: Եվ 1976թ-ին նրա մոտ ծագում է միկրովարկավորման գաղափարը:

Նա սկսում է վարկեր վերցնել կառավարությունից և մյուս բանկերից և միկրովարկեր տրամադրել աղքատ բնակչությանը: Նախագիծը, որը սկզբում հետազոտական բնույթ էր կրում, հաջողություն է ունենում և 1983թ-ին վերածվում է լիարժեք բանկի՝ ստանալով Grameen Bank («Գյուղացիական Բանկ») անվանումը: Յունուսը ղեկավարում է այն մինչև 2011թ-ը: 2011թ-ի հոկտեմբերի տվյալներով Grameen բանկն ուներ մոտ 8,3 միլիոն վարկառուներ, 2 565 մասնաճյուղեր և ծառայություններ էր մատուցում 81 379 գյուղերում: Բանկի կողմից տրամադրված վարկի ընդհանուր գումարն անցնում է մի քանի միլիարդ դոլարը, իսկ հաճախորդների 97%-ը կանայք են, ովքեր համարվում են ավելի վստահելի և պատասխանատու: Սովորաբար մեկ վարկի գումարը չի անցնում 60$-ը և այն տրվում է մի քանի շաբաթից մինչև մի քանի ամիս ժամկետով: Վարկ վերցնելիս գործում է «խմբակային երաշխիքի» սկզբունքը: Վարկ վերցնելու համար հավաքվում է 5 կանանցից կազմված խումբ, որոնցից 2-ին վարկը տրվում է միանգամից: Եթե 6 շաբաթվա ընթացքում նրանք վերադարձնում են վարկը, ապա վարկը տրվում է նաև հաջորդ 2-ին: Եթե ամեն ինչ անցնում է սահուն, ապա 6 շաբաթ հետո վարկ է ստանում նաև 5-րդ մասնակիցը: Սակայն դա տեղի է ունենում առաջին անգամ: Վստահության ձեռք բերման հետ զուգընթաց ժամկետներն ու գումարի չափսը փոխվում է, իսկ եթե վարկառուներից մեկը չի կարողանում վճարել վարկը՝ հաջորդ անգամ նրան պարզապես վարկ չի տրվում: Ողջ խումբը պատասխանատու է մասնակիցներից յուրաքանչյուրի վճարունակության համար:

Վարկավորման հաջողված մեթոդը արագ տարածում է գտնում ողջ աշխարհում: Տասնյակ երկրներում բացվում են հազարավոր կառույցներ, որոնք սկսում են տրամադրել միկրովարկեր: Սակայն դա արդեն այլ պատմություն է: Վերադառնալով Մուհամեդ Յունուսին նշեմ, որ նա կմնա պատմության մեջ որպես միկրովարկավորման գաղափարի նախահայրը. մարդ, ով, ինչպես կլսեք հաջորդիվ տեսանյութում, չի ստեղծում ընկերություններ գումար աշխատելու համար, այլ փորձում է լուծել ինչ-որ խնդիրներ, իսկ հաջողված ընկերությունները՝ դրա արդյունք են:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

1 մեկնաբանություն

  • Imijiayloc ays banky naxatip e, sra verjanakan [email protected] FINCA varkayin kazmakerputyunn e , chisht e varkavorman gorcyntacy poqr inch popoxvats e, bayc gaxapary nuynn e, FINCA-, hayastanum nuynpes aktivpren varkavorum e chgrancvac biznesnerin, SME kazmakerputyunnerin ev gyuxacinerin.

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»