Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հոգեբանություն

Հիշողությունն ու երևակայությունը

Հիշողությունն ու երևակայությունը հատում  են ժամանակի և տարածության սահմանները: Հիշողությունը ետ է ուղղվում՝ բացելով անցյալի դարպասները: Երևակայությունը նայում է առաջ, անցնում գալիքի շառավիղները:

Հիշելն ավելի դյուրին է, քան երևակայելը: Չշտկված սխալները  մառախուղի պես փակում են ինքնաճանաչման կածանները: Սթափությամբ զինված դատողությունն առաջընթացի արահետ է դառնում:  Ժամանակին համընթաց քայլերով մենք հաղթահարում ենք նրա արգելքները:

Ես երբեմն ճանապարհ եմ ընկնում ոչ թե ինչ-որ տեղ հասնելու, այլ իմանալու համար, որ կարող եմ քայլել: Ոտքերը ենթարկվում են այն ուղղությանը, ուր նայում է մարդը: Երբ շարունակ ներկում ենք հիշողության կտավը, մենք խունացնում ենք երևակայության պատկերը, որն ապագայի տեսլականն է:

Ես հիշում եմ իմ երիտասարդ բարեկամին: Նա սկսեց բարձրանալ իր երազանքների լեռը, որը ձեռնոց էր նետում վերելքի դժվարությամբ: Ձախողումներից գոտեպնդվելով, նա շարունակում էր բարձրանալ: Նա ի վերջո հաղթահարեց զառիվերը:

Անցան տարիներ:  Բարեկամս դեռ վայելում էր հաղթանակի բերկրանքը, երբ իր առջև ծառացավ անկման վտանգը:

— Ընկնելուց առաջ մարդիկ կանգնած են լինում,- մի օր ասաց նա:

Բարեկամս մոլորվել էր անհաջողությունների լաբիրինթոսում: Անկման  հիշողությունը թուլացնում էր նորից բարձրանալու կամքը: Երևակայության թռիչքն առժամանակ կանգ առավ:  Սակայն բարեկամիս  քաջությանը բնորոշ չէր միևնույն տեղում դոփելու ձանձրույթը: Փորձությունները նրան զորացրել էին, կերտել տոկալու խիզախությունը: Նա վերագտավ համառությունն ու նորովի նայեց եղելությանը: Երևակայությունը հաղթանակեց: Ես իջեցնում եմ այս հիշողության վարագույրը…

Ձմռանը ծառերը հիշում են աշնան տերևաթափը: Եթե երևակայություն ունենային, նրանք կիմանային, որ գարնանն իրենց ճյուղերը կպատվեն կանաչով և կհագնեն  զմրուխտե շորեր:

Ամեն ոք հուշերի ակունք ունի, որը մանկությունն է: Այդ ջինջ տարիների  հետ աշխարհում շատ քիչ բան կարող է համեմատվել: Հիշողությունը մեր արժանապատվության ինքնությունն է և գոյության քարտեզը: Սակայն այն սահմանափակում է մեզ, երբ պարփակվում ենք նրա մեջ:

Հարյուրամյակներ առաջ նորագույն տեխնիկա հնարելու մասին գաղափարները, հավանաբար, որպես խելագարություն կդիտվեին: Այնինչ մեր օրերում տեխնիկայի նորարարություններին անտեղյակ լինելը  համարվում է հետամնացություն:  Քսանմեկերորդ դարի գիտնականները մուտք կգործեն հիշողության մառան, ուր ամբարվում են անցյալի փորձն ու պատմության նախադեպերը: Կփայլի նրանց երևակայությունը: Քանզի հիշողությունն ամփոփում է, իսկ երևակայությունը՝ ստեղծում:

Երևակայությունն ընդլայնում է իրականության սահմանները:

Հիշողության ու երևակայության միաձուլումը մեզ խորատես է դարձնում՝ մոտեցնելով հաջողությանը:

Հեղինակի մասին

Ամալյա Սուքիասյան

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»