Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Մտորումներ

Մայրս միայն մեկ աչք ուներ

Մայրս միայն մեկ աչք ուներ: Ես ատում էի նրան… Դա ինձ անընդհատ անհանգստացնում էր, հատկապես երբ ընկերներս գալիս էին մեր տուն կամ նա էր դպրոց գալիս:

Մի անգամ մայրս եկել էր դպրոց՝ պարզապես ինձ տեսնելու: Զայրույթիս չափ չկար…

Ինչպե՞ս նա կարող էր ինձ հետ այդպես վարվել: Այդ օրը ես փորձում էի անտեսել նրան, ատելությամբ լի հայացքով վրան էի նայում և փախա նրանից: Հաջորդ օրը՝ դպրոցում, դասընկերներիցս մեկն ասաց. «Ա՜յ քեզ բան, մայրդ միայն մեկ աչք ունե՛ր»:

Ես ուզում էի գետնի տակ անցնել: Ես նաև ուզում էի, որ մայրս անհետանա: Հաջորդ օրը ես դիմավորեցի նրա տան մուտքի մոտ և ասացի. «Եթե դու ինձ անընդհատ ծաղրի առարկա ես դարձնում, ապա ինչո՞ւ դու պարզապես չմեռնես»:

Մայրս չպատասխանեց… Ես նույնիսկ չհասկացա, թե ինչ եմ ասել, քանի որ զայրույթս մեծ էր: Ես չէի մտածում նրա զգացմունքների մասին:

Ես ուզում էի հեռանալ տնից, որպեսզի ոչ մի կապ չունենամ նրա հետ: Այդպես ես սովորում էի քրտնաջան, որպեսզի հնարավորություն ունենամ մեկնել արտասահման սովորելու:

Ապա ես ամուսնացա, գնեցի սեփական տուն և արդեն երեխաներ ունեի: Ես վերջապես երջանիկ էի, քանի որ առանձին էի ապրում, իսկ երեխաներս՝ հարմարավետության մեջ: Մի օր մայրս եկավ մեր տուն՝ այցելության: Նա տարիներով չէր տեսել ինձ և նույնիսկ ծանոթ չէր թոռնիկների հետ:

Երբ նա դռան շեմը հատեց, երեխաներս սկսեցին ծիծաղալ նրա վրա, իսկ ես անչափ զայրացա, որ եկել էր առանց հրավերի: Ես բղավեցի նրա վրա. «Ինչպե՜ս ես համարձակվում գալ իմ տուն և վախեցնել իմ երեխաներին: Գնա՛ այստեղից, հե՛նց հիմա»:

Ի պատասխան դրան՝ մայրս հանգիստ ասաց. «Օ՜, շատ եմ ցավում: Ես սխալ հասցեով եմ եկել», և անհետացավ տեսադաշտից:

Մի օր մեր դպրոցի տարեդարձը նշելու վերաբերյալ նամակ եկավ մեր տուն: Ես ստեցի կնոջս՝ ասելով, որ գործուղման պետք է մեկնեմ: Միջոցառման ավարտից հետո գնացի մեր հին տուն՝ պարզապես հետաքրքրությունից դրդված:

Մեր հարևանն ասաց, որ մայրս մահացել է: Ես ոչ մի կաթիլ արտասուք չթափեցի: Ապա նա տվեց ինձ մի նամակ, որ մայրս խնդրել էր ինձ փոխանցել:

«Իմ սիրելի որդի,

Այս ողջ ընթացքում ես մտածել եմ քո մասին: Ցավում եմ, որ եկա ձեր տուն և վախեցրեցի երեխաներին:

Ես շատ ուրախացա, երբ լսեցի, որ պետք է գաս միջոցառմանը: Բայց ես նույնիսկ անկողնուց չեմ կարող դուրս գալ, որպեսզի տեսնեմ քեզ: Ցավում եմ, որ ես քեզ մշտապես ամաչեցրել եմ՝ մինչ դու մեծանում էիր:

Գիտես ինչումն է բանը… երբ դեռ շատ փոքր էիր, մենք վթարի ենթարկվեցինք և դու կորցրեցիր աչքդ: Որպես մայր՝ ես չէի կարող տեսնել, թե ինչպես ես դու մեծանում մեկ աչքով: Եվ ես քեզ տվեցի իմը…

Ես այնքան հպարտ էի իմ որդով, ով տեսնում էր աշխարհն ամբողջությամբ՝ իմ փոխարեն, այդ աչքով:

Հավերժ քեզ սիրող,

Քո մայր»

Հ.Գ.
Այս պատմությունը հանդիպեցինք ռուսական կայքերից մեկում և որոշեցինք ներկայացնել մեր բլոգի ընթերցողներին՝ ի հիշեցում հավերժ սիրո մեր ծնողների հանդեպ:

Հեղինակի մասին

Հաջողության բլոգ

Մենք գործում ենք 2009 թ. ից: Մենք գրում ենք անձնային աճի մասին և ներկայացնում ենք «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերը:

1 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»