Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հեղինակային առակներ

Մենք արժանի ենք մեր սթրեսին. առակ

Երիտասարդ կինը հյուրեր էր ունենալու: Խառնված այս ու այն կողմ էր վազում: «Չեմ հասցնելու,- մտածում էր նա»: Վազում էր դեպի խոհանոց, ապա փոշեկուլը ձեռքը վերցնում, հետո որոշում լոգարանը մաքրել, ապա կրկին վերադառնում խոհանոց, սառնարանից ինչ-որ բաներ հանում-դնում: «Հանգիստ եղիր, սիրելիս,- ասաց ամուսինը:- Ոչ մի լուրջ բան չկա, թեթև նայիր այդ ամենին»: Բայց կնոջ մտքերը խառն էին, մարմինը դողում էր: Շտապելով՝ բաց արեց սառնարանի դուռը և երբ պատրաստվում էր հանել՝ անզգուշությամբ շուռ տվեց ձիթապտղի տարան: Ձիթապտղի հատիկները գլորվեցին գետնի վրայով: «Այս ի՜նչ եմ անում,- բացականչեց նա,- միայն սա՛ էր պակաս»: «Ոչինչ, սիրելիս, ես կմաքրեմ,- հանգստացրեց նրան ամուսինը,- պետք չէ այդպես անհանգստանալ»: Որոշեց «սեղանը գցել»: Շարեց ափսեները, դանակներն ու պատառաքաղները և երբ պահարանից պատրաստվում էր հանել բաժակները, տուփը սայթաքեց ձեռքից, ընկավ և բաժակները կոտրվեցին: Կինն ասես գլխին հարված ստացավ: «Ի՜նչ հիմարն եմ ես, ինչպե՞ս կարող էի…,- արցունքները գլորվեցին նրա աչքերից»: «Մի մտածիր,- ձեռքն ուսին դրեց ամուսինը,- ինչ եղել՝ եղել է, մյուս տուփը հանիր, ընդամենը բաժակներ էին»: Ամուսնու վերաբերմունքից կինը, կարծես, փոքր-ինչ հանգստացավ: Այդ պահին զանգեց հեռախոսը: Կինը բարձրացրեց լսափողը: Ընկերուհին էր: «Գիտե՞ս հենց նոր ինչ արեցի,- լարվածությամբ սկսեց պատմել կինը,- երբ բացում էի պահարանի դուռը, բաժակների տուփը ձեռքիցս…»: «-Մենք արժանի ենք մեր սթրեսին,- պատի մյուս կողմում մտածեց ամուսինը,- ՄԵՆՔ ԱՐԺԱՆԻ ԵՆՔ ՄԵՐ ՍԹՐԵՍԻՆ»:

Հ.Գ.
Ես բազմիցս եմ համոզվել, որ հիմնականում մենք արժանի ենք մեր սթրեսին: Սթրես առաջացնող հանգամանքներ օրվա ընթացքում հարյուրավոր անգամներ կարելի է հանդիպել, սակայն դրանց հանդեպ մեր վերաբերմունքն է որոշում է՝ կխոցի արդյո՞ք սթրեսը մեզ, թե ոչ: Եթե մենք ընդունում ենք հարվածը մեզ վրա, դա մենք ենք ընդունում հարվածը մեզ վրա, մենք ենք ծանրացնում հարվածի ուժը, ապա տառապում ցավից: Դա մեր և միայն մեր պատասխանատվությունն է: Փոխարենը մենք կարող էինք մեկ քայլ դեպի կողք կատարել՝ բաց թողնելով հարվածը կամ չլարվել՝ թուլացնելով հարվածի ուժը: Սակայն մեր վերաբերմունքի պատճառով մենք ընտրում ենք ցավը: Մենք ինքներս ենք ընտրում սթրեսն՝ առանց գիտակցելու: Հիշեք՝ սթրեսը մեր՝ անգիտակից որոշումն է:

Հեղինակի մասին

Հաջողության բլոգ

Մենք գործում ենք 2009 թ. ից: Մենք գրում ենք անձնային աճի մասին և ներկայացնում ենք «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերը:

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»