Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հեղինակային առակներ

Երջանկության գաղտնիքը. առակ

Մի մարդ լսում է, որ Տիբեթյան լեռներից մեկում մի իմաստուն է ապրում, ով գիտի երջանկության գաղտնիքը: Այդ մարդն ինքը երկար էր փնտրել երջանկությունը, շրջել էր աշխարհով մեկ, տարբեր երկրներում էր եղել, տարբեր մարդկանց էր հանդիպել, լսել նրանց երջանկության «գաղտնիքները»: Ինքն էլ իր կյանքի տասնամյակների ընթացքում շատ բան էր փորձել, բայց այն, ինչ խորհուրդ էին տալիս ուրիշները, իր կյանքում չէր գործում. նա երջանիկ չէր: Վերջապես՝ նրա ականջին է հասնում այդ իմաստունի մասին լուրը, ով, ասում էին, երբեք չի սխալվում: Նա շուտափույթ պատրաստվում է ճանապարհորդության` ինքնաթիռի տոմս է գնում, հավաքում ճամպրուկը և… առաջ դեպի Տիբեթ:

Տիբեթ հասնելուն պես պարզվում է, որ կորել է ճամպրուկը, որի մեջ էր իր ողջ ունեցվածքը՝ հագուստը, գումարը, հետադարձ տոմսը, փաստաթղթերը, անձնական այլ իրեր: Գրպանում եղած գումարով մի մարդ է վարձում, ով ուղեկցում է իրեն մինչև մոտակա հյուրանոց: Դժվար էր հյուրանոց անվանել ծուռումուռ քարերից կառուցված այդ երկհարկանի կառույցը, որը ծածկված էր ծղոտե տանիքով: Բայց դա էր այն ամենը, ինչ նա այդ պահին կարող էր իրեն թույլ տալ:

Հաջորդ օրն առավոտյան նա սկսում է հարցուփորձ անել տեղացիներին, թե որտեղ է բնակվում այն իմաստունը, ով գիտի երջանկության գաղտնիքը: Շատերը նրա մասին չէին էլ լսել: Վերջապես նա գտնում է մի կնոջ, ով մատնացույց է անում հեռավոր մի լեռ: Լե՞ռ: Երբ նայում ես այդ վեհությանը, հասկանում ես, թե ինչ փոքր արարած է մարդը: Դրա գագաթը բարձրանում էր ամպերից էլ վեր. այնտեղ հասնելու համար օրեր կպահանջվեին: Մարդը գումար չուներ, որ ձի վարձեր կամ էլ ուղեկից: Եվ նա ոտքով ճանապարհ է ընկնում: Օր ու գիշեր քայլում է ու քայլում, բայց դեռ լեռան կեսն էլ չէր անցել: Գիշերն անձրև է գալիս, և նա մինչև ոսկորները թրջվում է: Եվ, որքան բարձրանում է, այնքան ավելի է ցրտում:

Վերջապես՝ կեսօրին հասնում է լեռան գագաթին: Հեռվից նկատում է մի քարանձավ, որտեղ բնակվում էր իմաստունը: Վերջին ուժերը լարելով, հյուծված ու սոված՝ նա քայլում է դեպի քարանձավը, և նրա դիմաց դուրս է գալիս մի ճաղատ ծերունի:

— Ո՜վ իմաստուն, ես երկար ճանապարհ եմ կտրել, որպեսզի իմանամ երջանկության գաղտնիքը,- դժվարությամբ արտաբերում է մարդը:

— Երջանկությունը ա՛յս պահի մեջ է,- պատասխանում է իմաստունը:

***

Հատված Հրաչյա Մանուկյանի «Փոխիր կյանքդ-2» գրքից:
Գրքում հեղինակն անձնական փորձի, իրական պատմությունների և հեղինակային առակների միջոցով ներկայացվում է, թե ինչպես կարելի է ապրել, երջանիկ լինել և սկսել հաջողության ճանապարհը` ապրելով Հայաստանում:
Կարդալ հատված:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»