Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հոգեբանություն

Ինչո՞ւ ենք մենք «նվնվում» կամ վարքագիծ, որը «քանդում է մեր տունը»

Երկար ժամանակ աշխատելով անհատների և մարդկանց մեծ խմբերի հետ՝ վստահաբար կարող եմ ասել, որ եթե մեր ենթագիտակցության ու բնավորության միջից հանենք մի քանի հիմնական արգելակներ (тормоз), մեզ մոտ շատ բաներ կստացվեն շատ ավելի արագ և արդյունավետ:

— Գրիգոր Առաքելյան

Ի դեպ, ըստ իս, հաջողությունն այն է, երբ մեզ հաջողվում է ինչ-որ բան անել ոչ թե ահռելի ջանքերի և ռեսուրսների գնով, զգալի ծախսեր և կորուստներ ունենալով, այլ ընդհակառակը՝ նվազագույն ծախսերով ու հնարավորինս առանց կորուստների: Հակառակ դեպքում ինչ իմաստ ունի այն (ինչը ժամանակակից մոտիվացիոն գրականության մեջ կոչվում է «հաջողություն»), ինչի  ձեռքբերման վրա ծախսվածն ավելի շատ է, քան արդյունքը։

Օրինակ, եթե Ձեր ողջ երիտասարդությունը Դուք սպառել եք պաշտոնի հասնելու համար,  փաստ չէ, որ դա է հաջողությունը, քանի որ գինը, որ վճարել եք, չափազանց բարձր է:

Հաջողության մասին մեկ այլ առիթով դեռ կխոսենք, իսկ հիմա վերադառնանք ներքին արգելակներին: Նվնվալն արգելակներից ամենատարածվածն է։ Որպեսզի դրա դեմ պայքարել, շատ կարևոր է հասկանալ, թե որտեղից է այն սկիզբ առնում։ Իսկ սկիզբ է առնում այն այնտեղից, որտեղից սկիզբ  է առնում ամեն ինչ. մեր մանկությունից:

Երբ երեխան ջերմում է ու սկսում է նվնվալ, ծնողները պատրաստ են առանց մտածելու «զոհաբերել»  իրենց ունեցած լավագույն ռեսուրսները, որպեսզի երեխան իրեն լավ զգա (օրինակ՝ ձմեռվա համար պահված մուրաբան կամ վերջին գումարները): Եվ երեխան դա գիտի. չե՞ս ուզում դպրոց գնալ՝ մի՛ գնա, հեծանի՞վ ես ուզում՝ խնդիր չէ:

Այսինքն այդ տարիքից մեր ենթագիտակցության մեջ արդեն մտնում է, որ նվնվալը ցանկալիին հասնելու ամենահեշտ տարբերակն է, քանի որ այլ դեպքերում այդ ամենը պետք էր վաստակել: Իսկ երբ երեխան կազդուրվում է, արտոնություններից կարծես զրկվում է.  կրկին պետք է առավոտյան շուտ արթնանալ, դպրոց գնալ, դասերին պատրաստվել, որոշակի պարտականություններ կատարել և այլ, և այլն:

Այն, ինչը փոքր տարիքում մեր ենթագիտակցություն մտնում է որպես ցանկալիին արագ և հեշտ հասնելու միջոց, հասուն տարիքում հակառակ ազդեցությունն է ունենում՝ դառնալով առաջ շարժվելու խոչընդոտ «тормоз» (կարելի է ասել նույն բանն է՝ «-» (մինուս) նշանով)։

Մեր ենթագիտակցությունն ունի «հիշողություն»: Այն փորձում է մեր ներսում աշխատեցնել վարքագծի այն ձևանմուշները, որոնք սերմանվել են մեր մեջ մանկուց (իզուր չեն ասում, որ փոքր տարիքում հեշտ է լեզու սովորել, և սովորածը պահպանվում է ողջ կյանքի ընթացքում, կամ մարդուն պետք է լողալ սովորեցնել մանկուց): Եվ երբ հասուն տարիքում մեր կյանքում ինչ-որ բան չի ստացվում, մեր ենթագիտակցությունը «հիշեցնում է» մեզ, որ պետք է նվնվալ:

Իսկ ի՞նչ անել…

Նվնվալով ցանկալիին հասնելու ռազմավարությունը աշխատում է միայն ծնող-երեխա հարաբերություններում՝ այն էլ առանձին դեպքերում, օրինակ՝  երբ երեխան փոքր է կամ վատառողջ: Իսկ հասուն տարիքում այլ  ռազմավարություն է գործում՝ «տալ ու ստանալ» կամ  «տալ, տալ, տալ, ապա ստանալ»: Մենք սրան անվանում ենք «վաստակել»: Սա մարդուն դարձնում է ակտիվ խաղացող, ի տարբերություն նվնվալու, որը գործողության մղելու փոխարեն մարդուն  դարձնում է մեկը, ով պասիվ դիտորդի դերում է և ընդամենը կողքից հետևում է, թե ինչպես են իր հետ «անարդար» վարվում:

Նվնվալով՝ ենթագիտակցորեն մենք մեզ տեղափոխում ենք մանկական այն հոգեվիճակի մեջ, երբ ի վիճակի չենք գործելու և ցանկանում ենք, որ մեզ  օգնեն։

Երբ մենք ստանում ենք ուրիշից մի բան, որն ինքներս էլ կարող էինք ունենալ, դա նման է առողջ մարդուն հորմոններ ներարկելուն: Այդ դեպքում օրգանիզմն ինչ-որ պահից սկսած այլևս հորմոններ չի արտադրի և կախում կունենա արտաքին «օգնությունից»:

Նվնվալով մենք իրավիճակը դիտարկում ենք մեզնից դուրս: Այդպես մենք չենք գործում, այլ նստում ու սպասում ենք, որ  «դրսում» ինչ-որ բան կատարվի: Մենք սպասում ենք մարդկանց կամ հանգամանքների բարեգթությանը, բայց այդպես մեր գործն առաջ չի գնում և մենք սկսում ենք դոփել տեղում, քանի որ խնդիրներին լուծում չենք տալիս: Եվ այդ ժամանակ կարևոր է հարցնել ինքներս մեզ՝ ուզո՞ւմ ենք սպասել կողքից օգնող ձեռքի, թե՞ ինքներս կարող ենք լինել այդ ձեռքը:

Եկեք ամփոփենք

Այսպիսով, ստացվեց մի քանի կարևոր դիտարկում.

Նվնվալը.

  1. Ռազմավարություն է, որը մանուկ հասակում ցանկալին ստանալու և արտոնություններ ունենալու արդյունավետ միջոց է,
  2. Շատերը փորձում են այն տեղափոխել հասուն կյանք,
  3. Հասուն տարիքում այն ունենում է նույն արդյունքը՝ պարզապես «-» (մինուս) նշանով,
  4. Դրդում է գործողության բացակայության,
  5. Ստիպում է իրավիճակի ստեղծման պատճառները փնտրել մեզնից դուրս: Իսկ դա նշանակում է, որ մենք չենք կարող այն փոխել, այլ կարող ենք միայն տուժողի դերում սպասել ու ակնկալել մարդկանց կարեկցանքը:

Հետևաբար, այս ամենը պարզելուց հետո, մենք կարող ենք անել գիտակցված ընտրություն` նվնվալ ու լավագույն դեպքում ստանալ կարեկցանք, կամ որոշենք, թե ինչ ենք ուզում ունենալ ու դրանից ելնելով որոշենք մեր քայլերը:

Հեղինակի մասին

Գրիգոր Առաքելյան, Հրաչյա Մանուկյան

Գրիգոր Առաքելյանը «Զարթուցիչ» թրեյնինգի հիմնադիրն է, գործարար, բիզնես թրեյներ և լայֆ քոուչ: Հրաչյա Մանուկյանը անձնային աճի և ինքնազարգացման գծով հեղինակ է, «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Փոխիր կյանքդ» գրքերի հեղինակ:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»