Հաջողության Բլոգ

Այս հոդվածում կխոսեմ մի բանի մասին, որն այս պահին ինձ մոտ չի ստացվում, բայց որին հասնելու համար ամեն ինչ կանեմ:

Մի անգամ իմաստունին հարցնում են.
- Ո՞րն է Ձեր գաղտնիքը, ո՞րն է Ձեր կարգացուցակը:
- Ես ապրում եմ սովորական կյանքով՝ դա է իմ կարգացուցակը: Ես ուտում եմ, երբ ուտում եմ, քնում եմ, երբ քնում եմ և գործ եմ անում, երբ գործ եմ անում, – պատասխանում է նա:
Հարցնողը մտածմունքների մեջ էր:
- Բայց ես այդտեղ ոչ մի արտասովոր բան չեմ տեսնում:
- Բանը հենց դրանումն է, ոչ մի արտասովոր բան չկա, – պատասխանում է իմաստունը:
Հարցվողն էլ ավելի է խառնվում իրար:
– Բայց դա բոլորն են անում՝ ուտում են, երբ ուտում են, քնում են, երբ քնում են:
Իմաստունը ժպտում է.
– Ոչ: Երբ դուք ուտում եք, դուք միաժամանակ հազար ու մի բան եք անում՝ հետևաբար ոչ մեկը կատարյալ: Դուք մտածում եք, երազում եք, երևակայում եք, հիշում եք: Դուք միայն չեք ուտում: Երբ ես ուտում եմ, ես ուղղակի ուտում եմ: Այդ պահին կա միայն ուտելիքը և ուրիշ ոչինչ: Երբ ես զբոսնում եմ, ես զբոսնում եմ և հաճույք եմ ստանում զբոսանքից: Կա միայն զբոսանքը և վերջ:

Կարդալ ավելին

Տարեց գյուղացին գլուխն ափերի մեջ առած, հուսահատված կուչ էր եկել: Արդեն չորս ամիս էր, ինչ անձրև չէր եկել: Նա նայում էր իր հեկտարներով հողերին և ոչինչ չէր տեսնում: Այնտեղ, որտեղ պետք է կանաչն ու բերքը լինեին, միայն հող էր, կարծես անապատում լիներ: «Իիինչ եմ անելու», – մտածում էր գյուղացին, – «ջուր չկա, բերք չկա, ոչինչ չկա: Ինչպես եմ սրա տակից դուրս գալու»: Գյուղացուն բերք էր անհրաժեշտ: Այդ բերքով էր նա ապրում, ընտանիքը կերակրում, դրանով էր նա զբաղվում, դա էր նրա կյանքը: Բայց բերք չկար: Գյուղացուն թվաց, որ աշխարհը շուռ է եկել, որ ամեն ինչ իր դեմ է: Նա նստել էր այն հողի վրա, որն այսքան ժամանակ իրեն պահում էր, երեխայի պես կուչ էր եկել և չգիտեր ինչ աներ: Նստեց մի քանի ժամ, հետո որոշեց վեր կենալ գնալ: Մտածմունքներից ուժասպառ էր եղել, պետք է հանգստանար:

Կարդալ ավելին

Ըստ հոգեբանների այն, ինչ կատարվում է մեր շուրջը, չեզոք է, մենք ենք դրան կպցնում լավի կամ վատի պիտակը, որակավորում տվյալ իրադարձությունը կամ իրավիճակը: Ես լիովին համաձայն եմ այս տեսակետի հետ: Պատկերացնենք մի այսպիսի իրավիճակ. ասենք մի խումբ մարդկանցով սար ենք բարձրանում, ոմանք ընկնում են, ոմանք կեսից հրաժարվում, մի մասը կանգնում են և հարմարվում այդտեղ, միայն մի քանի հոգուս է հաջողվում հասնել գագաթին և վայելել հաղթանակը: Ձեր կարծիքով, սարը ո՞ւմ «կսիրի» և տեղ կտա: Ում տվել եմ այս հարցը, պատասխանել է, թե նրանց, ովքեր կարողացել են խոչընդոտները հաղթահարել և բարձունքում իրենց տեղը հաստատել: Ոչ, սարի համար միևնույնն է, թե ով կբարձրանա և ով կընկնի, ձեր համար չպետք է միևնույնը լինի: Նկատի ունեմ, որ կյանքն էլ չեզոք է մեր նկատմամբ, հնարավոր է, որ այլ կարծիքներ ու տեսակետներ լինեն, սակայն ես այդպես եմ մտածում:

Կարդալ ավելին