Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողության պատմություններ

Ակիո Մորիտա. հաջողությունը ճապոներեն

Հայտնի չէ, թե ինչպես կդասավորվեր ճապոնացի Ակիո Մորիտայի կյանքը, եթե 25 տարեկան հասակում նա չորոշեր ընկերոջ` Իբուկա Մասարույի հետ համատեղ բացել “Տոկիո ցուգին կոգյո կաբուսուկի կայսա” ընկերությունը, ապագա Sony Corporation-ը: Երևի թե նա կդառնար հիանալի ինժեներ կամ ուսուցիչ, բայց ոչ 20-րդ դարի լավագույն ճապոնացի գործարարներից մեկը: Նա աշխարհում հայտնի տարբեր նորամուծությունների հեղինակն է, գյուտարար և գործարար: Նա ստեղծել է Walkman ձայնարկիչը, կոմպակտ սկավառակը (CD), Betacam, MiniDisc, PlayStation և բազմաթիվ այլ ապրանքատեսակներ: Արդեն 1950թ.-ին Մորիտայի ընկերությունը լույս աշխարհ է հանում իր առաջին ձայնագրիչը: 1961 թվականին Sony Corporation of America-ն դառնում է Նյու Յորքյան արժեթղթերի շուկա դուրս եկած առաջին ճապոնական ընկերությունը: 1989 թվականին Sony-ն գնում է Columbia Pictures-ը: Մինչև 1999 թվականի իր մահը` Ակիո Մորիտան ղեկավարում էր Sony ընկերությունը, լինելով ընկերության հաջողության ոգեշնչողներից մեկը և բազմաթիվ նորարարությունների անմիջական հեղինակը:

Փոխվելու պատրաստակամություն

1950 թվականին ստեղծելով իրենց առաջին ժապավենային ձայնագրիչը, Մորիտան և Իբուկան համոզված էին նրանում, որ իրենց արտադրանքը “կպայթեցնի” շուկան: Բայց բարձրաձայն հաջողությունների փոխարեն նրանց հիասթափություն էր սպասվում: Ձայնագրիչը այնքան նոր գաղափար էր, որ գրեթե ոչ ոք Ճապոնիայում չգիտեր, թե ինչ է դա: Մարդիկ չէին տեսնում դրա անհրաժեշտությունը և չէին ցանկանում գնել այն:

Երկու տաղանդավոր երիտասարդները այնքան էին տարված իրենց յուրահատուկ գյուտի գաղափարով, որ չէին էլ մտածում շուկայի կարիքների և արտադրանքի իրացման մասին:

“Իբուկան հարյուր տոկոսով համոզված էր նրանում, որ եթե մենք արտադրենք լավ ապրանքներ, ապա անպայման կլինեն նաև պատվերներ: Եվ ես նրա հետ լիովին համաձայն էի: Մենք ենթադրում էինք, որ ստեղծելով յուրահատուկ արտադրանք, մենք կհարստանանք: Դա մեզ լավ դաս եղավ”, — պատմում էր Մորիտան:

Այդ անհաջողությունից նա դասեր քաղեց և այնքան իմաստուն ու համարձակ գտնվեց, որ սկսեց զբաղվել նրանով, ինչից ընդհանրապես չէր հասկանում` վաճառքներ և մարկետինգ: Նրա վճռականությունը պարգևատրվեց: Նրանց հաջորդ ապրանքատեսակը` շարժական ռադիոընդունիչը, դարձավ հեղափոխական շուկայում:

Դրական վերաբերմունք և ոգևորություն

Անձնական հմայքը, ստեղծագործ խառնվածքն ու լավատեսությունը, անկասկած նպաստում էին Մորիտայի հաջողությանը բիզնեսում: Խոսելով այն մասին, թե ինչքան կարևոր է դրական մտածելը, նա սիրում էր պատմել մի պատմություն, որը հայտնի է շատ առևտրականների:

Այն պատմում է կոշիկի վաճառքով զբաղվող երկու առևտրականների մասին, որոնց ուղարկում են Աֆրիկա: Նրանցից մեկը զանգում է և ասում. “Այստեղ ոչ ոք կոշիկ չի հագնում: Վաճառքի ոչ մի հեռանկար չկա”: Իսկ մյուսը ոգևորված հայտարարում է. “Ուղարկեք կոշիկների ևս մեկ խումբ: Ոտաբոբիկ բնիկները բացարձակապես ոչինչ չունեն հագնելու համար”:

Նորարությունների շուկայում, որտեղ նախապես վաճառվում է ոչ թե ապրանքը, այլ գաղափարը, դժվար թե հնարավոր լինի գոյատևել առանց ոգևորության: Եվ երբեմն գաղափարի համար, որին հավատում ես, պետք է պայքարես և ռիսկի դիմես:


Այսպես, որպեսզի սկսի Walkman ձայնարկիչների արտադրությունը, Մորիտան ստիպված էր ծայրահեղ քայլերի դիմել: Նրա ինժեներները պնդում էին, որ առանց ձայնագրման հնարավորության սարքը չեն գնի: Բայց ինչ-որ բան հուշում էր Մորիտային, որ իր արտադրանքը պետք է պահանջարկ ունենա: Եվ նա ասաց` “Եթե մենք չվաճառենք 100 000 արտադրանք մինչև ընթացիկ տարվա վերջ, ես կհրաժարվեմ ընկերության նախագահի իմ պաշտոնից”:

Walkman Sony-ն վաճառքի հանվեց 1979 թվականին և դարձավ աշխարհի ամենահայտնի ձայնային սարքը:

Համբերություն

Ճապոնացիները, ի տարբերություն իրենց արևմտյան շատ գործընկերների, պատրաստ են սպասել տարիներով, մինչև կտեսնեն իրենց աշխատանքի պտուղները և մտածում են երկարաժամկետ կտրվածքով:

Մորիտայի համար շուկայում մասնաբաժինը ավելի կարևոր էր, քան ընկերության անմիջական շահույթը և հենց դա հնարավորություն տվեց Sony-ին գրավել շուկան:

“Եթե ղեկավարի ուշադրության կենտրոնում լինի միայն արագ շահույթ ստանալը, ապա դա կաշխատի միայն նրա կարճաժամկետ նպատակներն իրականացնելու համար”, — ասում էր նա:

Պատասխանատվություն վերցնելու ունակություն

Երբ Մորիտային հարցնում են, ինչու է Sony-ն հասել ավելի մեծ հաջողությունների, քան ամերիկյան ընկերությունները, նա պատասխանում է.

“Ամերիկան` դա արդարացումների երկիր է: Ոչ ոք պատասխանատվություն չի վերցնում իր վրա: Բայց ղեկավարել` նշանակում է ընդունել ռիսկային որոշումներ: Ես կարծում եմ, որ ամերիկացիները չափից ավել են լսում անվտանգության հարցերով զբաղվող տարբեր վերլուծաբանների և խորհրդատուների”:

Մորիտան միշտ էլ ավելի շատ էր վստահում իր կանխազգացմանն ու ստեղծագործ մտածելակերպին, քան շուկայական հետազոտություններին և փորձագիտական զեկույցներին:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

1 մեկնաբանություն

  • Ես հպարտանում եմ այն մարդկանցով, որոնք իրենք իրենց առջև դնում են ինչ-որ նպատակ ու կարողանում են այն իրականացնել: Շատ մարդիկ իրենց առջև դնում են նպատակ ու ցանկանում են, որ այն շատ կարճ ժամանակում իրականանա: Պետք է համբերություն ունենալ ու այն անպայման կիրականանա: Պետք չէ հիասթափվել: Պետք է ուղակի գործել ու այնպայման մեր մոտ ամեն ինչ կստացվի:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»