Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողության գաղտնիքներ

Ավելի լավ է գործել և սխալվել, քան երկար մտածել ու ոչինչ չանել

Փոքր ժամանակվանից մեզ սովորեցրել են, որ մի բան անելուց առաջ պետք է երկար մտածել: Պետք է վերլուծել բոլոր հնարավոր հետևանքները, դրական ու բացասական կողմերը և եթե ամեն ինչ նորմալ է` այդ ժամանակ միայն գործել: Թվում է թե` տրամաբանական է: Բայց պարզվում է, որ ոչ միշտ: Հիմա փորձեմ բացատրել: Շատ հաճախ մարդիկ ինչ-որ բան են պլանավորում, որը կարող է լուրջ ազդեցություն ունենալ նրանց կյանքի վրա: Օրինակ, ոմանք ուզում են տուն գնել, մյուսները` աշխատանքը փոխել, երրորդների մոտ հիանալի բիզնես գաղափար է ծագում, որը պետք է իրագործել, իսկ ինչ-որ մեկն էլ փողոցում հանդիպում է իր «ապագա կնոջը», որի հետ դեռ ծանոթ չէ, բայց կասկածում է` մոտենալ, թե՞ չէ:

Կարծում եմ` բոլոր դեպքերում էլ մտածել պետք է: Բայց երկար մտածելը միշտ չէ, որ արդարացնում է իրեն: Լինում են պահեր, երբ պետք է ոչ թե մտածել, այլ գործել, թեկուզ, եթե կա սխալվելու վտանգ: Ընդհանրապես, երբ որ ինչ-որ բանի շուրջ երկար ես մտածում, ենթագիտակցորեն սկսում ես պատճառներ ման գալ, որպեսզի չանես դա: Իսկ պատճառն այն է, որ քո ենթագիտակցությունը դեմ է փոփոխություններին և անընդհատ հուշում է քեզ` «փոփոխությունները վատ են, դրանք կարող են քեզ մոտ ամեն ինչ փչացնել, քեզ փոփոխություններ պետք չեն»: Եվ արդյունքում, ինչ-որ բանի դրական և բացասական կողմերը վերլուծելիս, մարդը երբեմն այնքան է կենտրոնանում բացասականի վրա, որ մոռանալով դրականը, սկսում է մտածել` իսկ իմաստ ունի՞ արդյոք:

Կարծում եմ, որ բոլորի մոտ էլ գոնե մեկ անգամ եղել է նման դեպք: Դուք ինչ-որ բան եք ցանկացել անել, բայց այնքան եք մտածել դրա շուրջ, այնքան եք վերլուծել, որ կամ ձեր ոգևորությունն է անցել կամ ուղղակի փոշմանել եք: Նման դեպքերում խորհուրդ կտամ ձեզ գնահատել ռիսկերը: Եթե այն, ինչ պատրաստվում եք անել, ձեր կյանքի համար իրոք ճակատագրական չէ, ապա ավելի լավ է երկար չմտածեք և սկսեք գործել: Իսկ մտածել կարող եք գործի ընթացքում: Եթե ինչ-որ բան էլ հանկարծ չստացվի կամ դուք սխալվեք, դրան կրկին պետք չէ բացասական վերաբերվել, քանի որ դուք փորձ հավաքեցիք և մյուս անգամ նույն սխալը չեք գործի: Համենայն դեպս, նման ձևով դուք քայլ առ քայլ առաջ եք շարժվում: Իսկ երբ միայն մտածում եք ու ոչինչ չեք անում, դուք մնում եք նույն տեղում: Իհարկե, ամենալավ տարբերակն այն է, որ ինչ-որ բանի շուրջը սկզբում լավ մտածում ես, հետո` անցնում գործի: Ուղղակի փորձը ցույց է տվել, որ շատ դեպքերում մարդիկ, որոնք հենց այդպես էլ մտածում են, կեսից ուղղակի հրաժարվում են:

P.S.
Համենայն դեպս, ես իմ վրա զգացել եմ դա: Երբ ես մի բանի վրա երկար եմ մտածում, գալիս է մի պահ, որ փոշմանում եմ ու չեմ անում: Իսկ երբ մտքովս մի բան է անցնում ու մի փոքր մտածելուց հետո միանգամից գործի եմ անցնում, դրանում ես կամ հաջողության եմ հասնում, կամ եթե ոչ` այնքան գիտելիք եմ ձեռք բերում, որ հաստատ արժեր դրա համար սխալվել:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»