Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողության պատմություններ

Երբեք ուշ չէ իրականացնել երազանքները

Այս պատմությունը մի կնոջ մասին է, որը հաջողության է հասնում արդեն մեծ տարիքում: Այն ցույց է տալիս, որ տարիքը չի սահմանափակում մարդուն և նույնիսկ մեծ տարիքում մարդը կարող է իր նպատակներին հասնել:

Աննա Մերի Մոզեսը ծնվել է 1860թ.-ին, ամերիկյան ֆերմերի ընտանիքում: Նա մանկուց սիրում էր նկարել և երազում էր հայտնի նկարչուհի դառնալ: Բայց ծնողները նրան հայտնում են, որ նկարչուհի դառնալով նա «սոված կմնա», այդ պատճառով էլ ավելի լավ է մոռանա իր երազանքի մասին և մտածի ավելի կարևոր բաների մասին` հաջող ամուսնանա, ֆերմայի մասին հոգ տանի և երեխաներին մեծացնի: Լսելով ծնողներին` 12 տարեկանում Աննան մոռանում է իր երազանքի մասին և սկսում է վարձու աշխատանք կատարել մեկ այլ ֆերմայում: 27 տարեկանում նա ամուսնանում է և ամուսնու հետ միասին հոգ տանում իրենց ֆերմայի մասին: Նրանք ունենում են 10 երեխա:

Ամուսնու մահից հետո, 1927 թվականին, 67-ամյա Աննան կրկին սկսում է նկարել: Սկզբում իր նկարների մեծ մասը նա բաժանում էր կամ վաճառում 2-3 դոլարով: Սակայն 1938 թվականին Նյու-Յորքյան կոլեկցիոներներից մեկը պատահական տեսնում է դեղատան պատուհանին դրված նրա նկարներից մեկը: Նկարն այնպիսի մեծ տպավորություն է թողնում նրա վրա, որ նա գտնում է հեղինակին և գնում է նրա նկարներից ևս մի քանիսը: Դրանից մեկ տարի անց Աննայի նկարները հայտնի են դառնում և դրանց գինը կտրուկ աճում է: Նա անձնական ցուցահանդեսներ է կազմակերպում Նյու-Յորքյան ցուցասրահներում: Նրա նկարները ցուցադրվում են Նյու-Յորքի Ժամանակակից արվեստի թանգարանում: Մեկ տարվա ընթացքում նա սկսում է աշխատել ավելի շատ, քան ֆերմայում իր ողջ կյանքի ընթացքում:

Տատիկ Մոզեսը` ինչպես նրան անվանում էին, դառնում է 20-րդ դարի ամենահայտնի նկարիչներից մեկը: Նրա տարեդարձերը նշվում էին «Թայմ» և «Լայֆ» ամսագրերի առաջին էջերում, իսկ նրա 100-ամյակը դառնում է իսկական տոն ողջ Նյու-Յորք նահանգի համար: Նահանգապետ Նելսոն Ռոկֆելերը 1960թ.-ի սեպտեմբերի 7-ը հայտարարում է «Տատիկ Մոզեսի օր»: ԱՄՆ նախագահ Թրումենը անձամբ է հրավիրում նրան Սպիտակ տուն, իսկ նախագահ Էյզենհաուերի վարչակազմը նախագահի պաշտոնում ընտրվելու նրա 3-ամյա տարելիցի կապակցությամբ որպես նվեր պատվիրում է նրա նկարներից մեկը: Տատիկ Մոզեսը մահանում է 1961 թվականին, 101 տարեկան հասակում:

Մոտ մեկ քառորդ դարի ընթացքում նա նկարում է ավելի քան 1600 նկարներ: Նա հանգիստ ապրում էր իր ֆերմայում` առանց ուշադրություն դարձնելու, որ իր անվան շնորհիվ ուրիշները մեծ փողեր են աշխատում: Նկարչուհու գործերը հրատարակվում էին միլիոնավոր բացիկներում, դրոշմանիշներում և պաստառներում: Սակայն տատիկ Մոզեսին հաճույք էր պատճառում, որ նա ինչ-որ մեկին ուրախություն է պարգևում:
«Ես նայում եմ իմ կյանքին, ինչպես օրվա վերջում` ավարտված գործերին և գոհ եմ մնում նրանից, թե ինչպես է այն արվել: Կյանքն այնպիսին է, ինչպիսին մենք ենք այն դարձնում: Այդպես միշտ եղել է և միշտ էլ կլինի»:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

3 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»