Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողակ մարդիկ

Պաուլո Կոելոյի ճանապարհը

Հեղինակ՝ A.T.

Այս հոդվածում ուզում եմ պատմել մի մարդու մասին, ով իր կենսագրությամբ և գրքերով հաճախ ոգեշնչում է ինձ: Պաուլո Կոելոն ծնվել է 1949 թվականին Բրազիլիայում: Նրա հայրը ուզում էր, որպեսզի որդին ընտրի այն նույն մասնագիտությունը, որը ընտրել էր նա, սակայն Կոելոն դեռ մանկուց երազում էր գրքեր գրել: Ծնողներին չենթարկվելու ցանկությունը հանգեցրեց նրան, որ Կոելոն 17 տարեկանում հայտնվեց հոգեբուժարանում: Հոգեբուժարանից Կոելոին դուրս գրեցին 3 տարի անց: Այդ երեք տարիների ընթացքում նա 3 անգամ փախուստի փորձ էր կատարել: Հետագայում Կոելոն կխոստովանի, որ իր կարծիքով իր ծնողները ուզում էին պաշտպանել իրեն, սակայն նրանք չգիտեին, թե ինչպես դա կարելի է անել, այդ իսկ պատճառով նա հայտնվեց հոգեբուժարանում: Երիտասարդ տարիներին նա նաև բանտարկվել է իր քաղաքական հայացքների համար: Բանտարկության ընթացքում նա ենթարկվել էր կտտանքների: Հետագայում բանտարկության և հոգեբուժարանում անցկացրած տարիներից ստացած տպավորությունները տեղ են գտել նրա գրքերում:

Տեղի տալով ծնողներին՝ նա ընդունվում է համալսարան, սակայն այնտեղ սովորում է միայն մեկ տարի, քանի որ միանում է հիպիական շարժմանը և սկսում է ճանապարհորդել Ամերիկայում և Եվրոպական երկրներում: Հենց այդ նույն ժամանակահատվածում էլ նա տարվում է երաժշտությամբ և սկսում է խոսքեր գրել բրազիլացի շատ երգիչների համար: Նրա գրած երգերից շատերը հիթ են մինչև այսօր:

Նրա կյանքը հիմնովին փոխվում է, երբ նա որոշում է անցնել Սանտյագո-դե-Կոմպոստելա ճանապարհը, որը անցնում է Իսպանիայի և Ֆրանսիայի տարածքով և որով անցնում էին միջնադարում ուխտագնացները: Այդ ուղին նա անցնում է 1986 թվականին, որից հետո էլ երկրորդ անգամ ընդունում է քրիստոնեությունը: Հետագայում նա գրում է «Մոգի օրագիրը» գիրքը, որում նկարագրում էր իր ճանապարհորդությունը Սանտյագոյի ուղով: Հետաքրքրաշարժ է այն փաստը, որ հենց գրքի հեղինակը մինչև գրքի հրատարակումը մտածում էր, որ նորմալ ընթերցողին դժվար թե հետաքրքրի ուխտագնացի տպավորությունները Սանտյագոյի ճանապահից,  որը և դժվար էր և ռոմանտիկ: Հաջորդ տարի լույս է տեսնում Կոելոյի ամենահայտնի գիրքը՝ «Ալքիմիկոսը»: Կոելոյի համար շատ հաճախ ոգեշնչման աղբուր է եղել իր կյանքը, այն իրադարձությունները, որոնք տարբեր ժամանակներում տեղ են գտել իր կյանքում  և այն ուղին, որով նա անցել է:

Կոելոն բազմաթիվ միջազգային մրցանակների է արժանացել և գրանցվել է Գինեսի գրքում, որպես ամենից շատ թարգմանվող գրքի՝ «Ալքիմիկոս»-ի հեղինակ: Կոելոն 2007 թվականից ի վեր հանդիսանում է Բարի կամքի դեսպան: Այսօր նա հանդիսանում է ամենահայտնի և ամենակարդացվող ժամանակակից գրողներից մեկը:

Հ.Գ.Հետաքրքիր է այն փաստը, որ ներկայումս շատ քննադատներ Կոելոյին անվանում են պարզունակ գրող: 🙂

Հեղինակի մասին

A.T.

8 մեկնաբանություն

  • Կոելոն պարզունակ գրող? Նրա գրքեը շատ ավելի խորն են, բացի բովանդակություն, հետաքրքիր զարգացող սյուժե ունենալը… Սկսելով Կոելոյի “Ալքիմիկից”, ապա կարդալով “Մակթուբը” և…` ես դեռ կշարունակեմ կարդալ նրա գրքերը ու ակնածանքով լցվել` նրա անունը լսելիս…

  • Երբևէ չեմ կարդացել նրա ստեղծագործություններից որևէ մեկը, սակայն այս հոդվածից հետո մի տեսակ ցանկություն առաջացավ …

  • շատ հետաքրքիր հոդված էր..շնորհակալություն…. ինձ մոտ էլ մեծ ցանկություն առաջացավ կարդալ այսպիսի հետաքրքիր հեղինակի գրվածքները… հնարավոր է իմանաք կա արդյոք “Ալքիմիկ”-ի էլեկտրոնային տարբերակը?…

    • “Ալքիմիկի” և նշված մյուս գրքերի էլեկտրոնային տարբերակները կան Lara ջան, ռուսերեն լեզվով: Կոելոյի գրքերը նաև հիանալի սյուժեներ կարող են դառնալ ֆիլմերի համար, որովհետև, բացի ուսանելի լինելուց նաև շատ հետաքրքիր են:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»