Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողակ մարդիկ

Էդգար Ալլան Պոյի դժվարին կյանքը

Քչերը գիտեն, որ հայտնի գրող Էդգար Ալլան Պոն բավական դժվար կյանք է ունեցել: Ազարտ խաղերի և ալկոհոլի հանդեպ ունեցած իր կախվածության պատճառով նա հեռացվել է համալսարանից: Ավելի ուշ` նա հեռացվել է ռազմական ակադեմիայից, քանի որ մինչ ուրիշները վարժահրապարակում հրաձգային հնարքներ էին կատարում, նա զորանոցում նստած բանաստեղծություններ էր գրում: Երիտասարդ տարիներին մնալով որբ՝ նա որդեգրվում է ծխախոտային հարուստ գործարարի կողմից: Բայց վերջիվերջո նույնիսկ վերջինս է հարկ համարում հրաժարվել որդուց: Ծեծելով նրան փայտով՝ նա վռնդում է որդուն տանից և զրկում ժառանգությունից՝ չթողնելով ոչ մի կոպեկ ապրելու համար:

Պոյի ամուսնության պատմությունը կարող էր ամենահիասքանչ գրական ստեղծագործություններից մեկը լինել: Նա ամուսնանում է իր զարմուհու՝ Վիրջինիա Կլեմի հետ: Այդ ժամանակ Պոն փող չուներ` չնայած երբեք էլ փող չունեցավ իր ողջ կյանքի ընթացքում: Նա խմում էր չբացված սպիրտ: Նրա միակ հարազատ քույրը խելագարվում է, իսկ որոշները պնդում էին, որ Պոն ինքն էլ խելագար էր:

Էդգար Պոն երկու անգամ մեծ էր իր երիտասարդ կնոջից: Ամուսնության պահին նա 26 տարեկան էր, իսկ կինը՝ 13: Թվում էր, թե այս ամուսնությունը պետք է վաղաժամկետ, տխուր ավարտ ունենար, բայց այդպես չեղավ: Նրանց միությունը, ընդհակառակը, սիրո մեծ պատմություն դարձավ: Պոն պաշտում էր կնոջը: Նրանով ոգեշնչված` նա գրում էր իր ստեղծագործությունները, որոնք դառնում էին համաշխարհային գրականության գոհարները: Բայց նրան չէր հաջողվում վաճառել դրանք` վաստակելու գոնե իր օրվա հացը: Իր ամենահայտնի ստեղծագործություններից մեկը՝ «Ագռավը» պոեմը, նա գրում և փոփոխում է ընդմիջումներով 10 տարիների ընթացքում, բայց այն հրատարակելուց հետո ստանում է ընդամենը 2 ֆունտ դրա դիմած: Ընդ որում, ավելի ուշ ձեռագիրը վաճառվում է տասնյակ հազարներով:

Պոն կնոջ հետ վարձով ապրում էր Նյու Յորքյան թաղամասերից մեկում: Չնայած այժմ դա Նյու Յորքի բանուկ թաղամասերից մեկն է, որտեղ բարձրանում են շենքեր, բայց ժամանակին դա գեղեցիկ ծառերով շրջապատված այգի էր, որտեղ գարնանը ծաղկում էին ծառերն ու ծաղիկները և գեղեցիկ տեսարան էր բացվում: Պոն դժվարությամբ էր կարողանում վճարել նույնիսկ տան վարձը (12 շիլինգ)` հաճախ ընդհանրապես չվճարելով: Այդ ժամանակ Վիրջինիան հիվանդ էր տուբերկուլյոզով: Լինում էր, որ ամուսինները երկար ժամանակ սոված էին մնում, քանի որ ուտելիքի փող չունեին: Հաճախ նրանց օգնում էին հարևանները, իմանալով, որ Պոն ու կինը սովամահ են լինում (ասում են, որ նույնիսկ այդ վիճակում, նրանք երջանիկ էին, քանի որ միասին էին):

Հենց այս տանն էլ՝ հունվարին, Վիրջինիան մահանում է: Իր մահից մի քանի ամիս առաջ նա չէր կարողանում վեր կենալ ծղոտե անկողնուց և նույնիսկ այնքան հագուստ չուներ, որպեսզի տաք ծածկվեր: Երբ շատ ցուրտ էր լինում, մայրը շփում էր նրա ձեռքերը, իսկ Պոն` ոտքերը: Նա ծածկում էր կնոջը իր հին զինվորական թիկնոցով, իսկ գիշերը` նրա ոտքերի վրա քնեցնում էր կատվին: Վիրջինիայի մահից հետո անցան ամիսներ և եկավ գարունը: Այգու վրա բարձրացել էր լուսինը, իսկ հեռվում առկայծում էին աստղերը: Պոն անձայն նստած տանջվում էր՝ կարոտելով Վիրջինիային: Այդ զգացմունքների ազդեցության ներքո էլ նա գրում է մի պոեմ` նվիրված կնոջը: Ահա մի փոքրիկ հատված.

Երբ լուսինը փայլում է, այն բերում է հուշեր Անաբել Լիի մասին,
Երբ աստղերը վառվում են, տեսնում եմ ուրախ հայացքը հիասքանչ Անաբել Լիի,
Երկար, երկար գիշերներ եմ ես անցկացնում այստեղ նրա հետ,
Իմ թանկարժեք և սիրելի հարսնացուի…

Հ.Գ.
Պատմությունը մի քիչ տխուր էր, և Հաջողության բլոգը պետք է ոչ թե տխրեցնի, այլ ուրախացնի, բայց այս անգամ ուզեցի այս պատմությունն անպայման ներկայացնել, որովհետև երբեմն տխրելուց` ինչ-որ բաներ վերագնահատում ես:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

5 մեկնաբանություն

  • Թեև ես դեմ եմ արյունակցական կապ ունեցող մարդկանց ամուսնություններին, բայց նրանց երջանկությունն ապացուցում է, որ եթե սիրում ես անմնացորդ սիրով, ապա չքավորությունը, նույնիսկ մահը չի կարող նրանց բաժանել…:)

  • Իսկ սիրո մեջ ամեն սկիզբ միշտ տարբեր է ..վերջն է նույնը..վերջն է նման..սակայն մեզ ինչ վերջը սիրո..վերջի մասին թող մտածի վերջացնողը..մերը սկիզբ է

  • Հրաչ ջան, որպես լրացում քեզ և բլոգի ընթերցողներին առաջարկում եմ դիտել ՛՛The Raven՛՛ ֆիլմը,որը , կարծում եմ, ստացված ֆիլմ է))))
    Էդգար Ալլան Պոյին շատ եմ սիրում, իմ ամենասիրելի գրողներից մեկն է : Ու ֆիլմն էլ շատ հավանեցի : Ֆիլմում ոչ թե Պոյի կենսագրությունն է, այլ նա հենց հանդիսանում է գլխավոր հերոս :Չնայած, որ դրա օգնությամբ մենք էլի ծանոթանում ենք Պոյի կյանքին :
    Ֆիլմը դիտելուց առաջ ցանկալի է կարդալ նրա պատմվածքները,որպեսզի ֆիլմի սյուժեն ավելի հասկանալի լինի:
    Միքանի բառով ասեմ սյուժեն. Պոյի կենդանության օրոք հայտնվում է մի մարդասպան, ով սկսում է սպանել այնպես, ինչպես նկարագրված է Պոյի պատմվածքներում (հենց սրա համար էլ կարդալ է պետք 😀 ) : Եվ ֆիլմի слоган-ն է ՛՛Серийного убийцу остановит лишь тот, кто вдохновил его на преступление ՛՛ :
    Կարծում եմ՝ կհավանեք :
    Ու շնորհակալ եմ լավ գրառման, ու, առհասարակ, գրառումների համար : Քիչ եմ մեկնաբանում,բայց համարյա ոչ մի գրառում բաց չեմ թողնում)))

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»