Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հեղինակային առակներ

Մտածեք լայնամասշտաբ. առակ

Հեռավոր գյուղերից մեկում մարդիկ երկար ժամանակ մեկուսացված էին ապրում: Գյուղը հեռու էր քաղաքակրթությունից, չկային երթևեկելի ճանապարհներ, քաղաք գնալու համար մարդիկ ոտքով կիլոմետրեր էին անցնում: Այդ գյուղում էին ապրում երկու հարևաններ՝ Գլենն ու Բենը: Երկուսն էլ աշխատասեր էին՝ աշխատում էին ամառ, աշուն և գարուն, երկուսն էլ համառ էին՝ կարող էին ոտքով հսկայական տարածություն կտրել, եթե պետք էր քաղաք հասնել, երկուսն էլ ապրում էին նույն պայմաններում՝ մեծ հողադաշտ ու հեկտարներով ցորեն: Գլենին ու Բենին ճանաչում էին գյուղում, նրանց եռանդը բոլորին էր զարմացնում, անընդհատ դաշտում էին, անընդհատ ինչ-որ բան անում, և իրենց աշխատասիրությամբ՝ մյուսներին էլ վարակում: Երկուսն էլ առողջ, ամրակազմ տղամարդիկ էին, նրանց երեխաները միասին էին խաղում, երեկոյան էլ՝ միասին հավաքվում, ժամանակ էին անցկացնում:

Թվում էր՝ այս երկուսը միևնույն գետի երկու տարբեր վտակներ են, որոնք նույն ուղղությամբ են հոսում: Թվում էր՝ նրանց երկուսին էլ նույն վերջնակետն է սպասվում, եթե… Եթե մի օր չորոշեին, որ «հերիք է առանձին, մեկուսացված ապրենք, սկսենք ճանապարհ կառուցել, գյուղը երթևեկելի դարձնենք, այսքան բերքն ու բարիքը սկսենք վաճառել»: Երկուսն էլ ցնծում էին, մարդիկ՝ նրանց հավատում և նրանց շուրջը հավաքվում: Բայց կար մի տարբերություն: Բենին թվում էր, որ ճանապարհը պետք է դեպի քաղաք կառուցել, որն ընդամենը 7 կիլոմետր էր հեռու: Կկառուցեին այն հինգ ամսում և ցորենի կեսը քաղաք կտանեին: Գլենն այլ կարծիքի էր: Երկրի սահմանը 20 կիլոմետր հեռավորության վրա էր անցնում: Մտածում էր. «ճանապարհը պետք է այնտեղ կառուցել»: Կկառուցեին այն երկու տարում և գյուղի ողջ ցորենը հարևան երկիր կտանեին:

Մտածելակերպի տարբերությունը վերածվեց տարաձայնության: Ամեն մեկը որոշեց իր ճանապարհը կառուցել: Մեկի ճանապարհն արագ էր և տանում էր այնտեղ, որտեղ իրեն ծանոթ է, մյուսինը՝ դանդաղ և դեպի անհայտություն: Մեկին պետք էր սպառել ցորենի մի մասը միայն, մյուսին՝ ցորենն ամբողջությամբ: Մեկը մտածում էր փոքր մասշտաբներով, մյուսը՝ լայնամասշտաբ: Եվ սկսեցին կառուցել ճանապարհները: Հենց այդ պահից սկսեցին կառուցվել նաև նրանց «կյանքի ճանապարհները»: Այդ ճանապարհները նրանց տարբեր տեղեր տարան: Տարան այնտեղ, որտեղ նրանք պլանավորել էին: Թե ում ուր, կարելի է գուշակել: Դա կարելի է տեսնել նաև այս առակից դուրս: Նմանատիպ մարդիկ, միևնույն ապրելակերպի, նմանատիպ խելացի և աշխատասեր, հաճախ կարող են տարբեր արդյունքների հասնել՝ մեծ և փոքր:

Եթե ուզում եք հասնել մեծ արդյունքների, մտածեք լայնամասշտաբ:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

3 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»