Եթե կարդացել եք իմ նախորդ գրքերը, ապա այս մեկն ընթերցելիս ժամանակավորապես մոռացեք դրանք: Սա մոտիվացիոն գիրք չէ: Ընթերցելիս զգացմունքները փոփոխական կլինեն: Ներկայացված որոշ մտքերի հետ դուք անմիջապես չեք համաձայնվի, որոշ մտքերի հետ չեք համաձայնվի ընդհանրապես: Սակայն գրքի նպատակը իմ ներկայացրած մտքերն ընդունելը և դրանք ձերը դարձնելը չէ: Նպատակն այլ է. փորձենք մտածել ինքնուրույն՝ կտրվելով համամարդկային ընդհանուր մտածողությունից: Փորձենք ընդլայնել մեր գիտակցության սահմանները: Հուսով եմ՝ գիրքն օգտակար կլինի և կտեղափոխի ձեր մտածողությունը նոր հարթություն: Ընթերցեք և վերլուծեք ինքնուրույն: Այն ձեզ ոչինչ չի պարտադրում, ընդամենը հնարավորություն է տալիս ճանապարհորդել դեպի մեկ այլ իրականություն:


   


Հաջողության գաղտնիքներ

Ես յուրահատուկ եմ

Այսօր ուզում եմ խոսել մի զգացողության մասին, որը, համոզված եմ, շատերդ եք ունեցել: Կոչվում է այն այսպես. «Ե՛ս յուրահատուկ եմ»: 6-7 տարի առաջ հասուն տարիքի մի մարդու հետ էի հանդիպել և խոսելու ժամանակ այնքան անկաշկանդ մթնոլորտ ստեղծվեց, որ նա անկեղծացավ. «Ինձ թվում է՝ ես յուրահատուկ եմ»: Այդ խոսքերը մոտս տպավորվեցին և հիշում եմ այսքան տարիներ անց, քանի որ այդ պահին նման զգացողություն կար նաև ինձ մոտ: Հետո միայն, տարիների ընթացքում, հասկացա, որ նման զգացողություն շատերն են ունենում: Հասկացա նաև, որ մրցակցությունը չափազանց մեծ է «յուրահատուկ» լինելու՝ ավելի քան 7 միլիարդ: Հենց այդ մասին էլ կուզեմ խոսել:

Իրականում յուրահատուկ է յուրաքանչյուր մարդ՝ ըստ իր ֆիզիկական և մտավոր տվյալների, կենսափորձի, ապրելակերպի, և այլն, և այլն: Սակայն երբ մեզ թվում է, որ մենք յուրահատուկ ենք, մենք մտածում ենք ոչ թե տվյալների, այլ արդյունքների մասին: Այսինքն, մեզ թվում է, որ մեզ հետ յուրահատուկ ինչ-որ բան է տեղի ունենալու: Մի ֆիլմ եմ հիշում շատ կարճահասակ մի տղայի մասին, ով տարբեր խնդիրներ էր ունենում իր հասակի հետ կապված, քանի որ նա այնպիսին չէր, ինչպիսին իր մյուս հասակակիցները՝ «սովորական» մարդիկ: Սակայն այդ տղայի մոտ կար զգացողություն, որ նա յուրահատուկ է: Եվ մի անգամ ձմռանը, դպրոցական ավտոբուսը, որի մեջ գտնվում էր նաև նա, շրջվում է լիճը: Ավտոբուսի մեջ գտնվող 6-7 տարեկան երեխաների մոտ խուճապ է սկսվում, ոչ ոք չգիտի ինչ անել և այդ պահին բոլորը սկսում են լսել այդ կարճահասակ տղային, քանի որ նա նման էր իրենց՝ երեխայի: Նա կարողանում է փրկել բոլորի կյանքը՝ վերջինը դուրս գալով ավտոբուսի փոքրիկ պատուհանից, որից չէր կարող դուրս գալ, եթե նման փոքր չափսեր չունենար: Ֆիլմը տխուր ավարտ ունի և ավարտվում է հետևյալ մտքով. «Ես միշտ էլ գիտեի, որ ես յուրահատուկ եմ»:

Երբ մեզ թվում է, որ մենք յուրահատուկ ենք, հաճախ մենք նման ինչ-որ բան ենք պատկերացնում: Մեզ թվում է, որ մենք ինչ-որ բան ենք փոխելու կամ միգուցե դառնալու ենք մեծ մարդ, կամ այլ կերպ ասած՝ ունենալու ենք յուրահատուկ կյանք: Սակայն այն, ինչ ես հասկացա հետո և ինչը կուզեմ փոխանցել նաև ձեզ, հետևյալն է. յուրահատուկ լինելու այդ զգացողությունը, ցավոք, գալիս ու գնում է շատերիս հետ: Եթե ունենալով այդ զգացողությունը, պարզապես սպասենք և անենք այն, ինչ անում ենք սովորաբար և ինչ անում են բոլորը, հրաշքներ տեղի չեն ունենա, քանի որ ինչպես արդեն ասեցի՝ մրցակցությունը շատ մեծ է: Այո, մենք բոլորս ունենք հնարավորություն լինելու յուրահատուկ, սակայն այդ յուրահատկությունը պետք է կերտենք ինքներս: Երբեմն, երբ ինչ-որ մարտաֆիլմ ես դիտում, որտեղ հերոսը հաղթում է բոլոր «վատ» մարդկանց, մտածում ես. «Ես նույնպես կարող էի»: Ոչ, չէիք կարող, եթե ամիսներ շարունակ քրտնաջան չմարզվեիք: Ոչինչ չանել և մտածել, որ դուք նույնպես կհաղթեիք, դա պատրանք է, ինչպես և պատրանք է պարզապես մտածելը «Ե՛ս յուրահատուկ եմ» և սպասել, որ մի օր ինչ-որ բան տեղի կունենա:

Միտքս ուզում եմ ավարտել հետևյալով. եթե ձեզ մոտ կա զգացողություն, որ դուք յուրահատուկ եք, իրոք դարձեք այդ յուրահատուկ մարդը: Դարձեք ձեր ամենօրյա, նպատակաուղղված աշխատանքի, ձեր` ոչ սովորական քայլերի, «մարզվելու», հնարավորության սահմաններից դուրս գալու միջոցով: Արեք դա մեծ ջանքեր ներդնելով, զգացողությունը դարձրե՛ք փաստ:

P.S.
Հոդվածը գրելուց հետո գտա նաև ֆիլմը, որի մասին խոսում էի՝ Սայմոն Բիրչ, կարող եք դիտել այստեղ:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի և ինքնազարգացման գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ» և «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» գրքերի հեղինակ:

1 մեկնաբանություն

  • Շնորհիվ <>՝ ես արդեն համարյա 50 տարեկանում, հասկացա, որ ես յուրահատուկ եմ: իմ կյանքը լրիվ իմաստից զրկվել էր .ես մտածում էի, որ արդեն վերջն է և ոչինչ փոխել հնարավոր չէ. այդպես միօրինակ էլ պիտի ապրեմ մինչև վերջ… Հիմա ես մտածում եմ, եթե կյանքս չփոխեմ, եթե առաջ չգնամ, ուրեմ իզուր եմ ծնվել…

Մեկնաբանել

«Ոչ ստանդարտ» գիրք

Մեր օրերում մարդիկ իրենց ժամանակի մեծ մասը տրամադրում են աշխատանքին և գումար վաստակելուն: Ժամանակի մյուս մասը, երբ նրանք չեն աշխատում, աշխատանքով են զբաղված նրանց մտքերը: Ես միշտ դեմ եմ եղել առավոտից մինչ ուշ երեկո աշխատելուն՝ լավ արդյունքներ ունենալու համար: Դրա փոխարեն պետք է ստեղծել արդյունավետ համակարգեր, որոնց շարժիչ գործոնը ժամանակը չէ: Ժամանակի ավելացած մասը կարելի է օգտագործել մտածելու, վերլուծելու նպատակով: Ժամանակի որոշակի հատված անպայման պետք է տրամադրել մտածելուն:

 
error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»