Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հեղինակային առակներ

Մարդկանց օգնելու համար պետք չէ հարուստ լինել. առակ

Անտոնն ապրում էր Երևանում: Ամեն օր, երբ տանից դուրս էր գալիս, բոլորի պես հարյուրավոր մարդկանց էր տեսնում: Այդ մարդկանց մեջ նա տեսնում էր երջանիկ դեմքեր, սակայն կային դեմքեր, որոնք մտահոգված էին: Մտահոգված մարդկանց տեսնելիս Անտոնը հիշում էր հորեղբոր խոսքերը, ով փաստաբան էր, երկար տարիներ ապրում էր Հայաստանում, հետո տեղափոխվեց Միացյալ Նահանգներ: Հորեղբայրն ասում էր. «Կան շատ մարդիկ, ովքեր խնդիրներ ունեն: Նման մարդկանց պետք է օգնել: Բայց դրա համար նախ պետք է հարուստ լինել»:

Երկար ժամանակ Անտոնը նույնպես այդպես էր մտածում. «Ես կհարստանամ, շատ փող կունենամ և կօգնեմ մարդկանց»: Բայց մի օր, երբ գիրք էր կարդում, հանդիպեց այս տողերը. «Մենք բոլորս ապրում ենք հենց հիմա, հենց այստեղ: Կյանքը հենց դա է, ինչ տեղի է ունենում հենց հիմա, հենց այստեղ: Արա այն, ինչ կարող ես՝ հենց հիմա, հենց այստեղ»: Տողերն Անտոնի վրա ազդեցին. «Իրոք, մի օր ես հարուստ կլինեմ և կօգնեմ շատ մարդկանց, բայց որքան մարդիկ կան, ովքեր օգնության կարիք ունեն հենց հիմա: Ինչո՞ւ չեմ օգնում նրանց հիմա: Միթե՞ պետք է հարուստ լինել մարդկանց օգնելու համար»:

Հաջորդ օրը Անտոնը դուրս եկավ տանից սովորականի պես, բայց նրա աչքերը փայլում էին ոչ սովորական: Ճանապարհին նա մտավ խանութ և նկատեց, որ աշխատակիցը գոռում են մի մարդու վրա, ով բաճկոնի տակ միրգը թաքցրած՝ առանց վճարելու փորձում էր դուրս գալ: Նա մոտեցավ աշխատակցին, վճարեց մրգի համար և խնդրեց անցորդին արագ հեռանալ: Երբ դուրս եկավ փողոց, նկատեց մի կնոջ, ով ճամպրուկները ձեռքին մի քանի մետր առաջ էր գնում, ճամպրուկները դնում գետնին, հանգստանում, ապա կրկին վերցնում դրանք և շարունակում քայլել: «Ես Ձեզ կօգնեմ», — ասաց Անտոնը՝ մոտենալով կնոջը և վերցնելով նրանից ճամպրուկները, — «ո՞ր կողմ եք գնում»: Այդպես, հաջորդ 10 րոպեն քայլում էին միասին Անտոնը և ուրախ կինը:

«Ինչ պարզ է ամեն ինչ», — մտածում էր Անտոնը, — «օգնիր հենց հիմա, հենց այստեղ՝ առանց ոչնչի սպասելու»:

Ճանապարհին որոշեց մտնել ժամագործի մոտ՝ ժամացույցի մարտկոցը փոխելու: Երբ ժամագործն աշխատում էր, ձեռքը դողաց, պատահմամբ դիպավ դետալներով լի տուփին և ամբողջը թափվեց գետնին: «Հոգ չէ, Դուք շարունակեք», — ասաց Անտոնը և կռացավ հավաքելու թափված դետալները: Ժամագործի մոտից նա դուրս եկավ գործող ժամացույցով և բարձր տրամադրությամբ:

Արդեն տուն էր վերադառնում և ճանապարհին փոստ մտավ: Վճարային ապարատի մոտ մի տղամարդ նկատեց, ում մանր թղթադրամներ էին անհրաժեշտ, որոնք կարծես թե նա չուներ: Տղամարդը ուզում էր դուրս գալ փոստից և դիմացի խանութում գումարը մանրել, բայց Անտոնը նրան կանգնեցրեց. «Ես կմանրեմ, վերցրեք խնդրեմ»: Տղամարդը հեռացավ շնորհակալ:

Երեկոյան, տանը նստած, Անտոնն ամփոփում էր օրը: Որքան լավ բան էր հասցրել անել օրվա ընթացքում, մի փոքր բեռ էր գցել մարդկանց ուսերից, նրանց մի փոքր ուրախ դարձրել: Դեռ շատ բան կհասցնի անել ապագայում, իսկ մինչ այդ կանի ավելի շատ՝ հենց հիմա, հենց այստեղ:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»