Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Մտորումներ

Ժամանակը, փողը և հաջողությունը

Անհունի եզերքով կողք-կողքի քայլում են ժամանակը, փողը և հաջողությունը: Ժամանակը հավերժության հաշվետուն է, դարերի խառնարանը, սիրո ու բարության փորձաքարը, ճշմարտության ղողանջների նվագարանը: Երեկվանից մինչև վաղը մի քանի քայլ է, այսօրվանից դեպի երեկ՝ քարապատնեշ անդարձություն: Հեռացած օրերի անհասցե կանչն ու ժամանակի անսանձ նժույգները սահման են դնում վաղանցիկի և հավերժականի միջև:

Հավերժականը ժամանակի մասին է, սակայն վեր է ժամանակից: Հավերժական է այն ամենը, ինչը ցատկ է անում ժամանակի պարիսպների վրայով և հասնում հարատևության չսասանվող ապարանք: Այնտեղ հանգրվանում են դարասմբակ ձիերին թամբող ինքնազոհության ասպետները և ճշմարտության աննահանջ մարտիկները:

Հավերժի արահետով անցնելիս մարդիկ ուզում են կանգնեցնել ժամանակը: Անհնար է պրկել օրերի սլաքները, սակայն կարելի է խնամքով կրել ժամանակի դյուրամաշ զգեստները:

Ապրել, նշանակում է մերթ սուզվել ճահճաքարշ տաղտկության մեջ, ուր քարե ձանձրույթը թմրության մամուռ է կնճռում, մերթ՝ ճախրել ուրախության եդեմներում:

Տառապանքի գամերը, ունայնության տաղտուկը, խաբեության նողկանքը, անտարբերության ժայռապիրկ ոգին ժամանակի ակոսներն են, հարատևության փեշերի պատռվածքները:

Երբ գոյության շրջապտույտում հերթագայում է տառապանքը, վհատվածի մենությունը կորուստների տենդահոտ զնդան է հիշեցնում: Ազատության սիմֆոնիան հնչում է որպես բանտարկված աղերս, խաղաղության թռչունը թվում է անորսալի: Երկիր մոլորակը դառնում է մի անհյուրընկալ վայր, ուր հազիվ թե մարդը երազեր հայտնվել:

Տառապանքը, հրաժարվելով իր հոգնակեղեք հարկադրանքից, թողնում է մարդուն արժանապատվորեն հեռացողի ինքնասիրությամբ: Մարդը վերագտնում է կորած իմաստների իսկությունը. ժամանակը հսկում է լիության և ունայնության անցուդարձը:

Ասում են «Ժամանակը փող է»: Այդ դեպքում արդյո՞ք չափելի է հավերժության արժեքը: Շատերին թվում է, թե փողն է գոյության առանցքը: Սակայն ոմանց կյանքում «փող» բառը կորցնում է իր շուկայական նշանակությունը: Եթե մարդու ամենասիրելի առարկան փողն է, նշանակում է, որ նրա գերագույն արժեքները գտնվում են միայն վաճառքի ենթակա իրերի շրջանակներում: Որովհետև ոգեղեն պարգևները հեռու են երկրաժխոր շուկաներից:

Ժամանակն ու փողը կամրջվում են իրար մի շարք ընդհանրություններով. երկուսն էլ կարելի է ծախսել: Փողը համամարդկային արժեքների առաջ ոսկեջրած սնանկություն է: Նա լուռ խոնարհվում է, երբ հանդիպում է չվաճառվող գանձերի:

Ժամանակի և փողի նշանակետը հաջողությունն է, որը փայլ է տալիս կյանքի խամրանքին: Ինքնաճանաչման ձգտումը հաջողության հասնելու նախադրյալներից մեկն է:

Կամքն ու մաքառումը հաջողության դափնեճյուղերն են:
Հաջողակները գնահատում են ժամանակն ու շոշափում հավերժության զարկերակը: Նրանց ուղին անցնում է երջանկության քարաբարձունք զառիվերով, ուր պայքարի հավատամքը հաղթություն է բերում: Մեր հավերժածվեն գոյությունը լիիմաստ խորհուրդ կդառնա, եթե կարողանանք ապրել օգնողի բարեխղճությամբ, երազողի հավատով և հաղթողի իրավունքով:

Հեղինակի մասին

Ամալյա Սուքիասյան

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»