Եթե կարդացել եք իմ նախորդ գրքերը, ապա այս մեկն ընթերցելիս ժամանակավորապես մոռացեք դրանք: Սա մոտիվացիոն գիրք չէ: Ընթերցելիս զգացմունքները փոփոխական կլինեն: Ներկայացված որոշ մտքերի հետ դուք անմիջապես չեք համաձայնվի, որոշ մտքերի հետ չեք համաձայնվի ընդհանրապես: Սակայն գրքի նպատակը իմ ներկայացրած մտքերն ընդունելը և դրանք ձերը դարձնելը չէ: Նպատակն այլ է. փորձենք մտածել ինքնուրույն՝ կտրվելով համամարդկային ընդհանուր մտածողությունից: Փորձենք ընդլայնել մեր գիտակցության սահմանները: Հուսով եմ՝ գիրքն օգտակար կլինի և կտեղափոխի ձեր մտածողությունը նոր հարթություն: Ընթերցեք և վերլուծեք ինքնուրույն: Այն ձեզ ոչինչ չի պարտադրում, ընդամենը հնարավորություն է տալիս ճանապարհորդել դեպի մեկ այլ իրականություն:


   


Մտորումներ

Ժամանակը, փողը և հաջողությունը

Անհունի եզերքով կողք-կողքի քայլում են ժամանակը, փողը և հաջողությունը: Ժամանակը հավերժության հաշվետուն է, դարերի խառնարանը, սիրո ու բարության փորձաքարը, ճշմարտության ղողանջների նվագարանը: Երեկվանից մինչև վաղը մի քանի քայլ է, այսօրվանից դեպի երեկ՝ քարապատնեշ անդարձություն: Հեռացած օրերի անհասցե կանչն ու ժամանակի անսանձ նժույգները սահման են դնում վաղանցիկի և հավերժականի միջև:

Հավերժականը ժամանակի մասին է, սակայն վեր է ժամանակից: Հավերժական է այն ամենը, ինչը ցատկ է անում ժամանակի պարիսպների վրայով և հասնում հարատևության չսասանվող ապարանք: Այնտեղ հանգրվանում են դարասմբակ ձիերին թամբող ինքնազոհության ասպետները և ճշմարտության աննահանջ մարտիկները:

Հավերժի արահետով անցնելիս մարդիկ ուզում են կանգնեցնել ժամանակը: Անհնար է պրկել օրերի սլաքները, սակայն կարելի է խնամքով կրել ժամանակի դյուրամաշ զգեստները:

Ապրել, նշանակում է մերթ սուզվել ճահճաքարշ տաղտկության մեջ, ուր քարե ձանձրույթը թմրության մամուռ է կնճռում, մերթ՝ ճախրել ուրախության եդեմներում:

Տառապանքի գամերը, ունայնության տաղտուկը, խաբեության նողկանքը, անտարբերության ժայռապիրկ ոգին ժամանակի ակոսներն են, հարատևության փեշերի պատռվածքները:

Երբ գոյության շրջապտույտում հերթագայում է տառապանքը, վհատվածի մենությունը կորուստների տենդահոտ զնդան է հիշեցնում: Ազատության սիմֆոնիան հնչում է որպես բանտարկված աղերս, խաղաղության թռչունը թվում է անորսալի: Երկիր մոլորակը դառնում է մի անհյուրընկալ վայր, ուր հազիվ թե մարդը երազեր հայտնվել:

Տառապանքը, հրաժարվելով իր հոգնակեղեք հարկադրանքից, թողնում է մարդուն արժանապատվորեն հեռացողի ինքնասիրությամբ: Մարդը վերագտնում է կորած իմաստների իսկությունը. ժամանակը հսկում է լիության և ունայնության անցուդարձը:

Ասում են «Ժամանակը փող է»: Այդ դեպքում արդյո՞ք չափելի է հավերժության արժեքը: Շատերին թվում է, թե փողն է գոյության առանցքը: Սակայն ոմանց կյանքում «փող» բառը կորցնում է իր շուկայական նշանակությունը: Եթե մարդու ամենասիրելի առարկան փողն է, նշանակում է, որ նրա գերագույն արժեքները գտնվում են միայն վաճառքի ենթակա իրերի շրջանակներում: Որովհետև ոգեղեն պարգևները հեռու են երկրաժխոր շուկաներից:

Ժամանակն ու փողը կամրջվում են իրար մի շարք ընդհանրություններով. երկուսն էլ կարելի է ծախսել: Փողը համամարդկային արժեքների առաջ ոսկեջրած սնանկություն է: Նա լուռ խոնարհվում է, երբ հանդիպում է չվաճառվող գանձերի:

Ժամանակի և փողի նշանակետը հաջողությունն է, որը փայլ է տալիս կյանքի խամրանքին: Ինքնաճանաչման ձգտումը հաջողության հասնելու նախադրյալներից մեկն է:

Կամքն ու մաքառումը հաջողության դափնեճյուղերն են:
Հաջողակները գնահատում են ժամանակն ու շոշափում հավերժության զարկերակը: Նրանց ուղին անցնում է երջանկության քարաբարձունք զառիվերով, ուր պայքարի հավատամքը հաղթություն է բերում: Մեր հավերժածվեն գոյությունը լիիմաստ խորհուրդ կդառնա, եթե կարողանանք ապրել օգնողի բարեխղճությամբ, երազողի հավատով և հաղթողի իրավունքով:

Հեղինակի մասին

Ամալյա Սուքիասյան

Մեկնաբանել

«Ոչ ստանդարտ» գիրք

Մեր օրերում մարդիկ իրենց ժամանակի մեծ մասը տրամադրում են աշխատանքին և գումար վաստակելուն: Ժամանակի մյուս մասը, երբ նրանք չեն աշխատում, աշխատանքով են զբաղված նրանց մտքերը: Ես միշտ դեմ եմ եղել առավոտից մինչ ուշ երեկո աշխատելուն՝ լավ արդյունքներ ունենալու համար: Դրա փոխարեն պետք է ստեղծել արդյունավետ համակարգեր, որոնց շարժիչ գործոնը ժամանակը չէ: Ժամանակի ավելացած մասը կարելի է օգտագործել մտածելու, վերլուծելու նպատակով: Ժամանակի որոշակի հատված անպայման պետք է տրամադրել մտածելուն:

 
error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»