Գրքեր անձնային աճի մասին

Այս գրքերը ծնվեցին այն փոփոխությունների արդյունքում, որոնք տեղի ունեցան մի մարդու ներսում: Առաջին փոփոխությունը կապված էր կյանքի հանդեպ վերաբերմունքի, երկարաժամկետ նպատակները հասկանալու հետ: Փոփոխությունն ամփոփվեց «Փոխիր Կյանքդ» գրքում: Երկրորդ փոփոխությունը կապված էր բնավորության հետ. կամ մենք ղեկավարում ենք մեր բնավորությունը, կամ այն ղեկավարում է մեզ: Փոփոխության արդյունքում ծնվեց «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» գիրքը: Երրորդ փոփոխությունը կապված էր աշխարհայացքի ընդլայնման հետ: Մեր մտածողությունը սահմանափակվում է այն միջավայրով, որում մենք ապրում ենք, որը գիտենք: Երբ կտրվում ես այդ միջավայրից, հնարավորություն ես ձեռք բերում աշխարհն այլ կերպ տեսնել, այլ կերպ մտածել: Մտածողության աճն ամփոփվեց «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքում: Դեռ փոփոխություններ կան առջևում…


   


Մտորումներ

Ժամանակը, փողը և հաջողությունը

Անհունի եզերքով կողք-կողքի քայլում են ժամանակը, փողը և հաջողությունը: Ժամանակը հավերժության հաշվետուն է, դարերի խառնարանը, սիրո ու բարության փորձաքարը, ճշմարտության ղողանջների նվագարանը: Երեկվանից մինչև վաղը մի քանի քայլ է, այսօրվանից դեպի երեկ՝ քարապատնեշ անդարձություն: Հեռացած օրերի անհասցե կանչն ու ժամանակի անսանձ նժույգները սահման են դնում վաղանցիկի և հավերժականի միջև:

Հավերժականը ժամանակի մասին է, սակայն վեր է ժամանակից: Հավերժական է այն ամենը, ինչը ցատկ է անում ժամանակի պարիսպների վրայով և հասնում հարատևության չսասանվող ապարանք: Այնտեղ հանգրվանում են դարասմբակ ձիերին թամբող ինքնազոհության ասպետները և ճշմարտության աննահանջ մարտիկները:

Հավերժի արահետով անցնելիս մարդիկ ուզում են կանգնեցնել ժամանակը: Անհնար է պրկել օրերի սլաքները, սակայն կարելի է խնամքով կրել ժամանակի դյուրամաշ զգեստները:

Ապրել, նշանակում է մերթ սուզվել ճահճաքարշ տաղտկության մեջ, ուր քարե ձանձրույթը թմրության մամուռ է կնճռում, մերթ՝ ճախրել ուրախության եդեմներում:

Տառապանքի գամերը, ունայնության տաղտուկը, խաբեության նողկանքը, անտարբերության ժայռապիրկ ոգին ժամանակի ակոսներն են, հարատևության փեշերի պատռվածքները:

Երբ գոյության շրջապտույտում հերթագայում է տառապանքը, վհատվածի մենությունը կորուստների տենդահոտ զնդան է հիշեցնում: Ազատության սիմֆոնիան հնչում է որպես բանտարկված աղերս, խաղաղության թռչունը թվում է անորսալի: Երկիր մոլորակը դառնում է մի անհյուրընկալ վայր, ուր հազիվ թե մարդը երազեր հայտնվել:

Տառապանքը, հրաժարվելով իր հոգնակեղեք հարկադրանքից, թողնում է մարդուն արժանապատվորեն հեռացողի ինքնասիրությամբ: Մարդը վերագտնում է կորած իմաստների իսկությունը. ժամանակը հսկում է լիության և ունայնության անցուդարձը:

Ասում են «Ժամանակը փող է»: Այդ դեպքում արդյո՞ք չափելի է հավերժության արժեքը: Շատերին թվում է, թե փողն է գոյության առանցքը: Սակայն ոմանց կյանքում «փող» բառը կորցնում է իր շուկայական նշանակությունը: Եթե մարդու ամենասիրելի առարկան փողն է, նշանակում է, որ նրա գերագույն արժեքները գտնվում են միայն վաճառքի ենթակա իրերի շրջանակներում: Որովհետև ոգեղեն պարգևները հեռու են երկրաժխոր շուկաներից:

Ժամանակն ու փողը կամրջվում են իրար մի շարք ընդհանրություններով. երկուսն էլ կարելի է ծախսել: Փողը համամարդկային արժեքների առաջ ոսկեջրած սնանկություն է: Նա լուռ խոնարհվում է, երբ հանդիպում է չվաճառվող գանձերի:

Ժամանակի և փողի նշանակետը հաջողությունն է, որը փայլ է տալիս կյանքի խամրանքին: Ինքնաճանաչման ձգտումը հաջողության հասնելու նախադրյալներից մեկն է:

Կամքն ու մաքառումը հաջողության դափնեճյուղերն են:
Հաջողակները գնահատում են ժամանակն ու շոշափում հավերժության զարկերակը: Նրանց ուղին անցնում է երջանկության քարաբարձունք զառիվերով, ուր պայքարի հավատամքը հաղթություն է բերում: Մեր հավերժածվեն գոյությունը լիիմաստ խորհուրդ կդառնա, եթե կարողանանք ապրել օգնողի բարեխղճությամբ, երազողի հավատով և հաղթողի իրավունքով:

Հեղինակի մասին

Ամալյա Սուքիասյան

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»