Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Մարդկանց հետ շփում

Որքան կարևոր է ասել. «Ես քեզ սիրում եմ»

Ես քեզ սիրում եմ

Վերջերս մի քանի օրով ընտանիքով գտնվում էինք Երևանից ոչ շատ հեռու գտնվող մեր ամառանոցում: Ջրի խողովակ էր պայթել: Մինչ երեխաներս վազվզում էին առանձնատան երկրորդ հարկի բաց պատշգամբում, ես և մոտակա գյուղից հրավիրված վարպետը առաջին հարկում՝ պատշգամբի անմիջապես տակ, փորձում էինք կանգնեցնել ջրի հեղեղը: Ջուրը կանգնեցնել հաջողվեց, ապա վարպետը սկսեց հին, ժանգոտված խողովակների փոխարինումը նորերով: Մոտ երկու ժամվա աշխատանք էր սպասվում:

Այդ ընթացքում երեխաները խաղում էին վերևում, ինչ-որ խաղալիքներ էին գցում ցած, ապա «Պապա՛, պապա՛» գոռալով իմաց տալիս, որպեսզի դրանք նետեմ վեր: Ուրախանում էին, կրկին գցում ցած, ճաղերի արանքից ձեռքերը պարզած՝ փորձում խաղալիքները օդում բռնել: Մոտ քսան րոպե անցավ:
«Պապա՛, ես քեզ սիրում եմ». հանկարծ վերևից լսվեց երեք տարեկան որդուս ուրախ ճիչը: Վարպետի դեմքին փոքր-ինչ ամոթխածության և ուրախության խառնուրդ հայտնվեց: «Երեխաները հրաշք են»,- ժպտալով ասաց նա: «Ինչ կարևոր է երեխաներին մանկուց սովորեցնել կախարդական այդ երեք բառերը». ուրախության պաշարի ութսուն տոկոսը ներսումս պահելով՝ մտածեցի ես:

Մեր փոքրիկ՝ չորս հոգանոց ընտանիքում, «Ես քեզ սիրում եմ» արտահայտությունը օրական տասնյակ անգամներ կարելի է լսել: Մենք ասում ենք դա իրար, երեխաներին և անում դա նրանց գոյության առաջին օրերից: Նրանք մեծանում են և կրկին ու կրկին լսում այդ բառերը: Երբ տղաս սկսեց խոսել, որոշ ժամանակ անց ինքն էլ հաճույքով և առանց դժվարության արտաբերում էր. «Մամա, ես քեզ սիրում եմ», «Պապա, ես քեզ սիրում եմ»: Դա ասելը նրա համար դառել էր մի բան, ինչը սովորական է, դժվար չէ, անկեղծ է, ուրախությունը արտահայտելու միջոց է:

Շատ կարևոր է երեխաներին ամենափոքր տարիքից ասել և իրենց էլ սովորեցնել ասել՝ «Ես քեզ սիրում եմ»: Ոչինչ չի կարող այդքան էներգիա և զգացմունք փոխանցել, որքան այդ երեք բառերը: Շատերին դա կաշկանդում է, շատ ընտանիքներում սերը կարծես թաքնված է մնում, խոսքերը՝ չասված, և միայն այն պատճառով, որ դրա հիմքը չի դրվել մանուկ հասակում: Լիակատար ազատություն ես զգում, երբ անկաշկանդ կարող ես արտահայտել այն, ինչ զգում ես: Դա առողջ, ամուր հարաբերություններ, երջանիկ ընտանիք ստեղծելու անփոխարինելի օգնական է: Երեխաները, այդ երեք բառերի ազդեցության տակ, այլ կերպ են մեծանում, նրանց գիտակցությունն այլ է լինում:

Ինձ համար շատ կարևոր է գրել այս հոդվածը, քանի որ գիտակցում եմ, որ դա բացակայում է հայկական շատ ընտանիքներում: Սակայն այդ արտահայտությունն անելը մի բան է, ինչն անկրկնելի է, շատ չի լինում և երջանկությունը միայն ավելացնում է: Սովորություն դարձրեք մտցնել այդ երեք բառերը ձեր առօրյա:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»