Եթե կարդացել եք իմ նախորդ գրքերը, ապա այս մեկն ընթերցելիս ժամանակավորապես մոռացեք դրանք: Սա մոտիվացիոն գիրք չէ: Ընթերցելիս զգացմունքները փոփոխական կլինեն: Ներկայացված որոշ մտքերի հետ դուք անմիջապես չեք համաձայնվի, որոշ մտքերի հետ չեք համաձայնվի ընդհանրապես: Սակայն գրքի նպատակը իմ ներկայացրած մտքերն ընդունելը և դրանք ձերը դարձնելը չէ: Նպատակն այլ է. փորձենք մտածել ինքնուրույն՝ կտրվելով համամարդկային ընդհանուր մտածողությունից: Փորձենք ընդլայնել մեր գիտակցության սահմանները: Հուսով եմ՝ գիրքն օգտակար կլինի և կտեղափոխի ձեր մտածողությունը նոր հարթություն: Ընթերցեք և վերլուծեք ինքնուրույն: Այն ձեզ ոչինչ չի պարտադրում, ընդամենը հնարավորություն է տալիս ճանապարհորդել դեպի մեկ այլ իրականություն:


   


Մարդկանց հետ շփում

Որքան կարևոր է ասել. «Ես քեզ սիրում եմ»

Ես քեզ սիրում եմ

Վերջերս մի քանի օրով ընտանիքով գտնվում էինք Երևանից ոչ շատ հեռու գտնվող մեր ամառանոցում: Ջրի խողովակ էր պայթել: Մինչ երեխաներս վազվզում էին առանձնատան երկրորդ հարկի բաց պատշգամբում, ես և մոտակա գյուղից հրավիրված վարպետը առաջին հարկում՝ պատշգամբի անմիջապես տակ, փորձում էինք կանգնեցնել ջրի հեղեղը: Ջուրը կանգնեցնել հաջողվեց, ապա վարպետը սկսեց հին, ժանգոտված խողովակների փոխարինումը նորերով: Մոտ երկու ժամվա աշխատանք էր սպասվում:

Այդ ընթացքում երեխաները խաղում էին վերևում, ինչ-որ խաղալիքներ էին գցում ցած, ապա «Պապա՛, պապա՛» գոռալով իմաց տալիս, որպեսզի դրանք նետեմ վեր: Ուրախանում էին, կրկին գցում ցած, ճաղերի արանքից ձեռքերը պարզած՝ փորձում խաղալիքները օդում բռնել: Մոտ քսան րոպե անցավ:
«Պապա՛, ես քեզ սիրում եմ». հանկարծ վերևից լսվեց երեք տարեկան որդուս ուրախ ճիչը: Վարպետի դեմքին փոքր-ինչ ամոթխածության և ուրախության խառնուրդ հայտնվեց: «Երեխաները հրաշք են»,- ժպտալով ասաց նա: «Ինչ կարևոր է երեխաներին մանկուց սովորեցնել կախարդական այդ երեք բառերը». ուրախության պաշարի ութսուն տոկոսը ներսումս պահելով՝ մտածեցի ես:

Մեր փոքրիկ՝ չորս հոգանոց ընտանիքում, «Ես քեզ սիրում եմ» արտահայտությունը օրական տասնյակ անգամներ կարելի է լսել: Մենք ասում ենք դա իրար, երեխաներին և անում դա նրանց գոյության առաջին օրերից: Նրանք մեծանում են և կրկին ու կրկին լսում այդ բառերը: Երբ տղաս սկսեց խոսել, որոշ ժամանակ անց ինքն էլ հաճույքով և առանց դժվարության արտաբերում էր. «Մամա, ես քեզ սիրում եմ», «Պապա, ես քեզ սիրում եմ»: Դա ասելը նրա համար դառել էր մի բան, ինչը սովորական է, դժվար չէ, անկեղծ է, ուրախությունը արտահայտելու միջոց է:

Շատ կարևոր է երեխաներին ամենափոքր տարիքից ասել և իրենց էլ սովորեցնել ասել՝ «Ես քեզ սիրում եմ»: Ոչինչ չի կարող այդքան էներգիա և զգացմունք փոխանցել, որքան այդ երեք բառերը: Շատերին դա կաշկանդում է, շատ ընտանիքներում սերը կարծես թաքնված է մնում, խոսքերը՝ չասված, և միայն այն պատճառով, որ դրա հիմքը չի դրվել մանուկ հասակում: Լիակատար ազատություն ես զգում, երբ անկաշկանդ կարող ես արտահայտել այն, ինչ զգում ես: Դա առողջ, ամուր հարաբերություններ, երջանիկ ընտանիք ստեղծելու անփոխարինելի օգնական է: Երեխաները, այդ երեք բառերի ազդեցության տակ, այլ կերպ են մեծանում, նրանց գիտակցությունն այլ է լինում:

Ինձ համար շատ կարևոր է գրել այս հոդվածը, քանի որ գիտակցում եմ, որ դա բացակայում է հայկական շատ ընտանիքներում: Սակայն այդ արտահայտությունն անելը մի բան է, ինչն անկրկնելի է, շատ չի լինում և երջանկությունը միայն ավելացնում է: Սովորություն դարձրեք մտցնել այդ երեք բառերը ձեր առօրյա:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի և ինքնազարգացման գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ» և «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» գրքերի հեղինակ:

Մեկնաբանել

«Ոչ ստանդարտ» գիրք

Մեր օրերում մարդիկ իրենց ժամանակի մեծ մասը տրամադրում են աշխատանքին և գումար վաստակելուն: Ժամանակի մյուս մասը, երբ նրանք չեն աշխատում, աշխատանքով են զբաղված նրանց մտքերը: Ես միշտ դեմ եմ եղել առավոտից մինչ ուշ երեկո աշխատելուն՝ լավ արդյունքներ ունենալու համար: Դրա փոխարեն պետք է ստեղծել արդյունավետ համակարգեր, որոնց շարժիչ գործոնը ժամանակը չէ: Ժամանակի ավելացած մասը կարելի է օգտագործել մտածելու, վերլուծելու նպատակով: Ժամանակի որոշակի հատված անպայման պետք է տրամադրել մտածելուն:

 
error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»