Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Մտորումներ

Երազանք և իրականություն

Կյանքը  բազմիմաստ խորհուրդ է: Ամենօրյա դիպաշարը ներկայանում է որպես երփներանգ իրականություն:  Այն հարստացնելու ձգտումը  երազանք է ծնում, որն իմաստավորում է կյանքը: Երազանքը  բերում է   քայլելու ճամփա, ինքնահղկման տենչ և ճախրելու պահանջ:

Նախադպրոցական տարիքի երեխաներն ապրում են խաղերի,  չարաճճի զվարճանքների մոլորակում, ուր մաքառման բռունցքը դեռ չի սեղմվում:  Տարիների հետ  իրականությունն արագացնում է քայլերը:  Ուրվագծվում է  երազելու նախերգանքը:

Մտավոր, բարոյական, արժեքային զարգացում ապրող մարդը ճանաչում է իրական աշխարհը:

Մարդը որոնող է, ձգտող, փորձության միգում  ընթացող: Գտնելու խինդը փոխում է  նույնությունը, բերում  նորանոր ձգտումներ: Որոնումը սկիզբ է դեպի երազանք: Մի այդպիսի մեկնարկ էր 19-րդ դարի վերջերին   աշխարհի տարբեր կողմերում հաղթարշավ ապրող ոսկու տենդը: Մարդիկ խանդավառված էին  հարստանալու հեռանկարով, որը բարիքներ էր խոստանում:  Ոմանք կարողանում էին հաջողության հասնել, իսկ մյուսները վտանգում էին իրենց կյանքը՝ ոչինչ չգտնելով: Հարստանալու մոլուցքն  ընկճում էր  նրանց բանականությունն ու մղում չկշռադատված  արկածների:  Ապահով կյանքի երազանքը թմրեցնում էր  ողջախոհության տագնապները: Այդ ժամանակ մարդկությունը հասել էր քաղաքակրթական և մշակութային մեծ զարգացումների,  սակայն բարեկեցության նրանց երազանքը բախվում էր չհաղթահարվող խոչընդոտների:

Հույսն իղձերի պաշտպանն է, պայքարի գոտին, մաշված հավատի կարկատանը: Որքան էլ հույսը սատարի երազանքին, հաճախ նրա գոյության պայմանն իրատեսական լինելն է: Երբ վհատությունը փորձում է սակարկել երազանքի գինը, հույսն ընկճում է նրան:

Մեծ ձգտումները ենթադրում են վիթխարի ջանքեր և ընթանալու  ուժ: Մաքառման ոգին պահանջվում է երազանքի անցակետում, որտեղից շատերը ետ են դառնում:

Գրականությունը, որպես իրականության արտացոլման միջոց,  ներկայացնում է  պայքարի  հանճարեղ օրինակներ: Դանիել Դեֆոյի «Ռոբինզոն Կրուզո» գրքում  պատկերված է աննահանջ հերոսի փորձությունը:  Զարհուրելի մենության,  անսպառ   հուսահատության  կղզում հայտնված Ռոբինզոնը շարունակում էր ապրել: Նրա համար առասպելին սահմանակից երազանք էր  մարդկանց աշխարհ  վերադառնալը: Նա ստիպված էր ընդունել մղձավանջային իրականությունը:  Ժամանակի ընթացքում Ռոբինզոնը փոքր-ինչ բարելավեց իր նոր աշխարհի կենսապայմանները: Միաժամանակ նա սրտում էր պահում  ազատության երազանքը, որն ի վերջո իրականացավ. հաղթանակը պայքարի անձնագիրն է:

Ռոբինզոնը  պայքարեց:  Նրա ընդվզելու  քաջությունը  ձեռնոց նետեց իրողությանը:   Եթե նա  հանձնվեր, չմարտնչող   նպատակն անկում կապրեր: Անպայքար կամքը դոփում է տեղում: Հավատն է վառում գալիքի կանթեղը: Այսուհանդերձ, երբեմն  պայքարի նժույգը կանգ է առնում. նրա դոփյունը նվաղում է ետդարձի ճամփին:

Նպատակի օրագիրը լի է սխալներով, որոնք խլում են ապարդյուն ջանքեր և բերում անկման դառնություն: Ձախողման պահին իշխում է իրականությունը, իսկ երազանքը ծվարում է  վհատության կիրճում: Ով  անհարթ ճամփի հետ երկխոսում է քայլով, պատվով է ընդունում սայթաքելու փորձությունը: Իրականությունը ներկայացնում է փաստերը, իսկ երազանքը՝ դրանք փոխելու միջոցները:

Անկատար երազանքը  հայտնվում է ժամանակի լուսանցքում. կարծես տարիները սեղմվում են ակնթարթի մեջ: Սպասելու ավյունը կարող է նույնքան  տոկունություն  պահանջել, որքան գործելու  եռանդը:

Երազանքը երկխոսում է իրականության հետ, բայց առաջնորդում է նրան:

Հեղինակի մասին

Ամալյա Սուքիասյան

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»