Երբ սկսեցի այս գիրքը գրել, գլխավոր մտահոգություններիցս մեկն այն էր, թե ինչ կհասկանան մարդիկ՝ «ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» արտահայտությունը լսելով: Այլ կերպ ասած` ի՞նչ է մեզ համար «ոչ ստանդարտ» մտածելակերպը: Եթե հարցնեք ինչ-որ մեկին՝ «Երևակայիր մի բան, որը ստանդարտներից դուրս է», ամենաանհավանական պատասխաններում հավանաբար կլսեք այն մասին, թե ինչպես է մարդը թռչում, պատի միջով անցնում, ճանապարհորդում տիեզերքում, այլմոլորակայինների հետ շփվում, կենդանիների լեզվով խոսում, ջրի տակ շնչում, չորս ձեռք կամ երեք աչք ունի, ուրիշների մտքերն է կարդում, ապրում է առանց սնվելու և այլն, և այլն: Սա է միջին վիճակագրական մարդու մտքի ամենաընդարձակ սահմանը: Իրականում այս մտքերն ու պատկերացումները չի կարելի «ոչ ստանդարտ» անվանել: Մարդիկ, փորձելով մտածել ստանդարտներից դուրս, չեն էլ կռահում, որ շարունակում են մնալ ստանդարտների ներսում:


   


Մտորումներ

Ինչու ես չեմ սիրում լուսանկարվել

Լուսանկարներ

Մենք լուսանկարում ենք մեր կյանքի լավագույն պահերը, որպեսզի հետո հիշենք դրանք: Ես չեմ սիրում լուսանկարվել, քանի որ այդպես շեղում ես կենտրոնացումն այն ակնթարթը վայելելուց, որն այդ պահին տեղի է ունենում: Մեկ օրվա մեջ 15 նկարը նվազագույնը մեկ ժամ շեղում է քեզ զգալու այն, ինչ տեղի է ունենում հենց հիմա, հենց այստեղ: Իսկ կյանքն իրականում ոչ թե լուսանկարներն են, այլ այն, ինչ տեղի է ունենում հենց հիմա, հենց այստեղ:

Կյանքի լավագույն պահերը պետք է միշտ առջևում լինեն, այլ ոչ թե անցյալում՝ լուսանկարների տեսքով: Նախորդ տարվա ճանապարհորդության մասին հիշողությունները չպետք է ձեր ժպտալու գլխավոր պատճառը լինեն. այդպիսի ճանապարհորդությունները պետք է միշտ առջևում լինեն: Այն, թե ինչ եք դուք անում այսօր, որոշում է այն, թե որքան եք դուք ժպտալու վաղը: Այն, թե որքան պատրաստ եք բավարարված լինել ներկայով, որոշում է այն, թե որքան քիչ կամ շատ բան է ձեզ պետք երջանիկ լինելու համար, որքան դուք կախում ունեք արտաքին հանգամանքներից, այլ ոչ թե ներքին հոգեվիճակից:

Իմ կյանքի լավագույն լուսանկարները նրանք են, որոնք «լուսանկարում» են իմ աչքերը տվյալ պահին: Ինձ պետք չէ լուսանկարներ պահել, քանի որ աչքերս անընդհատ ավելի հետաքրքիր, ավելի գեղեցիկ տեսարաններ են փնտրում և գտնում: Եթե լավագույն լուսանկարներն անցյալում լինեն, ուրեմն կյանքն ինչ-որ առումով անկում է ապրում: Լուսանկարչական ալբոմը ինձ ոչ թե հաճույք է պատճառում, այլ հիշեցնում է այն մասին, որ անցյալն ավելի լավ է եղել, քան ներկան: Դա ինձ չի ոգևորում: Անկախ նրանից, թե ինչ է կյանքում տեղի ունենում, լավագույն լուսանկարները պետք է միշտ առջևում լինեն, և այդ դեպքում անիմաստ է հները պահել:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»