Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողության գաղտնիքներ

Նպատակներն ուժ ու եռանդ են տալիս

Վերջերս խոսում էի ծանոթներիցս մեկի հետ: Չեմ էլ հիշում, թե ինչից սկսեցինք խոսակցությունը, բայց եկանք նրան, որ ծանոթս անկեղծացավ, որ ինքը մի տեսակ անիմաստ է ապրում, որ ներսում ինչ-որ դատարկություն կա: Ես հարցրեցի նրան. «իսկ դու նպատակ ունե՞ս»: Նա մի փոքր մտածեց և հետո խոստովանեց, որ ընդհանուր առմամբ ինքն երկարաժամկետ նպատակներ չունի: Այսինքն, նա ուզում է ինչ-որ բաներ անել, ինչ-որ բաների ձգտում է (ինչպես և բոլորը), բայց դա չի կարելի նպատակ անվանել, քանի որ նա հստակ չի ձևակերպել իր համար, թե ինչ է ինքն ուզում, ինչ ժամկետներում և ինչ է պատրաստ հանուն դրա զոհաբերել: Ինձ մնում էր միայն խորհուրդ տալ, որ որքան հնարավոր է շուտ նա իր առջև նպատակներ դնի ու սկսի դրանք իրագործել, քանի որ առանց նպատակ մարդը նման է առանց վարորդի մեքենայի կամ գետի մեջ իջեցված թղթե նավակի, որը լողում է այնպես, ինչպես գետն է նրան քշում: Հիշեք, յուրաքանչյուր մարդու կյանքում պետք է լինի մի բան, որը կուղղորդի նրան կյանքում, որին մարդը կնվիրվի և որը կլցնի նրա կյանքը:

Նպատակ ունենալու անհրաժեշտությունը, կարծում եմ, մարդու մոտ առավել բացահայտ արտահայտվում է 22-25 տարեկան հասակում և դրանից հետո: Մինչ այդ մարդկանց մեծ մասը սովորում են դպրոցում և ձգտում են ընդունվել համալսարան, այսինքն այդ պահին դեռ կա ինչ-որ բան, ինչին նրանք ձգտում են: Ուսանողական տարիներն էլ այնպես արագ ու հագեցած են անցնում, որ շատ քչերն են հասցնում մտածել գլոբալ նպատակների մասին: Հետո ավարտվում է նաև ուսանողական կյանքը և մարդը մտնում է հասուն՝ ավելի լուրջ տարիք, երբ պետք է արդեն փող աշխատել, ընտանիք ստեղծել և հետագա պլանների մասին մտածել: Մարդկանց մեծ մասը այդ տարիքում սկսում են աշխատել (մի մասն էլ ավելի շուտ): Ու հենց դրանից հետո է, որ շատերի մոտ սկսվում են դատարկության զգացողություններ առաջ գալ: Իսկ պատճառն այն է, որ մարդը դադարում է առաջ գնալու մասին մտածել: Նա արդեն ունի աշխատանք, ունի ընտանիք և թվում է՝ այլևս ոչինչ չկա, ինչն այս պահին նրան անհրաժեշտ է: Իրականում շատ բան կա, ինչին մարդը կարող է ձգտել, բայց ստացվում է անպես, որ ստեղծելով իր համար մինիմալ պայմաններ, մարդն այնքան է սովորում իր այդ կայուն վիճակին, որ դադարում է առաջ շարժվելու մասին մտածել:

Հիշո՞ւմ եք, թե ինչպես էիք դուք առավոտից-երեկո պարապում, չարչարվում, երբ պատրաստվում էիք համալսարան ընդունվել: Ինչ լեցուն էր այդ ժամանակ ձեր կյանքը, հագեցած, որովհետև դուք հստակ նպատակ ունեիք: Իսկ հիմա՞: Ինչի՞ն եք վերջին անգամ ձգտել նույն եռանդով, ոգևորությամբ և խանդավառությամբ: Ի՞նչն է ձեզ ապրելու ուժ տալիս, ի՞նչն է ձեզ ուղղորդում, ի՞նչն է ձեր կյանքն իմաստավորում: Որպեսզի կարողանաք այս հարցերին պատասխանել, դուք պետք է հստակ նպատակներ ունենաք՝ գլոբալ նպատակներ, կյանքի նպատակներ: Երբ դրանք չկան, միշտ էլ կլինեն օրեր, երբ ձեր ներսում դատարկություն կզգաք, նույնիսկ երբ թվա, որ այդ պահին ամեն ինչ ունեք: Այդ պատճառով էլ, եթե դեռ չունեք նպատակներ, ապա լուրջ մտածեք այդ ուղղությամբ: Մաքուր սրտով թելադրված և ազնիվ նպատակները մարդուն կարող են բարձրացնել ամպերից էլ վեր, իսկ դրանց բացակայությունը՝ իջեցնել նրան մութ ու սառը «անդունդներ»:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

1 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»