Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հեղինակային առակներ

Միամիտը.առակ

Անտոնը հաջողակ գործարար էր: Իր 36 տարեկանում արդեն հասցրել էր ստեղծել մի քանի ընկերություն: Նրան էր պատկանում սպորտային հագուստի խոշորագույն ցանցն իր քաղաքում, նա Antidea ինովացիոն կենտրոնի հիմնադիրն էր և այժմ էլ աշխատում էր հեռուստատեսային նոր նախագծի վրա, որը պետք է հեղափոխություն մտցներ հեռուստատեսային աշխարհում:

Անտոնին շատերը միամիտ էին համարում: Մի օր ընկերների հետ զբոսնում էր քաղաքում, երբ նրան մի մարդ մոտեցավ, պատմեց որ ինքը հիվանդ է, բուժման կարիք ունի, բայց դեղորայքի փող չունի և փող խնդրեց: Անտոնի տրամադրությունը այդ օրը բարձր էր: Գրպանից հանեց և 20 000 դրամ տվեց: «Միթե չզգացիր, որ նա քեզ խաբեց, նա ոչ մի հիվանդ էլ չէր, շատ միամիտն ես, Անտոն», — զարմացան ընկերները:

Բայց Անտոնն այլ կերպ էր մտածում. «Եթե մարդն այդ օրն է ընկել, որ փողոցում փող է խնդրում, ուրեմն նա դրա կարիքը հաստատ ունի և կարևոր չէ՝ հիվանդ է նա, թե ոչ: Միգուցե խաբեց, կամ ոչ, ես չգիտեմ և դա կարևոր էլ չէ: Թող նա իրեն լավ զգա, իսկ ես մարդուն լավություն արեցի: Վերջիվերջո՝ այդ հնարավորությունը ես ունեմ»: Բայց իհարկե, ընկերներին այդ ամենը նա չբացատրեց: Ինչի՞ համար:

Մի օր էլ գնացել էր կոստյում կարելու: Երբ վերադարձավ տուն, ճանապարհին հանդիպեց հարևանին: Սկսեցին խոսել, պատմեց նաև կոստյումի մասին: Երբ հարևանն իմացավ, որ կոստյում կարելու դիմաց դերձակը նրանից 1000$ է խնդրել, ապշեց և ասաց. «Շատ միամիտն ես Անտոն, ո՞վ է 1000$-ով կոստյում կարում, այն 300-400$ արժե: Խաբել է քեզ»:

«Միթե՞, — մտքում ժպտաց Անտոնը, — բայց չէ՞ որ դա էլ լավության մի ձև է: Ես կիսվում եմ մարդկանց հետ այն ամենի մի մասով, ինչը ես ունեմ: Բացի այդ էլ, դերձակն ինձ չէր վերաբերվում այնպես, ինչպես մյուսներին: Ես ընդամենը նվիրեցի նրան այն, ինչը նա կարծում էր, որ ինձանից խլեց: Իսկ հաջորդ անգամ՝ ես նրա մոտ չեմ գնա»: Բայց հարևանին կրկին ոչինչ չասեց: Ինչի՞ համար:

Այդպես Անտոնի կյանքում տարբեր դեպքեր էին պատահում: Բայց ինչքան շատ էր Անտոնը տալիս մարդկանց, այնքան ավելի շատ էր նա ստանում: Ինչքան շատ էր նա օգնում, այնքան նրա գործերն ավելի էին լավանում: Բայց մարդիկ դա չէին տեսնում:

«Ինձ միամիտ են համարում մարդիկ, ովքեր չեն հասել այն արդյունքների մի մասին գոնե, որոնք ես ունեմ, — մտածում էր Անտոնը, — միթե՞ ես միամիտ եմ»:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

7 մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»