Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Մարդկանց հետ շփում

Զսպել զգացմունքները, թե..

Մենք բոլորս զգացմունքային արարածներ ենք: Մենք կարող ենք ուրախանալ, ոգևորվել, երջանկությունից փայլել, կարող ենք նաև ափսոսալ, նյարդայնանալ, զայրույթը շրջապատի վրա թափել: Զգացմունքները մի բան են, որ շատ դժվար է ղեկավարել: Զգացմունքներով ենք մենք հաճախ արձագանքում շրջապատի ազդակներին, այլ ոչ թե բանականությամբ: Դա պայմանավորված է նրանով, որ զգացմունքները սովորաբար լինում են «տաք»: Այսինքն, դա լինում է պահի ազդեցության տակ, շատ արագ և ուղեղը հաճախ չի էլ հասցնում կողմնորոշվել: Լինում են նաև դեպքեր, երբ պահը զգացմունքային է և մենք պետք է ինչ-որ զգացմունք ցույց տանք, բայց մենք զսպում ենք: Իսկ միգուցե պետք չէր զսպե՞լ: Թե՞ պետք էր:

Եկեք զգացմունքները բաժանենք երկու խմբի` դրական և բացասական: Դրականը նրանք են, երբ մենք ինչ-որ լավ լուր ենք իմանում, կամ ինչ-որ մրցույթում ենք հաղթում, կամ լավ առաջարկ ենք ստանում: Այդ պահերին մեր սիրտը լցվում է ուրախությամբ, երբեմն սիրտը պատրաստ է նույնիսկ դուրս թռչել և այդ ամենն իհարկե երևում է մեր արտաքինից: Կան նաև բացասական զգացմունքներ, երբ ինչ-որ մեկը մեզ վիրավորում է, կամ «կտրում են մեր ճանապարհը», կամ մենք վատ լուր ենք իմանում: Այդ պահերին մենք տխրում ենք, զայրանում, մեղադրում, երբեմն էլ նույնիսկ այդ վիճակներից «արյունը գլխներիս է խփում»:

Ես ինձ համար մի եզրակացության եմ եկել, թե երբ է պետք զգացմունքները զսպել, և երբ ոչ: Խոսքը իսկական զգացմունքների մասին է, այլ ոչ թե արհեստականորեն դրանք ցույց տալու: Երբ ուրիշների հետ ինչ-որ լավ բան է պատահում և դուք ուրախանում եք, այդ զգացմունքները պետք չէ զսպել: Թող դիմացինը տեսնի ձեր ոգևորությունը, իրեն լավ զգա, դրանից ավելի ուրախանա: Երբ լավ բան է պատահում ձեզ հետ, միշտ չէ, որ այդ զգացմունքները պետք է «դուրս նետել»՝ կախված թե ինչ շրջապատում եք դուք գտնվում: Որքան էլ այդ պահին դուք ուրախ լինեք, դիմացինը միգուցե իր հոգսերն ու մտածմունքներն ունի և այդ պահին պատրաստ չէ ձեր ուրախությունը ձեզ հետ կիսելու: Եվ վերջապես, փորձեք հնարավորինս զսպել այն զգացմունքները, որոնք բացասական են՝ գոռալ, զայրանալ, մեղադրել, հերյուրել և այլն: Այդ զգացմունքները, ճիշտ է, այդ պահին արդարացված են թվում, բայց քանի որ հիմնականում լինում են «տաք վիճակում», դրանց բացասական ազդեցությունը երևում է ավելի ուշ: Նման զգացմունքները միգուցե այդ պահին հանգստացնում են մարդու հոգին, բայց ընդհանուր առմամբ՝ դրանք միայն վատ ազդեցություն են ունենում, երկուստեք:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

2 մեկնաբանություն

  • Իսկ ես կարծում եմ, որ մարդիկ պետք է բնական լինեն: Կան մարդիկ ովքեր ավելիի զգացմունքային են, իսկ կան մարդիկ, որոնց մոտ գերակշռում է բանականը: Ու պետք է պարզապես մեզ ընդունենք այնպիսին, ինչպիսին կանք: Զգացմունքային մարդու համար զգացմունքները թաքցնելը (թեկուզև բացասական), կարող է ավելի վատ հետևանքներ ունենալ, քան դրանք ցույց տալու հետևանքվ առաջացածները:

    • Ալբերտ ջան համաձայն եմ, պետք է բնական լինել, բայց լինում է չէ, որ մարդուն ուզում ես օրինակ ասես “ինչ լավն ես” կամ “ինչ հիմարն ես”, բայց չես ասում դա, չես կարող դեմքին ասել, չնայած զգում ես դա, այդ իմաստով ավելի շատ պետք է հասկանալ:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»