Մարդը պետք է անընդհատ աճի: Այդ աճը կարող է լինել գծային, հարթության մեջ և տարածական: Սովորաբար մենք աճում ենք գծային եղանակով: Այդ գիծը կոչվում է մասնագիտություն: Երբ մենք շեղվում ենք մասնագիտությունից, սկսում ենք զբաղվել նաև հոբբիներով, ժամանակ ենք տրամադրում ինքնազարգացմանը, նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերում, որոնք կապ չունեն մեր հիմնական աշխատանքի հետ, մենք սկսում ենք աճել հարթության մեջ: Դա արդեն լավ է: Այս գրքի միջոցով ես կփորձեմ ձեր մեջ տարածական աճելու ցանկություն արթնացնել: Երրորդ առանցքը մտածողությունն է: Այն զարգանում է, երբ դուք ազատ ժամանակ եք ունենում ոչնչով չզբաղվելու, պարզապես մտածելու համար:


   


Հաջողության գաղտնիքներ

Միացրե՛ք կետերը

Բոլորիս կյանքում տեղի են ունենում իրադարձություններ, որոնք, թվում է, իրար հետ կապ չունեն: Եթե մեր կյանքը պատկերենք որպես հարթություն, ապա իրադարձությունները կլինեն կետեր հարթության մեջ: Օրինակ, ինչ կապ ունի այն, որ մենք մեկնեցինք Գերմանիա, միջոցառման ժամանակ ծանոթացանք այդ մարդու հետ, համալսարանից դուրս մնացինք, սկսեցինք հեծանիվ վարել և գործնական առաջարկ ստացանք, որը մերժեցինք: Առաջին հայացքից` ոչ մի: Սակայն անցնում է որոշ ժամանակ և հաճախ հասկանում ենք, որ ոչինչ իզուր չի եղել և այդ ամենն ընդհանուր շղթայի մի մասն է (առանձին հանգույցներ):

Առաջին անգամ «կետերը միանալու» մտքի վրա ուշադրություն դարձրեցի Սթիվ Ջոբսի ելույթներից մեկի ժամանակ, որում նա պատմում էր իր հիվանդության, Apple-ից իրեն հեռացնելու, Pixar-ը հիմնադրելու, մի խոսքով` իր կյանքի մասին: Ըստ նրա, այն ժամանակ, երբ տեղի էր ունենում այդ իրադարձություններից յուրաքանչյուրը, դրանք իրար հետ ընդհանրապես կապ չունեին, իրար ոչ օգնում էին, ոչ խանգարում, բայց ինչ-որ պահի այդ բոլոր իրադարձությունները կապվեցին, սկսեցին իրար լրացնել և պարզ դարձավ, որ առանց մեկի մյուսը հնարավոր չէր լինի. դրանք միմյանց շարունակությունն էին:

Հետո նույնը սկսեցի զգալ սեփական կյանքում: Իրադարձությունները, որոնք իրարից այդքան հեռու են, իրար հետ ընդհանրապես կապ չունեն, ինչ-որ պահի դառնում են մեկ ընդհանուրի մի մասը: Մեր կյանքի հարթության վրա այդ «անկանոն» կետերն ինչ-որ պահի միանում և ձևավորում են մեզ համար հասկանալի պատկեր: Սակայն ես դա չեմ անվանում բախտ, ճակատագիր կամ մեզանից կախում չունեցող որևէ այլ անվանմամբ: Ես զգացել եմ, որ կետերն ինքնուրույն եմ կապում, երբեմն գիտակցելով, երբեմն ենթագիտակցորեն, բայց ինքնուրույն: Այսինքն, ոչ թե եղել են իրադարձություններ, որոնք եղել են հատուկ ժամանակ, հատուկ վայրում, հատուկ նպատակով, այլ ես վերցնում եմ այն ամենը, ինչը տեղի է ունեցել, միգուցե անկանոն է և կապում եմ այդ բոլորն իրար հետ` փորձելով օգտագործել մեկն ի օգուտ մյուսի:

Պատկերացրեք, որ դուք մտնում եք նկուղ և տեսնում եք ամենատարբեր իրեր` պլաստմասայի շիշ, փայտե չորսու, մուրճ, թել, գրապահարանի դարակ, գրքերի արկղ, կոտրված ծաղկաման, հին փոշեկուլ, ջրի տարրա, և այլն, և այլն: Այդ ամենն իրար հետ ընդհանրապես կապ չունեն: Սակայն եթե դուք ուզեք, կարող եք այդ ամենը միավորելով ինչ-որ բան ստանալ, օրինակ, կահավորեք տան սենյակներից մեկը և օգտագործեք դրանք դիզայնի մեջ: Այսինքն, դրանք կդառնան իմաստալից որևէ հարթության մեջ, այս դեպքում` սենյակի կահավորման, բայց այնպես չէ, որ դրանք ի սկզբանե դրա համար էին նախատեսված, պարզապես դուք կարողացաք այդ ամենն իրար հետ կապել:

Կյանքում նույնպես տեղի են ունենալու տարբեր իրադարձություններ, որոնք մեր կյանքի արդյունավետությունը բարձրացնելու նպատակով պետք է իրար հետ կապել: Պետք չէ անիմաստ կորցնել մի բան, որը տեղի է ունեցել նախկինում` մեր ժամանակը, փորձը, գիտելիքը: Պետք է իրար հետ կապել այն ամենը, ինչը հնարավոր է: Մենք ինքներս պետք է անկանոն կետերը միացնելով` կանոնավոր պատկերի վերածենք:

Հեղինակի մասին

Հրաչյա Մանուկյան

Անձնային աճի գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ», «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» և «Ստանդարտ մտածելակերպի սահմաններից դուրս» գրքերի հեղինակ:

Մեկնաբանել

error: Կյանքն ավելի հրաշալի է, երբ ստեղծում ես սեփական «բովանդակությունը»